Kinakabahan ang mga Magulang Ko Dahil Maskuladong Babae ang Girlfriend Ko

Noong una kong ipinakilala ang girlfriend ko na si Andrea Santos sa mga magulang ko, akala ko magiging normal lang ang lahat.

Mali pala ako.

Pagbukas pa lang ng pinto namin, nakita agad ni Mama si Andrea na may suot na fitted na polo shirt. Hindi naman kakaiba ang damit niya, pero ang kakaiba ay parang may sariling zip code ang mga braso niya.

Napalunok si Mama.

“Anak…” bulong niya sa akin. “Nagwo-workout ba siya?”

“Bakit po?”

“Parang kaya niyang buhatin ang ref natin.”

Sakto namang lumabas si Papa galing kusina.

Pagkakita niya kay Andrea, natigilan siya.

“Magandang hapon po,” magalang na sabi ni Andrea.

Nakipagkamay siya kay Papa.

Biglang napangiwi si Papa.

“Anak…” sabi niya matapos bitawan ang kamay. “Bakit parang may naiwan akong buto sa kamay niya?”

Ngumiti lang si Andrea.

“Sorry po, sanay po kasi ako sa deadlift.”

Napatango si Papa.

“Hindi ko alam kung exercise ba ‘yan o uri ng pandurog.”

Habang kumakain kami ng hapunan, sinubukan ni Mama na maging mabait.

“So Andrea, ano’ng hobbies mo?”

“Nagy-gym po.”

“Tapos?”

“Boxing po.”

“Tapos?”

“Powerlifting po.”

“Tapos?”

“Minsan po MMA.”

Tumahimik si Mama.

Tumahimik si Papa.

Tumahimik pati electric fan.

Kinagabihan, narinig kong nag-uusap sina Mama at Papa sa sala.

“Parang mabait naman siya.”

“Oo.”

“Pero kinakabahan ako.”

“Ako rin.”

“Bakit?”

“Hindi ko alam kung manliligaw ba siya ng anak natin o bodyguard.”

Makalipas ang isang linggo, inimbitahan namin si Andrea para sa family outing.

Habang nasa resort, nagkayayaan maglaro ng volleyball.

Sabi ni Tito:

“Andrea, dahan-dahan lang ha.”

Ngumiti siya.

“Opo.”

Unang serve niya pa lang, lumipad ang bola.

Hindi sa kabilang court.

Kundi sa kabilang barangay.

Hanggang ngayon daw, may isang sari-sari store na may bakas pa ng volleyball sa bubong.

Mas lalo pang kinabahan si Papa nang minsang masiraan ng sasakyan.

Ayaw mag-start ng kotse.

Tinawagan namin si Andrea.

Pagdating niya, tumingin lang siya sa sasakyan.

“Ano pong problema?”

“Hindi umandar.”

Tumango siya.

Pagkatapos…

Tinulak niya.

Mag-isa.

Yung kotse.

Pataas.

Habang naka-handbrake pa.

Napatulala si Papa.

“Anak…”

“O?”

“Kapag nag-away kayo, huwag kang sasagot.”

Pero ang pinakanakakatawang pangyayari ay noong may pumasok na ipis sa bahay.

Karaniwang eksena ito.

Si Mama sumisigaw.

Si Papa tumatakbo.

Ako umaakyat sa silya.

Pero si Andrea?

Lumapit lang siya.

Kinuha ang tsinelas.

Tumingin sa ipis.

Tumingin sa tsinelas.

Tumingin ulit sa ipis.

Biglang lumipad palabas ng bintana ang ipis.

Hindi dahil tinamaan.

Kundi dahil natakot.

Lumipas ang ilang buwan.

Napansin ng mga magulang ko na sobrang bait pala ni Andrea.

Siya ang tumutulong magbuhat ng groceries.

Siya ang nag-aayos ng sirang upuan.

Siya ang nagpapalit ng galon ng tubig na parang bote lang ng mineral.

Unti-unting nawala ang kaba nila.

Hanggang isang araw.

Narinig kong kausap ni Papa ang kapitbahay.

“Totoo bang maskulado ang girlfriend ng anak mo?”

Ngumiti si Papa.

“Oo.”

“Hindi ka ba natatakot?”

“Dating oo.”

“Ngayon?”

“Ngayon hindi na.”

“Bakit?”

“Kasi noong bagyo, nabuwal ang puno sa harap ng bahay.”

“Tapos?”

“Inilipat niya.”

“Tinawagan niya ang barangay?”

“Hindi.”

“Paano?”

“Binuhat niya.”

Mula noon, proud na proud na si Papa.

Kapag may bisita kami, lagi niyang ipinagmamalaki si Andrea.

“Kilala n’yo ba ang girlfriend ng anak ko?”

“Hindi pa.”

“Halika, ipapakilala ko.”

Pagdating ni Andrea:

“Magandang araw po.”

Sabay bulong ni Papa sa bisita:

“Huwag kang magpapahawak ng kamay nang matagal. Naranasan ko na.”

At doon nagtatawanan ang lahat, habang si Andrea naman ay simpleng nakangiti lang, walang kaalam-alam na ang buong pamilya namin ay kumbinsidong kaya niyang magbuhat ng kotse, ref, aparador, at posibleng pati bahay kapag sinipag siya.

Narito ang isang nakakaaliw at mainam na pagtatapos para sa iyong kuwento:

Lumipas pa ang panahon at naging parte na talaga ng pamilya namin si Andrea. Hindi na lang siya basta “girlfriend na maskulado” sa mata ng mga magulang ko—siya na ang superhero ng bahay.

Minsan, habang nagkakape kami sa veranda, tinanong ko si Papa, “Pa, hindi niyo ba talaga siya nami-miss na maging ‘mahinhin’ gaya ng ibang mga girlfriend?”

Tumingin si Papa kay Andrea na kasalukuyang kinukumpuni ang nabaling gate namin gamit lang ang isang kamay. Tapos, lumingon siya sa akin, sabay inom ng kape na may kasama pang proud na ngiti.

“Anak,” sagot niya, “noong una, akala ko ang kailangan mo ay isang babaeng marunong mag-bake ng cake at mag-ayos ng bulaklak. Pero habang tumatagal, na-realize ko…”

Huminto siya sandali at tumingin kay Andrea na ngayon ay buhat-buhat na ang sofa para walisan ang ilalim.

“…na ang kailangan mo pala ay isang babaeng kayang protektahan ka sa lahat ng bagay—mula sa ipis, sa sirang gamit, hanggang sa mga problemang dadating sa buhay niyo. At ang swerte mo, dahil hindi lang niya kayang buhatin ang mabibigat na gamit, kaya rin niyang buhatin ang puso mo nang walang kahirap-hirap.”

Natawa ako at napatingin kay Andrea. Ramdam ko ang pagmamahal niya sa bawat kilos niya—mula sa pagiging maingat niya sa paghawak ng baso hanggang sa paraan ng pagtingin niya sa akin.

Ngayon, kapag may nagtatanong kay Mama kung bakit maskulado si Andrea, hindi na siya natatakot. Ang sagot na lang niya: “Hindi namin siya girlfriend ng anak namin dahil sa muscles niya. Mahal namin siya dahil sa laki ng puso niya na higit pa sa laki ng mga braso niya.”

At sa totoo lang? Hindi ko na ma-imagine ang buhay ko kung hindi dahil sa “bodyguard” na ito na naging reyna ng puso ko.

Kaya kayo, huwag kayong matakot sa mga babaeng kayang mag-deadlift. Minsan, sila ang pinakamalambot ang puso, at sila ang pinakamahusay mag-alaga sa inyo—basta siguraduhin niyo lang na hindi kayo makikipag-agawan sa kanya ng huling piraso ng chicken joy, dahil baka sa kabilang barangay ka rin pulutin.