BINIGYAN NIYA NG MAGAGANDANG LILANG DAMIT ANG PITONG ABAY NIYA, NGUNIT ISANG MALUWAG AT MATINGKAD NA ORANGE NA DAMIT ANG IBINIGAY NIYA SA AKIN. PERO SA RECEPTON, ANIM NA SALITA MULA SA LOLA NG GROOM ANG SUMIRA SA KASAL NIYA.

Mula pa noong mga bata kami, palagi na akong nasa anino ng nakababata kong kapatid na si Valerie. Siya ang paborito ng aming mga magulang—ang “prinsesa” ng tahanan. Kung anong gusto ni Valerie, ibinibigay agad. At kung mayroon man siyang hindi gusto, ako palagi ang kailangang mag-adjust upang pagbigyan siya. Sanay na ako sa ganitong buhay, ngunit hindi ko inakalang aabot ang kalupitan niya sa pinakamahalagang araw ng kanyang buhay: ang kanyang kasal.

Nakatakdang ikasal si Valerie kay Julian, ang nag-iisang tagapagmana ng isa sa mga pinakamayaman at pinakamaimpluwensyang pamilya sa bansa. Isang grand wedding ang plinano. Ang color motif ng kasal ay isang napaka-eleganteng lavender at deep plum.

Isang hapon, ipinatawag ni Valerie ang lahat ng kanyang mga abay sa aming bahay para sa pamimigay ng mga bridesmaid dresses. Pito sa kanyang mga pinakamalapit na kaibigan ang naroon. Nang buksan nila ang kanilang mga kahon, napasinghap ang lahat. Napakaganda ng mga damit. Gawa sa pure silk, perpektong nakasukat sa kanilang mga katawan, at may kumikinang na mga palamuti na bumabagay sa kulay lilang tema.

Nakangiti akong naghihintay sa aking kahon, umaasang kahit paano ay pinaglaanan ako ng kapatid ko ng magandang damit bilang kanyang kaisa-isang kapatid. Lumapit si Valerie sa akin, ngunit imbes na isang eleganteng kahon, isang nakatuping plastic bag ang inabot niya.
Nang ilabas ko ang damit mula sa plastic, parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Isa itong napakapangit na damit. Ang kulay nito ay matingkad na neon orange—ang uri ng kulay na ginagamit sa mga traffic cones sa kalsada. Ang tela ay magaspang, mura, at higit sa lahat, ang size tag sa likod ay nagpapakitang ito ay 2XL. Ako ay may maliit na pangangatawan, isang size small.

Nagtawanan nang mahina ang pitong abay habang nakatingin sa akin.
“Iyan na lang ang tanging natira,” nakangiting sabi ni Valerie, na may kasamang mapang-asar na tingin na pilit itinatago sa likod ng kanyang inosenteng ngiti. “Naubusan na kasi ng tela yung designer ko, kaya bumili na lang ako niyan sa department store. Susuotin mo naman para sa akin, ‘di ba, Ate?”

Nanginginig ang mga kamay ko sa hiya at galit. Agad kong pinuntahan ang aking mga magulang sa kabilang kwarto upang magreklamo, dala ang nakakapasong orange na damit. Inasahan kong ipagtatanggol nila ako.
Ngunit tulad ng nakasanayan, bumuntong-hininga lang ang tatay ko, habang ang nanay ko ay tiningnan ako nang may inis.

“Tumigil ka nga sa pagiging madrama,” malamig na saway ng nanay ko. “Kasal ito ng kapatid mo. Huwag kang gumawa ng eksena at huwag kang maging selfish. Isuot mo na lang ang damit, tutal isang araw lang naman ‘yan. Huwag mong sirain ang araw niya!”

Dahil wala akong kakampi, nilunok ko ang aking pride.
ANG ARAW NG KASAL
Dumating ang araw ng kasal. Ang lahat ay mukhang perpekto. Ang simbahan ay napupuno ng mga puti at lilang bulaklak. Ang pitong abay ay naglalakad na parang mga eleganteng sisne (swans).
At pagkatapos, naroon ako.

Kinailangan kong gumamit ng napakaraming safety pins sa likod ng orange na damit para lang hindi ito malaglag mula sa balikat ko. Nagmumukha akong higanteng kalabasa sa gitna ng isang royal wedding. Habang naglalakad ako sa aisle, naririnig ko ang bulungan at pigil na tawa ng mga bisita. Hiyang-hiya ako, gusto ko na lang lamunin ng lupa, ngunit nanatili akong nakataas ang noo. Nakita ko ang paghagikgik ni Valerie habang nakatingin sa akin mula sa altar.

Pagdating sa reception, ang tensyon sa loob ng marangyang ballroom ay ramdam na ramdam. Habang naglalakad ako patungo sa hapag, naririnig ko pa rin ang mga mapanghusgang bulong. Nang makarating ako sa mesa kung saan nakaupo ang pamilya ni Julian, ang lola ng groom—isang matandang babaeng kilala sa pagiging prangka at may mataas na prinsipyo—ay tumayo.

Tumingin siya nang matalim kay Valerie, pagkatapos ay binalingan ako. Dahan-dahan niyang hinaplos ang magaspang na tela ng suot kong neon orange na damit, bago tumingin nang diretso sa mga mata ni Valerie sa harap ng maraming tao.

Sa gitna ng katahimikan, binitawan niya ang anim na salita na yumanig sa buong kasal:

“Cruelty is never in style, child.”

(Ang kalupitan ay hindi kailanman magiging uso, bata.)

Nanlaki ang mga mata ni Valerie. Ang kanyang mga magulang, na dati ay laging nagtatanggol sa kanya, ay napayuko sa hiya. Ang mga bisita ay nagpalitan ng tingin, at ang mga bulungan ay naging malinaw na paghuhusga. Napagtanto ng lahat na ang grand wedding na ito ay nabahiran ng isang uri ng pagkatao na hindi katanggap-tanggap sa kanilang mataas na lipunan.

Hindi na naghintay ang lola ni Julian. Tiningnan niya ang kanyang apo at marahan nitong sinabihan, “I hope you know who you are marrying.”

Umalis ang lola, kasunod ang marami sa mga maimpluwensyang bisita. Ang reception, na dapat ay puno ng saya, ay nauwi sa isang tensyonadong katahimikan. Ang “prinsesa” ng aming tahanan, sa unang pagkakataon, ay nakita ang resulta ng kanyang sariling pagpapalaki.

Habang nakatayo ako roon, suot ang pangit na damit na pilit niyang ipinasuot sa akin, hindi ko naramdaman ang hiya. Sa halip, naramdaman ko ang isang uri ng paglaya. Hindi ko na kailangang maging anino ni Valerie. Sa harap ng mga tao, ang kanyang kasamaan ang siya mismong sumira sa kanyang “perpektong” araw, at ang aking pagtitiis ang naging salamin ng tunay na kagandahang hindi kayang bilhin ng kahit anong mamahaling silk o lavender na damit.

Lumabas ako ng venue nang nakataas ang noo, bitbit ang aral na kahit gaano man kakinang ang isang kasal, kung ang pundasyon nito ay pagmamalupit, hindi ito tatagal. At sa gabing iyon, hindi ang orange na damit ang pinag-usapan ng lahat—kundi ang kawalan ng puso ng babaeng ikinasal.