Hindi ako nagsalita. Ibinaba ko ang tawag at dahan-dahang naglakad patungo sa bintana ng opisina.

Pagtingin ko sa baba, halos hindi ako makahinga. Ang kalsada ay puno ng mga mamahaling sasakyan, mistulang isang prusisyon ng mga itim na bakal na humaharang sa daan. Sa gitna, nakatayo si Ethan. Basang-basa pa rin siya ng ulan, ang mamahaling suit niya ay gusot na at walang kasing-dilim ng mga mata niya ang paninitig niya sa building na kinaroroonan ko.

Bumaba ako. Habang palapit ako, ramdam ko ang tensyon sa hangin. Ang mga tao sa paligid ay nakatingin, nagbubulungan, ngunit wala akong pakialam.

Nang nasa harap na niya ako, huminto ako. Hindi ko siya tiningnan bilang ang playboy na dati kong minahal, kundi bilang isang lalaking handang sunugin ang mundo para lang makuha ang gusto niya.

“Umuwi ka na, Ethan,” malamig kong sabi. “Tapos na tayo.”

Hindi siya sumagot. Sa halip, dahan-dahan siyang bumaba. Sa gitna ng kalsada, sa harap ng maraming tao, at sa ilalim ng malamig na ulan, lumuhod siya.

Hindi ito ang eksenang inasahan ko. Hindi ito ang paraan ng isang lalaking laging naglalaro. Ang kanyang mga kamay, na dati ay humahawak sa baso ng alak, ay nakakuyom ngayon sa gilid ng aking mga binti.

“Alam ko kung bakit mo ako iniwan,” basag ang boses niya, ramdam ang sakit na pinigilan niya nang tatlong araw. “Iniwan mo ako dahil sa kapanatagan. Dahil natatakot kang mag-isa.”

Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang totoong siya—ang lalaking natatakot ding maiwan.

“Maria, hindi ko kailangang maging perpekto para bigyan ka ng kapanatagan,” patuloy niya. “Kailangan ko lang na ikaw ang kasama ko habang sinusubukan kong maging lalaking karapat-dapat sa iyo.”

Inilabas niya mula sa bulsa ang isang singsing. Hindi ito magarbo. Hindi ito ang tipo ng alahas na makikita sa mga magazine. Simple lang, ngunit puno ng bigat.

“Hindi ako marunong sa relasyong pang-habambuhay. Pero kung iyan ang kailangan mo, mag-aaral ako. Magbabago ako. Hindi para sa sarili ko, kundi dahil hindi ko hahayaang may ibang lalaking tumingin sa iyo, o humawak sa kamay mo.”

Napahinga ako nang malalim. Ang galit na nararamdaman ko ay unti-unting napalitan ng isang emosyong hindi ko maipaliwanag.

“Ethan…”

“Hindi ako titigil,” putol niya sa sasabihin ko. “Kahit anong agency pa ang puntahan mo, kahit anong dami ng lalaki ang ipakilala sa iyo, luluhod at luluhod ako sa harap mo hanggang sa mapagod ka sa pagtakbo at mapagtanto mong, sa mundong ito, ako lang ang lalaking kayang magbago para sa iyo.”

Sa sandaling iyon, napagtanto ko na ang aking ina ay tama: Ang pag-ibig ay hindi lamang tungkol sa tibok ng puso. Minsan, ito ay tungkol sa lalaking handang ibaba ang kanyang pride, lumuhod sa ulan, at mangakong aayusin ang lahat ng nasira, kahit gaano pa ito katagal.

Hinawakan ko ang kanyang kamay. Hindi pa ako handang mag “oo,” pero sa unang pagkakataon… hindi ko na rin siya gustong itulak palayo.