Hindi ako nakapagsalita. Ang mga luha na matagal ko nang kinimkim ay kusa nang dumaloy sa aking mga pisngi. Sa harap niya, wala na ang uniporme, wala na ang salamin, at wala na ang mga kasinungalingan. Ako na lang—ang babaeng duwag na iniwan siya noon, at ang babaeng patuloy na nagmamahal sa kanya sa kabila ng lahat.

“Oo,” nauutal kong sagot. “Ako si Mai… at ako rin ang babaeng nagtago sa likod ng pangalang hindi totoo.”

Inasahan ko ang galit. Inasahan kong tatalikuran niya ako o itataboy palabas ng bahay na ito. Ngunit ang nangyari ay kabaligtaran.

Dahan-dahan, itinaas niya ang kanyang kamay at pinunasan ang aking mga luha. Ang kanyang mga mata, na dati’y malamig at malayo, ay unti-unting napalitan ng init na apat na taon ko nang hinahanap.

“Bakit?” tanong niya. Hindi na iyon ang malamig na boses ng isang amo sa kanyang katulong. Iyon ang boses ng lalaking sugatan na naghahanap ng gamot.

“Natakot ako,” pagtatapat ko. “Natakot akong hindi mo ako tanggapin kapag nakita mo ang totoong ako. Pero habang tumatagal, mas natakot ako na baka sa bawat araw na lumilipas, mas lalo kitang nawawala.”

Nanahimik ang buong silid. Tanging ang pintig ng aming mga puso ang naririnig. Dahan-dahan siyang lumapit hanggang sa wala na halos puwang sa pagitan naming dalawa.

“Apat na taon akong naghintay,” bulong niya, ang kanyang noo ay idinikit sa aking noo. “Hindi para manisi. Kundi para tanungin kung bakit hindi mo sinubukang magtiwala sa akin.”

Hinalikan niya ang pendant na hawak ko pa rin.

“Hindi mo na kailangang magtago, Mai. Hindi mo na kailangang magpanggap. Dahil kung may isang bagay na natutunan ako sa apat na taong ito, iyon ay ang katotohanang: kahit anong kasinungalingan, kahit anong layo, ang taong nakatadhana sa iyo… babalik at babalik sa iyo.”

Sa gabing iyon, sa gitna ng mga nagkalat na lumang alaala sa bodega, hindi lamang ang nakaraan ang aming binuo. Binuksan namin ang isang pahina kung saan wala nang lihim, wala nang takot—tanging ang pangako na sa pagkakataong ito, hindi na kami muling magkakalayo.

Natapos ang takas ko sa kasal, ngunit sa mga bisig niya, natagpuan ko ang tunay na tahanan.