Sampung taon akong nawala sa group chat ng mga dati kong kaklase… hanggang sa bigla nila akong hilahin papunta sa kasal ng dating muse ng paaralan.

Sampung taon akong nawala sa group chat ng mga dati kong kaklase… hanggang sa bigla nila akong hilahin papunta sa kasal ng dating muse ng paaralan.
Ipinagyabang niya sa buong batch na pakakasalan niya ang pinakamayamang lalaki sa Manila.
Pero nang makita ko ang singsing sa kamay ng groom… para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Ako si Camilla Reyes.

Sa loob ng sampung taon, nagtatrabaho ako para sa isang espesyal na ahensya sa Manila — uri ng trabahong kahit pamilya mo ay hindi puwedeng magtanong nang sobra. Palaging naka-silent ang cellphone ko. Wala akong social media. Halos nakalimutan ko na rin ang group chat ng mga kaklase ko noong high school.

Hanggang sa gabing iyon.

Biglang sunod-sunod na nag-vibrate ang cellphone ko na parang sasabog.

Mahigit limampung unread messages.

Lahat galing sa group na “Batch 2013 – St. Helena Academy”.

“Camilla, buhay ka pa ba?”

“Huwag mong sabihing hindi ka pupunta sa kasal ni Serena?”

“Isang buwan nang may invitation, ngayon bigla kang hindi nagpaparamdam?”

Kumunot ang noo ko habang binabasa ang chat history.

Ngayong araw ang kasal ni Serena Villanueva.

Ang pinakamagandang babae sa batch namin noon.

Ang babaeng minsang tumayo sa entablado ng prom night suot ang pulang gown habang lahat ng lalaki ay napapalingon sa kanya.

At ang babaeng laging ikinukumpara ang sarili niya sa akin.

Papatayin ko na sana ang screen nang may bagong mensahe.

Mula kay Serena.

“Camilla, hindi ka talaga pupunta?”

“O insecure ka pa rin tulad noong high school?”

Agad na sumabog sa tawanan ang group chat.

“Naalala ko noon sinabi ni Serena na papakasalan niya balang araw ang pinakamayamang lalaki sa Manila.”

“At tingnan mo siya ngayon, nagawa niya talaga.”

“CEO ng Delacruz Holdings ang fiancé niya!”

“Sa kanila ang kalahati ng commercial buildings sa Makati!”

“Baka hindi lang makapunta si Camilla kasi wala pa ring matinong trabaho.”

“Akala ko nga unemployed na siya.”

May voice message pang sinend si Serena.

Matamis ang boses niya na parang pulot.

“Camilla, gusto talaga kitang makitang pumunta.”

“Dati naman tayong magkaibigan.”

“At kung mailang ka man, pwede kitang gawing receptionist sa entrance para may mapagkaabalahan ka.”

Kasunod noon ang wedding photo nila.

Papasadahan ko lang sana iyon.

Pero biglang nanigas ang kamay ko.

Nakatayo sa tabi ni Serena ang lalaking naka-itim na suit.

Malamig ang mukha.

At sa kaliwang kamay niya…

naroon ang Patek Philippe na may berdeng dial.

Ang relong iyon…

ako mismo ang bumili sa Zurich tatlong taon na ang nakalipas.

Biglang bumagal ang paghinga ko.

Tinitigan ko nang mabuti ang pangalan sa wedding invitation.

Adrian Delacruz.

Asawa ko.

Halos isang minuto akong hindi nakagalaw.

Patuloy pa rin ang pangungutya sa group chat.

“Parang na-shock si Camilla ah.”

“Samantalang si Serena nakatira na sa Forbes Park.”

“Baka wala ngang maibigay na wedding gift.”

Tahimik akong nag-type ng isang linya.

“Pupunta ako.”

Dalawang segundo natahimik ang buong group.

Pagkatapos—

biglang nag-ingay ulit.

“OMG seryoso ba?”

“Huwag kang iiyak sa kasal ha.”

“Magdamit ka naman nang maayos.”

Kasabay noon, may private message akong natanggap.

Mula kay Adrian.

“Love, busy ka pa rin ba?”

“Miss na miss na kita.”

“Nasa Cebu ako ngayon para sa kontrata. Pagkatapos nito, uuwi agad ako sa Manila.”

Matagal kong tinitigan ang mensaheng iyon.

Tatlong taon kaming kasal.

Pero kung pagsasamahin, wala pa kaming tatlong buwang tunay na nagsama.

Dahil sa trabaho ko, madalas akong mawala at hindi puwedeng ilantad ang pagkatao ko.

Kahit marriage records namin ay confidential.

Walang may alam sa labas na may asawa na si Adrian Delacruz.

Akala ko noon naiintindihan niya iyon.

Ngayon…

pakiramdam ko ginamit lang niya ang sitwasyon.

Pinatay ko ang cellphone ko.

At dumiretso sa opisina ng superior ko.

Nasa loob si Director Mateo.

Pagtingin niya sa akin, agad siyang napakunot-noo.

“Camilla?”

“Humihingi po ako ng isang araw na leave.”

Natigilan siya.

“Sa sampung taon mo rito, ngayon ka lang nag-leave.”

“May personal lang pong aasikasuhin.”

Tahimik niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay may kinuha siyang susi sa drawer at inihagis sa akin.

“Dalhin mo ang armored SUV.”

“Kasal lang naman ang pupuntahan ko.”

“Kaya nga ako nag-aalala.”

Tumayo siya at naging mabigat ang boses.

“Kapag may nangyari, ako agad ang tatawagan mo.”

Tatlong oras matapos noon, bumabagtas ang itim na SUV sa highway papuntang Tagaytay.

Sa isang mamahaling lakeside resort ginaganap ang kasal.

Mula pa lang sa labas, kita na ang hilera ng mga luxury cars.

Punong-puno ng ilaw at puting bulaklak ang buong lugar.

Sa group chat, tuloy pa rin ang livestream.

“OMG may helicopter pa para sa flowers!”

“Ganito pala kayaman ang Delacruz family!”

“Panalo na talaga sa buhay si Serena!”

Pinatay ko ang livestream.

At bumaba ng sasakyan.

Pagdating ko sa entrance—

may tumawag sa pangalan ko.

“Camilla?”

Paglingon ko, si Bianca Torres.

Best friend ni Serena noong high school.

Mula ulo hanggang paa, puno ng pangmamaliit ang tingin niya sa akin.

“Talagang pumunta ka.”

“Sabi ko naman pupunta ako.”

Napangisi siya.

“Maghanda ka na lang.”

“Para saan?”

Lumapit siya sa tenga ko at bumulong.

“Mas gwapo ang groom kaysa dati.”

“Baka hindi mo kayanin pag nakita mo.”

Pagpasok namin sa loob, halos masilaw ako sa sobrang engrande ng venue.

Kristal na chandelier.

Puting rosas sa magkabilang gilid.

At violin music na nagbibigay ng napakabigat na atmosphere.

Sa gitna ng lahat—

nakatayo si Serena.

Suot ang kumikislap na wedding gown.

Napakaganda.

Napakataas ng tingin sa sarili.

Habang napapalibutan ng mga dating kaklase naming halos sambahin siya.

“Serena, totoo bang niregaluhan ka ng mansion sa Forbes Park?”

“Hindi na kailangang itanong pa.”

“Sobrang yaman ng Delacruz family.”

“At loyal pa raw ang fiancé mo!”

“Mula nang makilala ka, wala na raw siyang ibang babae.”

Biglang sumigaw si Bianca.

“Serena!”

“Tingnan mo kung sino ang dumating!”

Lumingon si Serena.

At tumama ang tingin niya sa akin.

Dahan-dahang umangat ang sulok ng labi niya.

“Camilla…”

“Talagang may lakas ka ng loob na pumunta?”

Eksaktong sandaling iyon—

umalingawngaw ang tunog ng paparating na mga luxury cars.

Sabay-sabay napalingon ang lahat.

Isang convoy ng itim na Rolls-Royce ang dahan-dahang huminto sa harap ng resort.

Bumukas ang gitnang pinto.

At bumaba si Adrian Delacruz.

Suot niya ang suit na ako mismo ang pumili noon.

Nasa daliri pa rin niya ang wedding ring na hindi niya kailanman hinubad.

At nang magtagpo ang mga mata namin—

biglang namutla ang buong mukha niya.

Ang kanilang ingay ay biglang napalitan ng nakabibinging katahimikan. Ang mga dating kaklase namin na kanina pa nakangisi habang nakatingin sa akin ay unti-unting napatitig kay Adrian.

“L-Love…” ang nauutal na tawag ni Serena habang papalapit sa kanya, nakabukas ang mga kamay para yumakap. Ngunit hindi siya pinansin ni Adrian. Ang mga mata nito ay nanatiling nakapako sa akin—nanlalamig, nanlalaki sa takot, at unt-unting pinagpapawisan sa noong ilang minuto lang ang nakalipas ay tila kay tatag.

“Camilla…” ang tanging nawalang salita sa mga labi ni Adrian. Ang boses niya ay gumaralgal, isang tono na hindi kailanman narinig ng mga tao sa Delacruz Holdings.

“Camilla? Kilala mo siya, Adrian?” takang tanong ni Serena, ang boses ay nagsisimula nang mabasag mula sa pagiging matamis patungo sa labis na kalituhan. “Paano mo makikilala ang isang tulad niya?”

Hindi sumagot si Adrian. Sa halip, binitawan niya ang hawak niyang mamahaling sumbrero at mabilis na humakbang palapit sa akin. Sa bawat hakbang niya, umaatras ang mga bodyguard na nakapaligid sa amin—hindi dahil sa kanya, kundi dahil sa apat na lalaking nakaitim na biglang sumulpot sa likuran ko, mga tauhan ni Director Mateo na tahimik palang sumunod sa aking armored SUV.

“Anong ibig sabihin nito, Adrian?” sigaw ni Serena, na ngayon ay namumula na sa galit at hiya sa harap ng buong batch. “Kasal natin ngayon! Bakit ka nakatitig sa tinalikurang babaeng ‘yan?!”

Humarap ako nang bahagya kay Serena. Malamig ang aking mukha, walang bahid ng emosyon na dulot ng sampung taong pagsasanay sa ahensya.

“Serena,” panimula ko, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong engrandeng bulwagan. “Sabi mo noong high school, papakasalan mo ang pinakamayamang lalaki sa Manila. At tama ka, nahanap mo nga siya.”

Inangat ko ang aking kaliwang kamay. Dahan-dahan kong hinubad ang itim na guwantes na suot ko. Sa ilalim nito, kuminang ang isang simpleng platinum ring—ang kapares ng singsing na nasa daliri ni Adrian.

“Pero nakalimutan mo yatang itanong kung ang lalaking pinakasalan mo… ay libre pa,” dugtong ko.

Nalaglag ang panga ni Bianca. Ang buong group chat na kasalukuyang naka-livestream ay biglang napuno ng mga exclamation point at sunod-sunod na mura mula sa mga dating kaklase namin na nanonood sa screen.

“H-Hindi maaari…” bulong ni Serena, napapaatras habang nakatitig sa magkaparehong singsing namin. “Adrian! Sabihin mong hindi totoo ‘to! Sabihin mong nagpapanggap lang ang mahirap na ‘yan!”

“Tumahimik ka, Serena!” sa wakas ay sumigaw si Adrian, ngunit hindi sa akin, kundi kay Serena. Lumingon siya sa akin, tuluyan nang lumuhod sa harap ng maraming tao. “Camilla, let me explain… please. Akala ko… akala ko patay ka na. Tatlong taon kitang hindi makontak. Ang ahensya niyo, sinabing MIA ka sa huling misyon mo sa Europa!”

Tiningnan ko siya mula sa itaas. Ang lalaking akala ko ay katuwang ko sa buhay, ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking totoong pagkatao sa kabila ng pagiging lihim ng aking trabaho.

“Nawalan lang ako ng signal sa bunker sa Zurich sa loob ng anim na buwan, Adrian. At sa anim na buwang iyon, nakahanap ka na agad ng bagong pakakasalan?” ngumiti ako nang bahagya, isang ngiting may halong pait at pinal na desisyon. “Hindi dahil akala mo patay na ako. Kundi dahil akala mo, hindi mo na kailangang panagutan ang kasal natin dahil walang nakakaalam ng marriage certificate natin sa NSO—dahil naka-classified ito sa ilalim ng National Security.”

Sa sandaling iyon, pumasok sa entrance si Director Mateo, suot ang kanyang opisyal na uniporme, kasunod ang dalawang abogado mula sa ahensya.

“Mrs. Camilla Reyes-Delacruz,” tawag ni Director Mateo habang naglalakad palapit. Inabot niya sa akin ang isang may itim na folder. “Narito na ang mga dokumentong hiningi mo. Ang pag-freeze sa lahat ng joint accounts, ang pagbawi sa Forbes Park property na nakapangalan sa ahensya bilang safehouse, at ang absolute divorce/annulment decree na nilagdaan ng korte limang minuto ang nakalipas dahil sa bigamy.”

Nabitawan ni Serena ang kanyang bouquet. Ang mga puting rosas ay nagkalat sa sahig, tulad ng kanyang mga pangarap. Ang “pinakamayamang lalaki sa Manila” na ipinagmamalaki niya ay unti-unti nang nawawalan ng ari-arian sa mismong harap niya. Lahat ng karangyaan ng Delacruz Holdings ay nakasandal sa proteksyon at koneksyon ng ahensya ko—isang bagay na ngayon lang din napagtanto ni Adrian.

Humarap ako kay Serena na ngayon ay umiiyak na sa sahig, habang si Adrian naman ay pilit na hinahawakan ang laylayan ng aking coat, nagmamakaawa.

“Salamat sa imbitasyon, Serena,” sabi ko habang isinusuot muli ang aking guwantes. “Gusto ko sanang tanggapin ang alok mong maging receptionist sa entrance… pero mukhang mas kailangan mo ng bagong trabaho ngayon.”

Lumingon ako sa aking mga dating kaklase na nakatayo lang sa gilid, hawak ang kanilang mga cellphone, hindi makapaniwala na ang “unemployed” at “insecure” na Camilla na pinagtawanan nila sa group chat ay ang babaeng may hawak ng kapalaran ng pinakamayamang pamilya sa lungsod.

“I-delete niyo na ang group chat,” huling bilin ko bago tumalikod. “Masyadong maingay.”

Naglakad ako palabas ng resort habang sumasayaw ang violin music sa background—sa pagkakataong ito, hindi na ito tunog ng kasal, kundi tunog ng pagbagsak ng isang imperyo. Sumakay ako sa aking armored SUV, pinaandar ang makina, at iniwan ang nakaraan na sampung taon ko nang dapat kinalimutan.