“Minsang tumawag sa akin sa kalagitnaan ng gabi at sinabing ako ang tagapagmana ng napakalaking yaman mula sa isang taong hindi ko kailanman nakilala. Kinabukasan, tatlong magkakaibang pamilya ang dumating at inaangkin na ako raw ay kamag-anak nila.”

Akala ko panaginip lang iyon.

Isang tawag lang sa telepono, alas-dos ng madaling araw, mula sa hindi kilalang numero.

“Si Ms. Elena Cruz po ba ito?” sabi ng boses ng lalaki.

“Oo,” sagot ko, inaantok pa.

“Natukoy po kayo bilang nag-iisang tagapagmana ni Ginoong Rafael Domingo.”

Napatawa ako nang mahina.

“Hindi po ako kilala ng taong ’yan.”

Pero seryoso siya.

“May naiwan po siyang mahigit ₱12 bilyon at lahat ng ari-arian. Lahat ay nakapangalan sa inyo.”

Tahimik ako.

Tapos pinatay ko ang tawag.

Akala ko scam lang.

Pero kinabukasan, totoo pala.

Hindi sila huminto sa pagkatok. Mula sa aking bintana, nakita ko ang tatlong magkakaibang grupo: mga taong may suot na mamahaling damit, mga pamilyang mukhang galing sa hirap, at isang matandang lalaki na may hawak na kupas na litrato. Lahat sila ay nakatingin sa aking pinto, puno ng pag-asa at desperasyon.

Bumukas ang pinto ko, hindi dahil sa gusto ko, kundi dahil sa bigat ng mga pangyayaring hindi ko maipaliwanag.

“Elena,” sambit ng matandang lalaki sa gitna ng kaguluhan, ang boses niya ay nanginginig. Inabot niya ang isang lumang sobre. “Hindi ka namin pinuntahan dahil sa bilyong pisong iniwan ni Rafael. Pinuntahan ka namin dahil ikaw ang susi sa pagkakasundo ng mga Domingo.”

Binuksan ko ang sobre. Sa loob ay hindi pera, kundi isang liham na nakasulat sa sarili kong sulat-kamay—isang sulat na hindi ko matandaang isinulat, na may petsang sampung taon pa mula ngayon.

Doon ko napagtanto ang katotohanan: Ang yamang iniwan ni Rafael ay hindi isang biyaya, kundi isang bitag. Ang mga taong ito ay hindi mga kamag-anak; sila ang mga bantay ng nakaraan na hinihintay lamang ang oras na magising ang aking alaala.

Sa gitna ng ingay at gulo ng mga taong nag-aagawan sa aking atensyon, tumunog muli ang aking telepono. Ang parehong numero. Ang parehong boses.

“Ms. Elena,” ani ng lalaki sa kabilang linya, “Handa ka na bang malaman kung sino ka talaga bago ka pa nila tuluyang angkinin?”

Isinara ko ang pinto, iniwan ang mga tao sa labas. Ngayon ko lang naintindihan—ang bilyong piso ay wala pang halaga kumpara sa presyong kailangan kong bayaran para sa katotohanang matagal nilang itinago sa akin.

Nagsimula na ang laro, at ako ang pangunahing manlalaro.

Ano sa tingin mo ang magiging unang hakbang ni Elena para malaman ang totoong pagkatao niya?