Ang Secret Agent ng Gobyerno, Binasura ng Mayabang na Kalihim ng Kanyang Mapapangasawa sa Flight: “Upuan Ko ‘To, Kunin Mo ang Pera at Lumayas Ka!”

Tumawag si Papa sa top-secret military facility kung saan ako nagtatrabaho. Pinapauwi niya ako sa probinsya para sa isang blind date. Ang lalaki raw ay galing sa marangyang pamilya, guwapo, at kilalang bilyonaryo sa Manila. Bago ako umalis, nagbilin pa ang hepe ko sa airline na dapat ay manatiling lihim ang pagkakakilanlan ko. Sakay ng eroplano, nahanap ko na ang aking First Class seat. Ngunit bago pa ako makaupo, bigla akong itinulak nang malakas ng isang babae mula sa likod.

Bago pa ako makaimik, mayabang na naglapag ng isang bundle ng tig-1,000 Pesos ang babae sa harap ko.

“Gusto ko ang upuang ito. Kunin mo ang pera at lumayas ka!” sigaw niya.

Sinubukan kong kumalma at sumagot, “Malinaw na ako ang unang nag-book ng seat na ito. Anong karapatan mong paalisin ako?”

Mas lalong naging mapanghamak ang tingin ng babae. “Anong karapatan ko? Ako lang naman ang personal secretary ng CEO ng Valencia Group. Dito sa Manila, kahit ang mga ibon sa langit, kailangang sumunod sa mga Valencia, naintindihan mo?!”

Natigilan ako ng ilang segundo. Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang aking fiancé—ang lalaking irereko sa akin ni Papa.

“Narinig ko lang sa tauhan ng kumpanya mo, kaya niyo raw takpan ang langit dito sa Manila gamit ang isang kamay. Totoo ba?” tanong ko.

Kung hindi lang dahil sa paggalang kay Papa, hindi ko sasagutin ang tawag na ito. Ang agawin ang First Class seat ko, hindi iyan nadadaan sa pera lang. Kung humingi lang siya ng paumanhin nang maayos, baka pinalagpas ko pa.

“Napakabusy ko, sabihin mo na ang gusto mong sabihin nang mabilis,” bakas ang inis sa boses ng blind date ko sa kabilang linya.

“Mukhang kailangan mong tanungin ang personal secretary mo kung ano ang ginagawa niya ngayon,” sagot ko.

Ngunit bago ko pa man maiharap ang telepono sa babae, pinatayan na ako ng cell phone ng lalaki.

Napatayo ako sa gulat. Ganito ba talaga ang ugali ng mga mayayaman?

Dahil dito, ang sekretarya na umagaw sa upuan ko ay tumawa nang napakalakas, halos mayumak ang mukha sa tuwa.

“Akala ko naman kung sino kang matapang! Ang tindi mo pala, kahit si Mr. Valencia, ayaw man lang sagutin ang tawag mo!” …

Dahil sa huling tawa ng sekretarya, nawalan na ako ng pasensya. Mabilis kong inilabas ang aking special identification badge—ang tanging dokumento na nagpapatunay sa aking posisyon sa gobyerno. Hindi ko ito ipinakita sa kanya, kundi sa flight attendant na papalapit na para mamagitan.

“Ipa-verify mo ang identity ko sa main office ng Valencia Group, ngayon din,” malamig kong utos sa flight attendant habang iniabot ang aking card.

Bago pa man makapagsalita ang sekretarya, biglang tumunog ang telepono niya. Ang caller ID: Mr. Valencia.

Sinagot niya ito nang may pabebe at mayabang na tono. “Boss? May istorbo kasi dito, isang babaeng feelingera na ayaw umalis sa upuan ko—”

Biglang nanlaki ang mga mata ng sekretarya. Nabitawan niya ang kanyang cellphone sa sahig habang namumutla ang kanyang mukha. “Po? Pero Boss… hindi ko alam na—sandali lang, Boss, makinig ka—!”

Pinatay na ng lalaki ang tawag. Ilang sandali pa, isang anunsyo ang umalingawngaw sa buong eroplano: “Ang pasahero sa seat 1A ay inaanyayahang lumipat sa economy class. Ang management ng Valencia Group ay humihingi ng taos-pusong paumanhin sa nangyari.”

Hindi makapaniwala ang mga tao sa loob ng eroplano. Ang sekretaryang kanina lang ay nagmamayabang, ngayon ay parang natutunaw sa kahihiyan habang pinapalabas ng mga cabin crew.

Paglapag ng eroplano, sinalubong ako ng isang lalaking nakasuot ng disente at seryosong suit. Ito ang aking blind date—ang CEO ng Valencia Group. Hindi siya ang tipikal na mayabang na bilyonaryo na inakala ko. Bakas ang pag-aalala at hiya sa kanyang mga mata.

“Pasensya na sa inasta ng empleyado ko,” wika niya, habang pinagbubuksan ako ng pinto ng sasakyan. “Hindi ko alam na ikaw ang tinutukoy ng Papa mo. Kung alam ko lang na ang isang secret agent ang papatulan ko, sana ay ako mismo ang sumundo sa iyo sa mismong departure gate.”

Ngumiti ako nang tipid. “Ang yaman at kapangyarihan ay hindi lisensya para mang-apak ng kapwa, Mr. Valencia.”

Tumingin siya sa akin nang diretso, may halong paghanga at pagkilala. “Natutunan ko na ang aral na iyon sa loob lang ng sampung minutong tawag natin kanina. At sa tingin ko, matututo pa ako ng marami sa iyo habang kinikilala natin ang isa’t isa.”

Sa pagkakataong iyon, alam kong hindi lang isang blind date ang magaganap ngayong araw—kundi ang simula ng isang buhay na puno ng aksyon, paninindigan, at marahil, isang pag-ibig na walang puwang ang kayabangan.