PAMUMUHAY SA IISANG BUBONG NG MAGKAPATID AT KANILANG MGA ASAWA, ARAW-ARAW NA MAY KAKAIBANG GAWI ANG HIPAG NA LAGING SUMISINGIT SA KAMA NG MAG-ASAWA—HANGGANG SA ISANG GABI, ISANG MALAGIM NA KATOTOHANAN ANG BIGLANG NABUNYAG NA SUMIRA SA KAPAYAPAAN NG LAHAT
PAMUMUHAY SA IISANG BUBONG NG MAGKAPATID AT KANILANG MGA ASAWA, ARAW-ARAW NA MAY KAKAIBANG GAWI ANG HIPAG NA LAGING SUMISINGIT SA KAMA NG MAG-ASAWA—HANGGANG SA ISANG GABI, ISANG MALAGIM NA KATOTOHANAN ANG BIGLANG NABUNYAG NA SUMIRA SA KAPAYAPAAN NG LAHAT
Mula nang lumipat sa kanilang tatlong-palapag na townhouse sa Quezon City ang nakababatang kapatid ni Carlo kasama ang kanyang asawa, si Nia ay gabi-gabing lumalapit sa kwarto ng mag-asawa. May dalang kumot at unan, palagi siyang kumakatok at humihiling na makitulog.
Hindi sa sahig. Hindi sa gilid ng kama. Kundi sa gitna nina Carlo at Nia (asawa ng kapatid ni Carlo).
Sa mga unang gabi, pilit ngumiti si Nia. “Sige lang, kahit saan ka humiga, Nia.” Ngunit sa loob niya, unti-unting bumibigat ang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.
Sa ikalimang gabi, tinanong niya nang diretso: “Bakit sa gitna ka pa lagi?”
Tumingin si Nia, tila nahihiya, ang mga mata ay mapula-pula na parang pinipigil ang luha. “Mas komportable kasi kapag nasa gitna, Ate,” sagot niya nang mahina.
Nagkuwento pa siya na sa kanilang probinsya sa Bicol, may mga kabataang babae raw na natatakot sa bagong bahay at mas gustong matulog malapit sa mga taong kilala nila para daw “hindi dawagin ng masamang panaginip.”
Sa ikasampung gabi, narinig ng kanilang ina ang bulung-bulungan ng kapitbahay na “hindi ito tama.” Kaya iminungkahi ng ina na sa kanya na lang matulog si Nia.
Ngunit umiling si Nia. “Maingay po ako matulog, baka po maistorbo kayo.”
Gustong sumagot ni Nia (asawa ni Carlo) na siya rin ay hindi na nakakatulog nang maayos, ngunit naunahan siya ni Carlo.
“Kaya na ’yan. Mas mabuti na ’yung may kasama siya kaysa natatakot,” sabi niya habang tumatango.
Mula roon, mas lalo pang bumigat ang gabi sa bahay.
Sa ika-17 gabi, may narinig si Nia.
Isang tunog na hindi pangkaraniwan—hindi hangin, hindi kahoy na kumikibot, at hindi rin hayop sa bubong. Dahil lahat ng bintana ay mahigpit na nakasara, at ang bahay ay tahimik na tahimik na tila pigil ang paghinga.
Dahan-dahang bumangon si Nia.
Hindi niya binuksan ang ilaw.
At sa madilim na siwang ng pinto, may nakita siyang eksenang biglang nagpabago ng lahat ng kanyang paniniwala sa mga nangyayari sa loob ng kanilang tahanan…
Hindi na kumurap si Nia sa nakita niya sa dilim.
Mula sa siwang ng pinto, ang tanging liwanag ay galing sa maliit na ilaw sa hallway—at doon niya nakita si Carlo, ang kanyang asawa, na nakaupo sa gilid ng kama.
At sa gitna ng kama…
Si Mara—ang hipag niyang araw-araw “natatakot matulog mag-isa.”
Ngunit hindi ang posisyon nila ang nagpahinto sa paghinga ni Nia.
Kundi ang eksaktong galaw ng mga kamay ni Mara—mahigpit na nakahawak sa braso ni Carlo, na para bang ayaw bitawan kahit saglit.
Sandaling nanigas si Nia.
“Hindi ito tama…” bulong niya sa sarili.
Umatras siya nang dahan-dahan, ngunit aksidenteng tumama ang kanyang siko sa pader.
tok.
Sa isang iglap, napalingon si Carlo.
Tahimik.
Diretso ang tingin sa pinto.
“May tao ba diyan?” malamig na tanong niya.
Hindi gumalaw si Nia.
Ngunit si Mara, sa halip na matakot, ay biglang ngumiti—isang ngiting hindi tugma sa takot na lagi niyang ipinapakita sa araw-araw.
“Si Ate Nia siguro,” mahinang sabi ni Mara.
Bumangon si Carlo at dahan-dahang lumapit sa pinto.
Sa bawat hakbang niya, parang mas humihigpit ang dibdib ni Nia.
Pagbukas ng pinto—
Wala na siyang oras para umatras.
“Nia…” sabi ni Carlo, mababa ang boses, “ilang beses ko bang sasabihin na huwag kang nakikiusyoso sa gabi?”
“AKO ang dapat magtanong niyan!” biglang bumulwak ang boses ni Nia, nanginginig sa galit at takot. “Bakit siya laging nasa gitna natin? Bakit gabi-gabi?”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, si Mara ay lumabas mula sa likod ni Carlo.
“Hindi mo pa ba talaga alam?” mahinang sabi niya.
Napakunot ang noo ni Nia.
Hanggang sa biglang naglabas si Mara ng isang maliit na lumang litrato mula sa ilalim ng unan.
Isang litrato ng lumang bahay sa probinsya.
At sa likod nito, may sulat na halos kupas na:
“HUWAG HAYAANG MAIIWAN SI MARA SA GITNA NG DALAWANG TAO SA GABI.”
Nanlamig si Nia.
“Anong ibig sabihin nito…?”
Humakbang si Carlo palapit.
“At bakit sa tingin mo,” sabi niya, “palaging nasa gitna si Mara?”
Biglang nagbago ang hangin sa loob ng kwarto.
Ang lamig.
Ang bigat.
At sa unang pagkakataon, napansin ni Nia ang isang bagay na hindi niya nakita noon—
Kapag hindi siya nakatingin, hindi gumagalaw si Mara na parang normal na tao lang…
WALANG PAMBAYAD SA BUFFET ANG PAMILYA NG MAGNA CUM LAUDE—KAYA SA DAMUHAN NA LANG SILA NAG-CELEBRATE… PERO MAY NANGYARING IKINAGULAT NG MGA MAYAYAMAN
NAKITA NG ISANG MILYONARYO ANG DATI NIYANG ASAWA NA NAKASABIT SA LIKOD NG BASURANG TRUCK… AT NANG MALAMAN NIYA ANG GINAWA NIYA SA KANYA, GUMUHO SIYA
“MAMA, NAKITA KO PO SI PAPA NA HINAHALIKAN YUNG BABAENG ‘YON DOON SA KWARTO.” ANG INOSENTENG BULONG NG PITONG-TAONG-GULANG KONG ANAK SA GITNA NG KAARAWAN NG ASAWA KO AY NAGPATIGIL SA PAG-IKOT NG MUNDO KO. SA ISANG IGLAP, NAMATAY ANG PAG-IBIG KO. AT ANG GINAWA KO BAGO MATAPOS ANG PARTY AY TULUYANG WUMASAK SA KAYABANGAN AT BUHAY NG LALAKING NAGTRAYDOR SA AMIN.
About The Author
