MAPANGANIB ANG SELLOS. SURIIN MO MUNA ANG SARILI MO

MAPANGANIB ANG SELLOS. SURIIN MO MUNA ANG SARILI MO

Maligayang pagdating sa Kuwento ni Charly, kung saan ang bawat kuwento ay may dalang aral at katotohanan.

Isipin mong nasa isang opisina ka habang may mahalagang pulong. Biglang bumukas nang malakas ang pinto.

Isang babae ang sumugod papasok.

Galit na galit.

Nanginginig sa matinding poot.

Parang handang sirain ang buong lugar.

Wala siyang sinabi ni isang salita.

Agad niyang sinunggaban ang buhok mo at kinaladkad ka palabas ng iyong upuan.

“Paano mo nagawang agawin ang asawa ko?” sigaw niya.

Bago ka pa makasagot, isang malakas na sipa ang tumama sa iyong tiyan.

Sa tiyan na iyon na may dinadalang sanggol na labindalawang taon mong ipinagdasal.

Bumagsak ka sa sahig habang hawak-hawak ang iyong tiyan.

Takot na takot.

“Nagmamakaawa ako… iligtas ninyo ang anak ko,” umiiyak mong pakiusap.

Ang lalaking may-ari ng opisina ay napaluhod sa gulat.

“Hindi ko siya kabit! Kliyente ko siya! Pakiusap, tigilan mo ito!” sigaw niya.

Ngunit wala nang pakialam ang asawa.

Pumalakpak siya.

Agad na humarang sa mga pintuan ang mga lalaking naka-itim na amerikana.

Walang makakatulong.

Walang makakatakas.

Walang awa.

“Tuturuan kita ng leksiyon. Walang sinuman ang pwedeng kumuha ng bagay na akin!” sigaw niya.

Habang dumudugo ka sa sahig, nakatayo siya sa ibabaw mo na parang libangan lamang ang paghihirap mo.

Nararamdaman mo ba ang sakit?

Ang sakit ng isang buntis na pinarurusahan sa kasalanang hindi naman niya ginawa.

Maiisip mo ba ang kawalang pag-asa ng isang ina habang unti-unting nanganganib ang buhay na matagal niyang ipinanalangin?

Akala ng babaeng iyon ay siya ang nanalo.

Ngunit wala siyang ideya kung sino talaga ang kanyang sinaktan.

Dahil ang taong papasok sa pintuang iyon makalipas lamang ang ilang minuto ay sisira sa lahat ng pinaniniwalaan niya.

At ang taong nasa likod ng kaguluhang ito?

Hindi mo kailanman mahuhulaan.

Kaya manatili ka hanggang dulo.

Dahil ang susunod na mangyayari ay mag-iiwan sa iyo ng matinding pagkabigla.

---

Tumahimik ang buong opisina nang pumasok si Ashley Reyes.

Malakas ang tunog ng kanyang matataas na takong sa marmol na sahig.

Matalim.

Galit.

Walang awa.

Isang tingin pa lamang sa kanyang mukha, alam na ng lahat.

May digmaang papasok sa gusali.

Ilang linggo na niyang pinaghihinalaang may ibang babae ang kanyang asawa.

At ngayong araw, sigurado siyang nahuli na niya ito.

Napatigil ang lahat ng empleyado.

Walang gumalaw.

Halos walang huminga.

Dahil kapag si Ashley ay naglalakad nang ganoon, may sasabog na problema.

Kilala siya ng lahat.

Maganda.

Mayaman.

Makapangyarihan.

At lubhang mapagselos.

Iyong klase ng babaeng madalas makita sa mga teleserye kung saan ang selos ay nagiging sumpa at ang bawat desisyon ay may mabigat na kapalit.

Iniiwasan ng mga babae ang kanyang asawa.

Walang naglalakas-loob ngumiti rito nang matagal.

Pagdating niya sa pintuan ng opisina, hindi na siya kumatok.

Hindi na siya nag-isip.

Sinipa niya ang pinto.

At doon niya nakita ang kanyang asawa.

Nakangiti.

Nakikipag-usap.

Kasama ang isang babae.

Hindi na siya naghintay.

Hindi na siya nagtanong.

Hindi na siya nagdalawang-isip.

Sumugod siya at kinaladkad palabas ng upuan ang buntis na babae.

Dahil kapag pinairal ang selos, nawawala ang pasensya.

Nawawala ang katotohanan.

At nagsisimula ang kapahamakan.

Nagulat ang buntis na si Andrea Santos.

“Ano ang ginagawa mo?” tanong niya.

Ngunit hindi na niya natapos ang kanyang sasabihin.

Biglang hinila ni Ashley ang kanyang buhok nang napakalakas.

Ang sigaw na sumunod ay umalingawngaw sa buong opisina.

“Akala mo hindi kita mahuhuli?” sigaw ni Ashley.

Punong-puno ng galit ang kanyang boses.

Galit na ilang linggo nang kinikimkim.

Sinubukan ni Paul Ramirez na pumagitna.

“Ashley, hindi mo naiintindihan! Kliyente ko siya! Hindi ito ang iniisip mo!”

Ngunit wala nang nakikinig si Ashley.

Tinulak niya si Paul.

At sa isang iglap, umikot ang kanyang paa.

Tumama ito nang malakas sa tiyan ni Andrea.

Sa tiyan na may dalang himalang labindalawang taon niyang hinintay.

Ang sigaw ni Andrea ay nakakapangilabot.

Sigaw na hindi malilimutan ng sinumang nakarinig.

Napahandusay siya sa sahig.

Agad niyang niyakap ang kanyang tiyan.

“Anak ko…” umiiyak niyang bulong.

Mabilis na kumalat ang dugo sa kanyang kulay kremang damit.

Namutla si Paul.

Parang gumuho ang kanyang mundo.

“Ashley! Buntis siya!”

Ngunit hindi pa rin nakinig ang babae.

Tinitigan lamang niya si Andrea.

At wala siyang naramdamang awa.

“Karapat-dapat lang sa kanya iyan,” malamig niyang sabi.

Patuloy na nanginginig si Andrea habang nakahiga sa sahig.

“Kailangan ko ng ospital… pakiusap… labindalawang taon ko itong ipinagdasal…”

Sandaling nagbago ang ekspresyon ni Ashley.

Parang nakaramdam ng pagkabigla.

Ngunit agad din itong nawala.

Lumapit siya at yumuko sa harap ni Andrea.

“Dapat inisip mo iyan bago mo inagaw ang asawa ko.”

“Hindi ko siya—”

“Sinungaling!” sigaw ni Ashley.

Muli siyang pinigilan ni Paul.

Ngunit isang malakas na sampal ang tumama sa kanyang mukha.

“Ako ang asawa mo!” sigaw ni Ashley.

“Wala siyang kasalanan!” sigaw naman ni Paul.

“Wala akong pakialam!”

Pagkatapos ay pumalakpak siya.

Agad na kumilos ang kanyang mga bodyguard.

Humarap siya sa mga empleyadong natulala sa takot.

“Kapag may tumawag ng ambulansya o tumulong sa babaeng ito, haharap kayo sa pamilya Reyes.”

Tumahimik ang buong opisina.

Dahil alam ng lahat kung gaano kapanganib ang apelyidong iyon.

Samantala, patuloy na dumudugo si Andrea.

At si Ashley?

Naniniwala siyang siya ang nagwagi.

Ngunit hindi niya alam na sa loob ng bag na nahulog sa sahig ay may isang teleponong patuloy na tumutunog.

At sa screen nito ay nakasulat ang isang pangalan:

“Mahal Ko.”

Isang lalaking kasalukuyang papasok sa paradahan ng gusali.

Isang lalaking mas makapangyarihan kaysa sa pamilya Reyes.

At sa oras na bumukas ang pintuan at makita niya ang nangyari…

Magsisimula ang pagbagsak ni Ashley.

Bahagyang gumalaw ang teleponong nakahandusay sa loob ng bag ni Andrea.

Paulit-ulit itong tumutunog.

Walang nakapansin.

Walang sinuman ang nangahas yumuko upang kunin iyon.

Masyadong natatakot ang lahat.

Masyadong makapangyarihan ang pamilya Reyes.

Ngunit habang lumilipas ang bawat segundo, lalo lamang lumalala ang kalagayan ni Andrea.

Namumutla na siya.

Nanginginig.

At ang dugo sa sahig ay patuloy na lumalawak.

“Pakiusap…” mahinang bulong niya.

“Ang anak ko…”

Napaatras ang ilang empleyado.

Hindi nila kayang panoorin.

Ngunit hindi rin nila kayang suwayin si Ashley.

Samantala, sa labas ng gusali, isang convoy ng tatlong itim na SUV ang huminto.

Bumukas ang gitnang pinto.

At bumaba si Alejandro Castillo.

Apatnapu’t dalawang taong gulang.

Bilyonaryo.

May-ari ng Castillo Holdings.

Isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa buong bansa.

Ngunit sa kabila ng lahat ng kanyang kayamanan, iisa lamang ang bagay na tunay niyang pinapahalagahan.

Ang babaeng matagal niyang minahal.

Si Andrea.

Labindalawang taon silang nagsikap magkaroon ng anak.

Labindalawang taon ng pag-asa.

Labindalawang taon ng pagkabigo.

At ngayon, sa wakas ay nagbuntis ito.

Hindi niya alam na ilang palapag lamang ang layo sa kanya, ang kanilang himala ay nasa panganib.

Lumabas ang kanyang telepono.

Muli niyang tinawagan si Andrea.

Ngunit walang sumagot.

Kumunot ang kanyang noo.

Hindi ito ugali ni Andrea.

Kahit gaano ito kaabala, palagi itong sumasagot.

May kakaibang pakiramdam na bumalot sa kanyang dibdib.

At hindi niya iyon nagustuhan.

Mabilis siyang naglakad papasok ng gusali.

Kasunod ang kanyang mga bodyguard.

Sa loob ng opisina, biglang may nagsalita.

Isa sa mga batang empleyado.

Halos pabulong.

“Sir… mamamatay na yata siya.”

Parang tumigil ang oras.

Unti-unting lumingon si Ashley.

“Ano ang sinabi mo?”

Namutla ang empleyado.

Ngunit bago pa siya makasagot—

BUMUKAS ANG PINTO.

Lahat ay napalingon.

At sa isang iglap, nagbago ang buong silid.

Pumasok si Alejandro Castillo.

Kasama ang kanyang security team.

Biglang nanlaki ang mga mata ng lahat.

Maging si Ashley ay natigilan.

“CEO Castillo…”

Mabilis siyang ngumiti.

Pilít.

Nerbiyoso.

“Hindi ko inaasahang—”

Naputol ang kanyang sasabihin.

Dahil nakita na ni Alejandro ang sahig.

Nakita niya ang dugo.

Nakita niya ang babaeng nakahandusay.

At sa sandaling iyon…

Tumigil ang kanyang paghinga.

“ANDREA!”

Ang sigaw niyang iyon ay umalingawngaw sa buong opisina.

Parang isang sugatang hayop.

Parang isang lalaking nawawalan ng mundo.

Agad siyang lumuhod sa tabi ng asawa.

Dahan-dahan niyang binuhat ang ulo nito.

“Alejandro…” mahina nitong bulong.

Napuno ng luha ang kanyang mga mata.

“Dito lang ako.”

“Dito lang ako.”

“Nandito na ako.”

Hindi niya napansing nanginginig na ang kanyang mga kamay.

Hindi niya napansing tahimik nang umiiyak ang ilang empleyado.

Ang tanging nakikita niya ay ang dugong bumabalot sa damit ng kanyang asawa.

At ang kamay nitong nakahawak sa tiyan.

Sa kanilang anak.

Pagkatapos ay unti-unti siyang tumingala.

Diretso kay Ashley.

At sa unang pagkakataon sa kanyang buhay…

Nakaramdam si Ashley Reyes ng tunay na takot.

“Ano ang nangyari?”

Tahimik ang lahat.

Walang sumagot.

“Ano.”

Mas mababa ang boses ni Alejandro ngayon.

Mas malamig.

Mas nakakatakot.

“Ano ang nangyari sa asawa ko?”

Parang naubusan ng hangin ang silid.

Nanginginig si Ashley.

“H-hindi ko alam na asawa mo siya…”

Hindi na niya natapos ang kanyang paliwanag.

Dahil isang empleyado ang biglang nagsalita.

Lakas-loob na matagal niyang kinimkim.

“Sinipa niya po si Ma’am Andrea.”

Tumahimik ang lahat.

Isa pang empleyado ang nagsalita.

“At pinagbawalan niya kaming tumawag ng ambulansya.”

Pagkatapos ay isa pa.

“At ipinaharang niya ang mga bodyguard niya sa mga pintuan.”

Isa-isa.

Sunod-sunod.

Lahat ng katotohanan ay nagsimulang lumabas.

Parang sirang dam.

At habang nagsasalita ang mga saksi, unti-unting nawawala ang kulay sa mukha ni Ashley.

Dahil ngayon…

Hindi na siya ang pinakamakapangyarihang tao sa silid.

At alam niyang ang susunod na mangyayari ay maaaring sumira hindi lamang sa kanyang pangalan…

Kundi sa buong pamilyang Reyes.