NA OFFEND AKO NANG PUMUNTA AKO NANG MAGBAKASYON AKO SA BAHAY NILA GF. DAHIL TINAGO AGAD NG MAMA NIYA ANG ISANG SAKONG BIGAS SA KABINET, DAHIL SOBRANG TAKAW KO RAW SA KANIN. AT BAKA AKO LANG DAW MAKA UBOS SA BIGAS SA KAKA SAING. KAYA NASAKTAN AKO AT UMUWI NA LANG AKO

Grabe, brad. Normal na lalaki lang ako na may healthy na gana sa pagkain. Pero ‘yung ituring kang parang pambansang kalamidad o parang peste na kayang ubusin ang buong ani ng Gitnang Luzon sa isang upuan? Iba rin.
​Heto ang kwento kung paano ako pinalayas or let’s say, kung paano ako kusang lumayas sa bahay ng girlfriend kong si Sarah dahil lang sa isang sako ng bigas.

​Excited ako nung bumiyahe kami papunta sa probinsya nina Sarah para sa isang linggong bakasyon. Nag-ensayo pa ako ng mga pormal na pagbati para sa mama niya, si Tita Glo. Todo papogi, pinalantsa ang polo, at nagdala pa ako ng pasalubong na mamahaling kape.

​Pagdating namin, mainit naman ang salubong ni Tita Glo.
​”Ay, iho! Ang tangkad mo naman pala. Bagay na bagay kayo ng anak ko,” sabi niya na may kasama pang pilit na ngiti.

​Pero napansin ko, habang tinitingnan niya ang binti at braso ko, parang hindi tao ang nakikita niya. Parang nagka-calculate ang utak niya kung ilang calorie ang kailangan para ma-maintain ang ganitong size ng katawan.

​Gutom ako sa biyahe, natural lang na galingan ko sa hapag-kainan. Naghain si Tita Glo ng masarap na Sinigang na Baboy.

​Subo #1: Solid. Ang sarap ng asim.
Subo #2: Medyo napansin kong nakatitig si Tita sa bawat galaw ng kutsara ko.
Subo #3: Doon na nagsimula ang kababalaghan.

​Nung humingi ako ng pangalawang cup ng kanin na mind you, standard naman sa ating mga Pilipino kapag masarap ang ulam nakita kong nanlaki ang mga mata ni Tita Glo. Parang nakakita ng multo.

Tiningnan niya ‘yung rice cooker na parang binibilang kung ilang butil na lang ang natitira.

​”Malakas pala siyang kumain, Sarah, no? Parang may sariling heavy machinery sa tiyan,” biro ni Tita Glo, pero walang tumatawa maliban sa kanya. Napakamot na lang ako ng ulo.
​
​Kinagabihan, nagising ako bandang alas-onse kasi nauhaw ako. Naglakad ako papuntang kusina na parang ninja walang tsinelas, walang ingay.

​Malapit na ako sa refrigerator nang makarinig ako ng mabibigat na kalabog at pigil na paghingal sa may pantry. Sumilip ako sa dilim.

​Si Tita Glo. ​Binuhat niya ang isang buong sako ng Sinandomeng na kabibili lang yata kaning hapon! Kitang-kita ng dalawang mata ko kung paano niya buong-giting na binuhat ‘yun gamit ang natitira niyang lakas, sabay tulak sa pinakailalim ng madilim at masikip na kabinet, tapos hinarangan pa ng mga lumang kaldero at galon ng tubig.

​Habang nagpupunas siya ng pawis, narinig ko siyang bumulong sa sarili niya:
​”Diyos ko, salamat at naitago ko rin. Baka bukas ng umaga, ipis na lang ang maiwan dito sa kusina natin. Mahirap na, baka masaid ang pondo namin sa kakahalo niya ng sinaing. Sobrang takaw, parang hindi pinapakain sa kanila ang boyfriend ng anak ko!”

​Aray. Ang sakit, pucha. Sapul sa puso, diretso sa b!tuka.
​
​Hindi na ako nakapaghintay ng umaga. Parang gumuho ang mundo ko. Ang tingin ba sa akin dito, walking vacuum cleaner ng carbohydrates?

​Bumalik ako sa kwarto, mabilis kong nilagay sa bag ang mga damit ko, at gigisingin ko sana si Sarah para magpaalam. Pero naisip ko, ano’ng sasabihin ko? “Sarah, uuwi na ako kasi itinago ng mama mo ang bigas niyo, natatakot siyang ma-bankrupt”? Sobrang pait.

​Kaya naman, nag-iwan na lang ako ng maikling sulat sa may hapag-kainan, katabi ng rice cooker na walang laman:

​”Tita Glo, Sarah, salamat po sa pagpapatuloy sa akin. Umuwi na po ako nang maaga para makatipid kayo sa LPG at bigas. Huwag po kayong mag-alala, hindi ko po nahanap kung nasaan ang sako ng Sinandomeng sa kabinet. God bless po.”

​Sumakay ako ng unang biyahe ng bus pabalik ng Maynila. Habang umaandar ang bus, may tumutulong luha sa mga mata ko, hindi lang dahil sa nasaktang pride… kundi dahil din sa gutom.

​Pagbaba ko sa terminal, dumiretso ako sa pinakamalapit na fast-food chain. Pumasok ako na may paninindigan.

​”Miss, dalawang order ng chicken pop, tapos unli-rice. Opo, paki-handa na ‘yung timba ng kanin, walang makakapigil sa akin ngayon!”

Pagkaserve ng order ko, hindi ko muna ginalaw. Tinitigan ko ang bundok ng kanin na parang nakikipag-usap ako sa aking mga ninuno. Biglang tumunog ang phone ko. Si Sarah.

“Babe? Nasaan ka? Bakit ka umalis? Naiiyak si Mama, sabi niya parang may nakalimutan daw siyang itago…”

Huminga ako nang malalim, kinuha ang sandok, at binigyan ng hugis “pyramid” ang kanin sa plato ko. Napangiti ako nang mapait.

“Sarah, sabihin mo sa Mama mo, hindi ako galit. Pero sa susunod na mag-imbita kayo, pakisiguro na ang pantry niyo ay kasing-lawak ng pasensya ko. At sabihin mo rin sa kanya, ‘yung tinago niyang sako ng bigas? Masarap ‘yun, pero mas masarap pa rin ang peace of mind na hindi ako pinagkakaitan ng carbs.”

Pinatay ko ang phone at sinimulan ang unang subo. Sa bawat pagnguya ko, ramdam ko ang paglaya. Hindi na ako ang lalaking “walking vacuum cleaner”—ngayon, isa na akong “Unli-Rice Warrior.”

Pagkatapos ng ikatlong refill, lumapit ang crew sa table ko. Akala ko papagalitan na ako o sisingilin ng extra. Pero bumulong siya:

“Boss, bilisan niyo na po. ‘Yung manager namin, kahawig ni Tita Glo. Baka itago niya rin ‘yung rice cooker kapag nakita niyang ubos na ang kanin namin.”

Tumawa ako nang malakas, sabay abot ng bayad. Sige, itago niyo na lahat ng bigas sa mundo. Pero hangga’t may unli-rice, hindi matatalo ang pusong gutom.

Umuwi ako ng bahay nang busog, nakangiti, at ang pinakamahalaga—may bitbit na tatlong kilong bigas na binili ko sa 7-Eleven. Para sa emergency, just in case.