Sa Reunion, Pinahiya Ako ng Campus Beauty Dahil Nabuntis Daw Ako Bago Kasal—Pero Nang Sabihin Kong Namatay ang Bata sa Sinapupunan Ko, Nabasag ng Ex Ko ang Baso sa Kanyang Kamay

Sa Reunion, Pinahiya Ako ng Campus Beauty Dahil Nabuntis Daw Ako Bago Kasal—Pero Nang Sabihin Kong Namatay ang Bata sa Sinapupunan Ko, Nabasag ng Ex Ko ang Baso sa Kanyang Kamay

Sa class reunion namin, ngumiti ang dating pinakamagandang babae sa batch habang hawak ang wedding invitation niya.

Tapos, sa harap ng lahat, binuksan niya ang sugat na ilang taon kong inilibing.

“Mariel,” sabi niya, matamis ang boses pero matalim ang tingin, “hindi ka pa kasal noon pero buntis ka na, ’di ba? Siguro ngayon, malaki na anak mo. Bakit hindi mo isinama ang asawa at anak mo?”

Tumahimik ang buong function room.

Ako lang ang hindi nagbago ang mukha.

Kinuha ko ang baso ng tubig sa harap ko at mahinahong sinabi, “Hindi ako kailanman nag-asawa. At wala rin akong anak.”

Napakurap siya, kunwari gulat na gulat.

“Pero noong graduation natin, kitang-kita na malaki ang tiyan mo…”

Tumingin ako diretso sa kanya.

“Ah, iyon ba?” ngumiti ako nang bahagya. “Namatay ang bata sa tiyan ko noong ika-siyam na buwan.”

Hindi pa man tuluyang bumababa ang huling salita ko, biglang may narinig kaming tunog ng nabasag na salamin.

Sa sulok ng room, ang lalaking kanina pa tahimik na nakaupo—si Rafael Monteverde, ang dati kong nobyo—ay nakatitig sa akin habang duguan ang kamay.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nakita ko sa mga mata niya ang isang takot na hindi niya kayang itago.

Ang reunion na iyon ay ginanap sa isang private restaurant sa BGC, Taguig. Limang taon na kaming hindi nagkikita-kita mula nang matapos ang kolehiyo sa isang kilalang unibersidad sa Manila.

Pagpasok ko pa lang, ramdam ko na agad ang kakaibang hangin.

May mga taong ngumiti sa akin nang pilit. May mga matang mabilis umiwas. May mga bulong na biglang namatay nang lumapit ako sa mesa.

Hindi na iyon bago sa akin.

Sa batch namin, ako ang babaeng minsang tinawag na “pinakasimpleng estudyante.” Tahimik. Palaging nasa library. Walang bisyo. Walang scandal.

Hanggang sa isang litrato ang kumalat isang taon matapos kaming maghiwalay ni Rafael.

Ako, nakasuot ng maluwag na damit, lumalabas ng isang maternity clinic sa Quezon City, hawak ang isang brown envelope, at halatang-halata ang malaking tiyan.

Mula noon, hindi na ako naging “Mariel Santos na matalino at tahimik.”

Ako na ang “babaeng nabuntis nang hindi kasal.”

Ako na ang “ex ni Rafael na bumagsak ang buhay.”

Ako na ang “babaeng hindi alam kung sino ang ama ng anak.”

At kahit hindi ko kailanman sinagot ang mga tsismis, mas lalo lang silang naging matapang.

Nang gabing iyon, si Bianca Villareal ang sentro ng lahat.

Siya ang dating campus beauty. Maputi, makinis, laging eleganteng kumilos, laging may ngiting parang hindi marunong matalo.

Hawak niya ang makapal na stack ng wedding invitations, isa-isang ipinapamigay sa mga kaklase naming dating halos sambahin siya.

“Please ha, lahat kayo dapat pumunta,” sabi niya habang kumikislap ang diamond ring sa daliri. “Wedding namin ni Rafael next month sa Tagaytay. Kayo ang witnesses ng love story namin.”

May isang kaklase ang agad na nagsabi, “Bagay talaga kayo. Noon pa lang, parang kayo dapat ang endgame.”

May humagalpak ng tawa.

May sumang-ayon.

Pero may ilan ding mabilis na tumingin sa akin.

Dahil alam ng lahat ang totoo.

Noong college, hindi si Bianca ang minahal ni Rafael.

Ako.

Ako ang sinundo niya sa ulan gamit ang sirang motor niya. Ako ang tinuruan niyang huwag matakot mangarap kahit bagsak ang negosyo ng pamilya ko. Ako ang dinalhan niya ng pancit canton at kape sa library tuwing exam week.

At siya ang unang lalaking pinaniwalaan kong hindi ako iiwan.

Hanggang iniwan niya ako.

O baka mas tamang sabihin—hanggang pinili kong mawala sa buhay niya.

Pagkatapos naming maghiwalay, isang taon siyang hinabol ni Bianca. Sa simula, malamig siya. Pero kalaunan, nakita ko na lang sa social media na magkasama na sila.

Natural lang iyon, sabi ng lahat.

Mayaman si Bianca. Mayaman si Rafael. Pareho silang galing sa pamilyang may pangalan.

Samantalang ako?

Anak ng negosyanteng nalugi. Babaeng may ama na nalunod sa alak. Babaeng sanay tumanggap ng sakit nang tahimik.

Lumapit si Bianca sa akin at iniabot ang pulang invitation na may silver embossed letters.

Napahinto ako.

Silver letters.

Ganito mismo ang minsang sinabi ko kay Rafael noon.

“Kapag ikinasal tayo, silver dapat ang lettering ng invitation. Huwag gold, ang baduy.”

Tumawa siya noon, hinawakan ang kamay ko, at sinabing, “Sige. Lahat ng gusto mo, susundin ko.”

Ngayon, hawak ko ang invitation niya sa ibang babae.

“Mariel,” sabi ni Bianca, “you have to come, okay? Maglalagay ako ng special table para sa ex-girlfriends. Para masaya.”

May ilang nagtawanan.

Ngumiti ako. “Congratulations. Sana maging masaya kayo.”

Kumuha siya ng bote ng red wine at pinuno ang baso sa harap ko.

“Toast tayo,” sabi niya. “Ako na muna. Ikaw, kahit konti lang.”

Nang umabot sa akin ang amoy ng alak, biglang kumulo ang sikmura ko.

Hindi ako umiinom.

Hindi dahil maarte ako.

Kundi dahil mula nang malugi ang pamilya namin, alak ang naging multo sa bahay namin. Kapag lasing ang tatay ko, ang bawat bote ay nagiging sigaw, mura, at minsan, pasa sa braso ko.

Kahit amoy pa lang, gusto ko nang masuka.

Hindi ko namalayan na natakpan ko ang bibig ko.

At iyon ang eksaktong hinihintay ni Bianca.

Lumakas ang boses niya, sapat para marinig ng lahat.

“Uy, Mariel, bakit bigla kang namutla? Nasusuka ka ba?” Lumaki ang mga mata niya sa pekeng gulat. “Huwag mong sabihing… buntis ka na naman?”

Bumagsak sa akin ang lahat ng tingin.

Parang spotlight na hindi ko hiniling.

May bumulong, “Grabe, parang buntis nga.”

“Single raw siya, ’di ba?”

“Kung ganoon, sino na naman ang ama?”

“Dati nga hindi malinaw kung kanino iyong bata…”

Ramdam ko ang init sa mukha ko, pero nanatili akong nakaupo.

Isang baso lang ito, sabi ko sa sarili ko.

Inabot ko ang wine.

Kung iinumin ko iyon, tatahimik sila.

Pero bago pa dumikit ang daliri ko sa baso, may kamay na biglang kumuha nito.

“Hindi siya umiinom,” malamig na sabi ni Rafael.

Dahan-dahan niyang inilagay sa harap ko ang isang baso ng orange juice.

“Sensitive siya sa amoy ng alak. Noon pa.”

Hindi niya ako tiningnan.

Pero ang boses niya ay ganoon pa rin—mababa, kontrolado, at may bigat na walang gustong kumontra.

Saglit na natahimik ang mesa.

Kinuha ko ang orange juice at ininom.

“Salamat,” sabi ko. “Classmate.”

Bahagyang nanigas ang panga niya.

“Walang anuman,” sagot niya, halos pabulong. “Classmate.”

Napangiti si Bianca, pero halatang hindi niya nagustuhan ang nangyari.

Kaya nang tumayo ako para umalis, hinarang niya ako.

“Wait, Mariel. Huwag ka munang umalis. Curious lang kami.” Kinuha niya ang phone niya at may pinadala sa group chat ng batch.

Sunod-sunod na nag-vibrate ang mga cellphone.

Binuksan ng lahat.

At doon lumabas ang lumang larawan ko—malaki ang tiyan, nakatayo sa labas ng clinic, mukhang pagod at namumutla.

“See?” sabi ni Bianca. “Hindi ko naman iniimbento. Graduation year pa lang, buntis na siya. Pero hanggang ngayon, wala kaming nakitang asawa. Wala ring anak. Kaya natural lang na magtanong kami.”

Huminga ako nang malalim.

Tapos ngumiti.

“Gusto n’yo talagang malaman?”

Tahimik.

“Fine,” sabi ko. “Namatay siya. Stillbirth. Ika-siyam na buwan.”

Natigilan si Bianca.

May napahawak sa bibig.

May yumuko.

May nagbulungan ng “Diyos ko…”

At doon nga nabasag ang baso sa kamay ni Rafael.

Nakatayo siya sa sulok, duguan ang palad, nanginginig ang mga daliri.

Tumingin siya sa akin na parang biglang gumuho ang mundong matagal niyang pinaniwalaang matibay.

Mahina pero malinaw niyang sinabi:

“Mariel… anong ibig mong sabihin, ika-siyam na buwan?”

Humarap ako kay Rafael. Sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, sinalubong ko nang diretso ang kanyang mga mata—ang mga matang dati kong tinitingnan para humanap ng kaligtasan, pero ngayon ay puno na ng bubog at takot.

“Gaya ng narinig mo, Rafael,” mahinahon kong sagot, habang ang pulang likido mula sa kanyang sugat ay dahan-dahang pumapatak sa mamahaling carpet ng restaurant. “Namatay ang anak ko bago pa siya makalabas sa mundo.”

“Bakit… bakit ngayon mo lang sinabi?” nanginginig ang boses niya, humakbang siya palapit sa akin nang hindi pinapansin ang mga piraso ng bubog sa kanyang paligid. “Sabi mo… sabi mo sa akin noon…”

“Na nakuha ko na ang pera? Na pinalaglag ko ang bata kapalit ng puhunan para sa negosyo ng tatay ko?” Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. “Iyon naman ang pinaniwalaan niyo ni Bianca, ‘di ba?”

Namilog ang mga mata ng mga kaklase namin. Ang bulungan ay napalitan ng marahas na singhap.

“Mariel! Ano bang pinagsasabi mo?!” singit ni Bianca, biglang namutla ang mukha at pilit na hinawakan ang braso ni Rafael. “Huwag kang makinig sa kanya, Rafael! Gawa-gawa niya lang ‘yan para sirain tayo! Para magmakaawa ka sa kanya!”

“Tumahimik ka, Bianca!” Isang kulog ang boses ni Rafael na nagpatahimik sa buong silid. Marahas niyang binitawan ang pagkakahawak ni Bianca. Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa akin, namumula at nagbabadya ang mga luha. “Mariel… pakiusap. Sabihin mo sa akin ang totoo.”

Inilapag ko ang wedding invitation sa mesa. Ang silver embossed letters na pangarap ko noon ay tila isang malaking insulto ngayon.

“Limang taon ang nakalipas, noong nalaman kong buntis ako, pupuntahan sana kita,” panimula ko, bawat salita ay parang kutsilyong humihiwa sa katahimikan. “Pero bago pa ako makarating sa iyo, hinarang ako ng nanay mo… kasama si Bianca. Ipinakita nila sa akin ang pirmadong kontrata ng pagsasanib ng kumpanya ninyo. Sinabi ng nanay mo na kapag hindi ka pinakasalan ni Bianca, tuluyang mabubura ang pamilya Monteverde sa listahan ng mga negosyante sa Manila.”

Napaupo si Rafael sa pinakamalapit na upuan, tila nawalan ng lakas ang kanyang mga binti.

“Sinabi sa akin ni Bianca na alam niya ang tungkol sa dinadala ko. Binigyan niya ako ng tseke—limang milyong piso para sa utang ng tatay ko, kapalit ng pagkawala ko at ng pagpapalaglag sa bata,” patuloy ko, lumingon ako kay Bianca na ngayon ay nanginginig na sa takot at hiya. “Hindi ko tinanggap ang pera. Pero iniwan kita, Rafael. Dahil ayokong maging dahilan ng pagbagsak mo. Nagtago ako.”

“Pero bakit… bakit sinabi sa akin ni Bianca na pinalaglag mo ang bata at kinuha mo ang pera?” bulong ni Rafael, tuluyan nang pumatak ang luha sa kanyang mga pisngi.

“Dahil gumawa siya ng pekeng resibo mula sa klinika,” sagot ko. “At naniwala ka naman agad dahil mas madaling maniwala sa masamang balita kaysa hanapin ang katotohanan.”

Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigilan ang emosyong matagal kong ikinulong.

“Mag-isa akong nagtiis sa loob ng siyam na buwan. Nagtrabaho ako habang nag-aaral sa gabi para lang may pambili ng gatas at bitamina. Pero dahil sa labis na stress, gutom, at takot… huminto ang tibok ng puso ng anak natin sa mismong linggo ng graduation. Isinilang ko siyang wala nang buhay.”

“Diyos ko…” napahawak sa kanyang mukha ang isang kaklase namin, tuluyan nang naiyak sa gilid.

Lumapit ako kay Rafael, tiningnan ang duguan niyang kamay na hindi niya man lang naramdaman ang sakit.

“Kaya huwag mo akong tatanungin kung bakit ngayon ko lang sinabi,” bulong ko sa kanya. “Dahil sa loob ng limang taon, ni isang beses, hindi mo ako hinanap para tanungin kung kamusta ang anak mo. Mas pinili mong magpakasasa sa yaman at sa piling ng babaeng pumatay sa pangarap nating dalawa.”

Humarap ako sa buong batch, na ngayon ay hindi na makatingin sa akin dahil sa labis na hiyang dulot ng kanilang mga panghuhusga sa group chat sa loob ng maraming taon.

“Salamat sa reunion,” sabi ko, suot ang aking bag at pinal na tumalikod. “At Bianca? Sa susunod na mag-imbita ka ng ex-girlfriends sa kasal mo… siguraduhin mo munang matutuloy ang kasal.”

Habang naglalakad ako palabas ng pintuan ng restaurant, narinig ko ang hysterical na iyak ni Bianca habang pinapapirmahan sa kanya ni Rafael ang pagkasira ng kanilang kasunduan, kasabay ng malakas na pagbagsak ng mga mesa.

Lumabas ako sa malamig na hangin ng BGC, huminga nang malalim, at sa wakas—naramdaman ko ang gaan na limang taon kong ipinagkait sa aking sarili.