BILYONARYO, BINISITA ANG KANIYANG DATING KATULONG PAGKATAPOS NG 9 NA TAON… ANG KANIYANG NATUKLASAN AY NAGPAIYAK SA KANYA

BILYONARYO, BINISITA ANG KANIYANG DATING KATULONG PAGKATAPOS NG 9 NA TAON… ANG KANIYANG NATUKLASAN AY NAGPAIYAK SA KANYA

Huminto ang paghingi ng tawad sa lalamunan ni Rafael Castillo sa mismong sandaling binuksan ng isang walong taong gulang na bata ang pinto.

Malakas ang ulan sa makipot na eskinita ng Tondo, Maynila—bumabagsak sa yero, bumabaha sa kanal, at ginagawang maputik na kulay kayumanggi ang daan.

Nakatayo si Rafael sa harap ng isang lumang dilaw na bahay, basang-basa ang mamahaling itim na barong niya, at bahagyang lumulubog ang sapatos sa putik. Sa likod niya, naghihintay ang kanyang driver sa loob ng itim na sasakyang SUV, tahimik at naguguluhan.

Dumating si Rafael sa lugar na ito para lang sa isang dahilan.

Para humingi ng tawad sa babaeng minsan niyang itinuring na wala.

Ang pangalan niya ay Maribel Santos.

Dalawang taon siyang nagtrabaho bilang katulong sa mansyon ni Rafael sa Makati—tahimik, masipag, halos hindi napapansin ng lahat.

Ngunit siyam na taon na ang nakalipas, dalawang linggo bago ang engrandeng kasal ni Rafael kay Isabella Cruz, anak ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa, bigla na lang nawala si Maribel.

Walang resignation.
Walang paalam.
Walang bakas.

Noong una, sinabi ni Rafael sa sarili niya na umalis lang ito para sa ibang trabaho. Mas madali iyon kaysa alalahanin ang gabing nagkamali siya—ang gabing pinagsama ng kalungkutan, alak, at kahinaan ang isang bagay na hindi na dapat nangyari.

Ngayon, dalawang taon matapos mamatay si Isabella, at matapos ang mahabang katahimikan ng kanyang mansyon, nagpasya si Rafael na hanapin si Maribel.

Para humingi ng tawad.

Ngunit nang magbukas ang pinto, hindi galit ang nakita niya.

Hindi rin ginhawa.

Takot.

Mahigpit ang hawak ni Maribel sa basang pamaypay, at nanginginig ang kamay niya.

—Maribel… —mahinang sabi ni Rafael.

Ngunit walang lumabas na sagot sa kanyang bibig.

—Alam kong wala akong karapatang pumunta dito. Pero kailangan kong humingi ng tawad.

Bago pa siya makapagpatuloy, may mga yabag na mabilis na lumapit mula sa loob ng bahay.

Isang batang lalaki ang lumabas.

May hawak siyang kalahating tinapay, nakasuot ng lumang school uniform, at may matang seryoso na tila hindi pangkaraniwan sa isang bata.

Napatingin si Rafael sa kanya—at biglang nanigas ang buong katawan niya.

Ang bata ay may mga mata niya.
May panga niya.
At kahit ang maliit na peklat sa itaas ng kilay—pareho ng peklat ni Rafael noong bata pa siya sa Quezon City matapos mahulog sa bisikleta ng kanyang lolo.

Parang biglang nawala ang ulan, ang ingay, at ang buong mundo.

—Ma, sino po siya? tanong ng bata.

Mabilis na hinila ni Maribel ang bata papasok.

—Miguel, pumasok ka na.

—Pero ma—

—Sabi ko, pumasok ka na.

Tumalikod ang bata, ngunit bago pumasok, muli siyang tumingin kay Rafael.

At sa sandaling iyon, tila may bumagsak sa dibdib ng bilyonaryo.

Pagkalipas ng ilang segundo, isinara ni Maribel ang pinto.

Tahimik ang lahat.

—Ilang taon na siya? —mahina ngunit nanginginig na tanong ni Rafael.

Hindi sumagot si Maribel agad.

Ngunit ang mga mata niya… puno ng takot.

—Hindi ka dapat nandito, sir.

—Ilang taon na ang bata?

Umatras si Maribel.

—Umuwi ka na lang sa mansyon mo. May mga pinto na dapat hindi na muling binubuksan.

CLICK.

Isinara ang pinto.

Naiwang nakatayo si Rafael sa gitna ng ulan.

Walong taon.

Walong taon ang bata.

Siyam na taon na ang nakalipas mula nang mawala si Maribel.

Biglang nagsimulang magbilang ang isip niya—mga petsang pilit niyang kinalimutan.

Ang gabing iyon.
Ang umagang sumunod.
Ang biglang pagkawala ni Maribel.
Ang kasal niya kay Isabella.

At ang batang mukha.

Pagbalik niya sa sasakyan, binuksan ng driver ang pinto, ngunit hindi agad sumakay si Rafael.

Sa kabilang kalsada, may itim na SUV na may tinted windows na biglang umandar.

Sandaling huminto.

At umalis.

Parang may taong nakakita ng lahat.

Bago pa siya makaupo, nag-vibrate ang telepono niya.

Isang hindi kilalang numero.

“Layuan mo si Maribel. Kung hindi, malalaman ng buong Maynila kung anong klaseng tao ka talaga.”

Napatingin si Rafael sa screen habang umaagos ang ulan sa kanyang mukha.

At sa unang pagkakataon, naintindihan niya—hindi lang basta nawala si Maribel.

May nagtago sa kanya.

At ang taong iyon… ay patuloy na nagmamasid.