Tatlumpu’t dalawang araw matapos mapawalang-bisa ang kasal nina Ysabel at Brandon, nalaman niyang nagdadalang-tao siya—at triplets ang dinadala niya.

Nang iabot ng doktor ang resulta ng ultrasound, biglang lumambot ang tono ng boses nito.

“Mrs. Santos—ay, Miss Ysabel, may tatlong gestational sacs po. Sa ngayon, maayos at matatag ang lagay ng mga bata.”

Nakatitig lang ako sa puting papel habang nakaupo sa loob ng klinika. Matagal bago rumehistro sa utak ko ang mga nakasulat doon.

“Intrauterine pregnancy.”

“Triplets.”

Nanginig ang mga daliri ko kaya medyo nalukot ang papel.

Isang buwan na ang nakalipas nang wakasan ko ang tatlong taong pagsasama namin ni Brandon Santos.

Napakasimpleng dahilan lang ng hiwalayan namin.

Bumalik na sa Pilipinas ang “unang pag-ibig” niya—si Nicole.

Sa unang araw pa lang ng pagbabalik niya, may hila-hila na siyang dalawang malalaking maleta at dumeretso sa mansyon ng mga Santos sa Forbes Park. Mapula ang mga mata niya at nanginginig ang boses habang nakatingin kay Brandon.

“Brandon… wala na talaga akong ibang mapuntahan.”

Hindi man lang tinanong ni Brandon ang opinyon ko.

Humarap lang siya sa akin at nagsalita na parang natural na bagay lang ang lahat:

“Katatapos lang ng divorce ni Nicole sa ibang bansa, hindi pa matatag ang emosyon niya.”

“Makikitira lang muna siya rito ng ilang araw.”

“Ikaw ang maybahay ko rito, Ysabel. Sana maging malawak ang isip mo.”

Nakatayo ako sa hagdan habang nakatingin sa dalawang malalaking maleta sa paanan ni Nicole. Gusto kong matawa sa kawalan ng katarungan.

Makikitira lang ng ilang araw?

Pero dala na niya ang mga damit para sa lahat ng panahon.

Sumabat pa ang biyenan kong babae na nakatayo sa gilid:

“Ysabel, huwag kang masyadong maramot.”

“Tatlong taon ka nang kasal sa pamilya Santos, pero kahit isang apo, hindi mo man lang mabigyan ang pamilyang ito.”

“Nakisuyo lang si Nicole ng ilang araw, ano namang karapatan mong mag-inarte?”

Kagagaling ko lang sa ospital noon para sa check-up.

Sinabi ng doktor na maayos na ang kondisyon ng katawan ko at pwede na uling magplano para magkaanak.

Nasa loob pa ng bag ko ang resulta ng laboratoryo, hindi ko pa nga naibabalita kay Brandon…

Tapos ayun ang maririnig ko mula sa kanyang ina.

Pero hindi ako nagwala.

Tumingin ako kay Brandon at nagtanong, “Ganoon din ba ang tingin mo?”

Iniwas ni Brandon ang kanyang mga mata.

“Medyo masakit lang magsalita si Mommy.”

“Kaibigan lang si Nicole.”

“Nasa kagipitan siya ngayon, tinutulungan lang natin siya.”

Napangiti ako nang pait.

“Tinutulungan hanggang sa puntong dito na patitirahin sa iisang bubong?”

Agad na sumalubong ang kanyang mga kilay.

“Ysabel, pwede ba huwag kang masyadong selosa?”

“Kung may relasyon talaga kami ni Nicole, hindi sana ikaw ang pinakasalan ko noon.”

Nang marinig ko iyon, matagal akong nanahimik.

Tama naman siya.

Bakit nga ba niya ako pinakasalan noon?

Dahil nakaranas ng matinding krisis sa pananalapi ang Santos Group.

Dahil pumayag ang tatay ko na mag-invest ng bilyun-bilyong piso para isalba ang kumpanya nila.

Dahil mahal ko siya.

At dahil din noong taong iyon, pinili ni Nicole na mangibang-bansa para magpakasal sa isang mayamang banyaga.

Akala ko noon, ako ang huling dumating pero ako ang nagwagi sa huli.

Ngayon ko lang narealize…

Isa lang pala akong pinakatamang opsyon para sa interes at pakinabang ng pamilya Santos.

Sa ikatlong gabi mula nang lumipat si Nicole sa mansyon, madaling-araw siyang dumaing na masakit ang tiyan dahil sa ulcer.

Hindi pa man lang maayos ang suot na jacket ni Brandon ay nagmamadali na siyang pumasok sa kwarto nito.

Samantalang noong gabing iyon, mataas din ang lagnat ko.

Tatlumpu’t siyam na grado (39°C).

Nakaupo ako sa sofa sa sala, may nakadikit na cooling gel sa noo ko, at tuyong-tuyo ang lalamunan ko na halos hindi ako makapagsalita.

Hinawakan ko ang laylayan ng baro niya.

“Brandon, masama rin ang pakiramdam ko.”

Tiningnan niya ako nang mabilis.

“Uminom ka muna ng gamot.”

“Masyadong masakit ang tiyan ni Nicole, kailangan ko siyang dalhin sa St. Luke’s.”

Paos ang boses ko, “Nasa tatlumpu’t siyam na grado na ang lagnat ko.”

Ngunit sa mga mata niya, inis na lang ang nakikita ko.

“Ysabel, huwag kang magselos sa maling oras.”

“Buhay ng tao ang nakasalalay rito.”

Pagkasabi niyon, marahas niyang tinabig ang kamay ko, binuhat si Nicole, at tuluyang nilisan ang mansyon.

Noong gabing iyon, mag-isa akong naupo sa sala hanggang mag-umaga.

Paulit-ulit kong pinalitan ang malamig na tubig.

Dalawang beses din akong uminom ng gamot sa lagnat.

Pero hindi siya bumalik.

Bandang alas-nuwebe na ng umaga nang makauwi si Brandon.

Amoy sanitizer pa siya ng ospital, at may dala-dalang sopas na binili para kay Nicole.

Nang makita niya akong nakaupo pa rin sa sofa, hindi man lang niya tinanong kung bumaba na ang lagnat ko.

Sa halip, sumalubong ang kilay niya at pinagalitan ako:

“Ysabel, pwede ba huwag mong gamitin ang pagkakasakit mo para lang magpapansin at makipag-agawan sa atensyon ko?”

Sa sandaling iyon, ayoko nang magtiis.

Tumayo ako nang diretso, pumasok sa kwarto, kinuha ang divorce papers (kasunduan sa paghihiwalay) na ipinahanda ko sa abogado noon pa, at ibinato sa harap niya.

“Pirmahan mo ‘yan.”

Tiningnan ni Brandon ang papel at malamig na nang-uyam.

“Anong bagong drama na naman ba ito?”

Tiningnan ko siya, kalmado ang boses ko na kahit ako ay nanibago sa sarili ko.

“Maghiwalay na tayo.”

Tinitigan niya ako ng ilang segundo, tila nakasisiguro na ginagamit ko lang ito para i-banta sa kanya.

“Ysabel, pinag-isipan mo ba muna ito nang mabuti?”

“Kapag umalis ka sa pamilya Santos, huwag kang magsisi.”

Tiningnan ko si Brandon nang diretso sa kanyang mga mata—mga matang dati kong inakala na tahanan, ngunit ngayon ay isa na lang malamig na salamin ng kanyang pagkamakasarili. Hindi ako humikbi. Hindi ako nagmakaawa.

“Hindi ako magsisisi, Brandon,” sagot ko, ang boses ko ay kasing-linaw ng aking desisyon. “Dahil ang tanging pagsisisi ko ay ang panahon na sinayang ko sa isang taong hindi marunong magpahalaga sa halaga ng aking pagkatao.”

Hindi na siya nakapagsalita pa. Nilagpasan ko siya, dala ang aking mga gamit at ang pinakamahalagang lihim na kailanman ay hindi niya pagmamay-ari: ang tatlong buhay na tumitibok sa loob ko.

Lumipas ang limang taon.

Ang dating Ysabel na sunud-sunuran ay isa nang matagumpay na CEO ng sarili niyang kumpanya. Hindi na kailangan ang puhunan ng pamilya Santos. Sa bawat araw na lumilipas, ang tatlong bata—si Yohan, Yanna, at Ysabella—ang nagsisilbing lakas ko. Sila ang naging dahilan kung bakit hindi ko kailanman binalingan ang nakaraan.

Isang hapon, sa gitna ng isang business gala sa Makati, hindi inaasahang nagtagpo ang aming mga landas ni Brandon.

Payat siya, tila nawalan ng sigla, at halatang hindi naging maayos ang lahat nang mawala ang suporta ng pamilya ko sa kanilang kumpanya. Kasama niya si Nicole, na ngayon ay bakas ang pagod at laging nakasimangot. Nang makita niya ako, natigilan siya. Napako ang tingin niya sa tatlong batang nakahawak sa aking mga kamay—mga batang kamukhang-kamukha niya, ngunit ang mga mata ay matatalino at puno ng liwanag na hindi kailanman naging kanya.

“Ysabel?” bulong niya, halos hindi makapaniwala.

Huminto ako. Nginitian ko siya—isang ngiting wala nang pait, wala nang sakit, kundi purong kapayapaan.

“Brandon,” bati ko, marahan at pormal. “Mabuti at nakita mo sila. Sila ang dahilan kung bakit napalaya ko ang sarili ko noon.”

“Sila… anak ko?” nanginginig ang boses niya, umaalingawngaw ang pagsisisi.

“Hindi,” sagot ko habang hinahaplos ang buhok ng aking mga anak. “Sila ang mga anak ng babaeng hindi mo pinahalagahan. At ngayon, maligaya na ang babaeng iyon sa buhay na binuo niya nang wala ka.”

Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin. Hinawakan ko ang kamay ng aking mga anak at naglakad palayo—patungo sa hinaharap na tunay kong pagmamay-ari.

Sa wakas, ang “pinakatamang opsyon” para sa pamilya Santos ay naging ang pinakamaling desisyon na ginawa ni Brandon sa buong buhay niya. At para sa akin, ito ang pinakamagandang simula.