Pinalayas ako ng asawa ko nang walang dalang anuman matapos kong isilang ang aming anak dahil abala siya sa paghahabol sa kanyang seksi na kabit na anak daw ng isang chairman. Hindi nila alam na ang suot kong jade bracelet na nilait nila bilang “murang alahas” ay ang tunay na heirloom ng royal family para sa tanging tagapagmana ng pinakamalaking jewelry empire sa Asya. Ang araw ng pagsakay ko sa aking private jet sa harap ng buong baryo ay ang araw din na pormal kong kinuha ang kumpanya ng pamilya ng kanyang kabit sa pamamagitan lamang ng isang lagda.

“Umalis ka na, Elena! Huwag mong dalhin ang malas mo sa buhay ko! Si Monica ang kailangan ko, hindi ang isang katulad mong galing sa hirap!” sigaw ni Paolo habang hila-hila ako palabas ng pintuan habang karga ko ang aking sanggol.

Nakatayo sa tabi niya si Monica, na nakasuot ng mamahaling damit at tinitingnan ako nang may panghahamak. “Kawawa ka naman, Elena. Kahit ‘yang bracelet mo, mukhang galing lang sa bangqueta. Akin na ‘yan, baka sakaling may konting halaga para pambili mo ng gatas ng anak mo!”
Sapilitang hinablot ni Monica ang jade bracelet sa kamay ko at itinapon ito sa kalsada. “Oops, nahulog! Bagay lang ‘yan sa putikan, tulad mo.”
Tumawa si Paolo at isinara ang pinto sa harap ko. “Huwag ka nang babalik, Elena! Pirmahan mo na ang divorce papers na ipapadala ko!”
Dahan-dahan kong pinulot ang bracelet mula sa putikan. Hindi ko mapigilang mapangiti nang mapait. Tatlong taon akong nagpanggap na mahirap para subukan ang pagmamahal ni Paolo, ngunit pera at kapangyarihan lang pala ang hangad niya.

Pinunasan ko ang dumi sa bracelet at pinindot ang isang maliit na button sa gilid nito. Isang GPS signal ang agad na ipinadala sa aming headquarters.
Wala pang limang minuto, isang marangyang helicopter ang lumitaw sa kalangitan ng kanilang subdivision at dahan-dahang lumapag sa tapat ng bahay nina Paolo. Mabilis na bumaba ang isang matandang lalaki na naka-puting guwantes.

“Princess Elena! Salamat sa Diyos at nahanap na namin kayo! Ang inyong ama, ang Hari ng Jade, ay naghihintay na sa inyong pagbabalik,” sabi ng butler habang yumuyukod nang malalim.
Nagmamadaling lumabas sina Paolo at Monica dahil sa ingay ng helicopter. Nanlaki ang kanilang mga mata nang makita nila ang mga bodyguard na nakapaligid sa akin.

“Elena? Anong ibig sabihin nito?! Bakit may helicopter sa harap ng bahay ko?” sigaw ni Paolo na halatang natatakot.
Tumingin ako sa kanya nang may malamig na mata. “Paolo, ang kumpanya ni Monica na inaasahan mo? Kaninang 8:00 AM, binili ko na ang 70% ng shares nito. At ang bahay na ito? Nakapangalan ito sa kumpanyang pag-aari ko na ngayon.”

Napaupo si Monica sa semento habang nanginginig ang mga kamay. “Hindi maaari… ang kumpanya ni Papa…”
“Butler, pakitawagan ang aming mga abogado. Gusto kong simulan ang foreclosure ng lahat ng ari-arian ng mga Santos sa loob ng 24 oras,” malamig kong utos habang sumasakay sa helicopter kasama ang aking anak.
Ngunit bago tuluyang sumara ang pinto, may isang mahalagang dokumento pa akong inihulog mula sa itaas na lalong magpapaguho sa mundo ni Paolo.

Dahan-dahang nahulog ang papel sa paanan ni Paolo. Nang pulutin niya ito, namutla siya at halos hindi na makahinga. Hindi lang ito basta divorce papers; ito ay isang kopya ng DNA test result na nagpapatunay na ang anak na akala niya ay kaniya, ay hindi pala sa kanya, at ang tunay na tagapagmana ng kaniyang sariling pamilya ay kinuha na rin ng mga abogado ko dahil sa kaniyang mga utang.

Tiningnan ko siya sa huling pagkakataon mula sa bintana ng papalipad na helicopter. Ang dating mapanghamak na si Monica ay umiiyak na sa putikan, habang si Paolo naman ay nakaluhod, hawak ang dokumentong nagwawasak sa natitira niyang dangal.

“Paolo,” tawag ko sa mikropono ng helicopter na umalingawngaw sa buong subdivision. “Ang pinakamahalagang aral na natutunan ko sa tatlong taon nating pagsasama ay ito: huwag na huwag mong mamaliitin ang isang taong handang magpakumbaba para sa pag-ibig, dahil sa isang kisap-mata, kaya niyang bawiin ang mundong ipinagkait mo sa kaniya.”

Hindi na ako lumingon pa. Habang papalayo kami, ramdam ko ang paggaan ng aking pakiramdam. Ang jade bracelet na minsang itinapon sa putikan ay muli nang kumikinang sa aking pulso—simbolo ng aking bagong simula, at ang huling alaala ng isang lalaking hindi karapat-dapat sa aking pagmamahal.

Tapos na ang laro. Ang reyna ay muli nang nakaupo sa kaniyang trono, at ang mga taong nagtaksil ay mananatili na lamang sa nakaraan, baon ng sarili nilang kasakiman.