Nasa harap ako ng counter ng Local Civil Registry.

Napakunot ang noo ko.

“Sir, baka puwedeng i-refresh niyo ang system?”

Ibinigay sa akin ng batang police officer ang aking ID sa maliit na bintana, ang tono niya ay sigurado at direkta.

“Ms. Santos, tatlong beses ko na pong chineck. Ang marital status niyo ay talagang ‘single’.”

Hindi ko agad kinuha ang ID ko, huminto ang ngiti ko ng ilang segundo.

“Pero ‘yung enggrandeng kasal namin noong nakaraang taon… sa amin ‘yun ng asawa ko.”

“Dumalo pa nga si Commissioner Reyes sa reception namin.”

Tumingin sa akin ang pulis, unti-unting nababakas ang awa sa kanyang mga mata.

“Ms. Santos, ang kasal ay isang tradisyon lang.”

Pasensyoso niyang ipinaliwanag sa akin ang batas.

“Pero pagdating sa legalidad, hangga’t hindi ito rehistrado sa system ng PSA (Philippine Statistics Authority), single pa rin kayo. Sigurado ba kayong nag-apply talaga kayo ng marriage contract noon?”

Sigurado ba ako?

Ngayon, pati ako ay hindi ko na maintindihan ang nangyayari.

“Sige, naintindihan ko na. Salamat.”

Itinago ko ang ID ko, kinuha ang mga gamit ko, at tumalikod palabas ng opisina.

Isang taon na kaming kasal ni Sebastian Montecillo.

Siya ang CEO ng Montecillo Group, isang tanyag na lider na kilala sa pagiging prangka at mabilis magdesisyon sa negosyo.

Sa mata ng publiko, ang pagsasama namin ay itinuturing na “power couple” union.

Hindi ako ‘yung tipo ng babaeng umaasa lang sa asawa.

Ako ang Executive Vice President ng kumpanya, at hawak ko ang aktwal na operasyon.

Hindi kami tulad ng mga plot sa nobela na puro lihim na kasal o kontrata.

Mula sa itaas hanggang sa janitor ng kumpanya, lahat sila ay alam.

Ako — Gianna Santos — ang asawa ni Sebastian Montecillo.

Hindi naman masama ang pakikitungo sa akin ni Sebastian.

Kahit malamig ang kanyang personalidad, laging sapat ang respeto at dignidad na ibinibigay niya sa akin.

So, nasaan ang problema?

Hindi ako naniniwalang magagawa ni Sebastian na paglaruan ang ganitong bagay.

Isang taong sobra ang pagpapahalaga sa efficiency at rules…

Hinding-hindi niya hahayaang magkaroon ng ganitong kapalpakan sa kanyang pagkatao.

Maliban na lang kung…

Hindi ito kapalpakan.

Sumandal ako sa puno ng narra sa gilid ng kalsada, huminga ako ng malalim at isang nakakalokong ideya ang biglang pumasok sa isip ko.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang lumang kaibigan na nagtatrabaho sa gobyerno.

“Achu, paki-favor naman.”

Mahina ang boses ko, parang nagyayaya lang na uminom mamayang gabi.

“Paki-check ang marital status ng isang tao sa records. Hindi naman ibang tao, asawa ko lang — si Sebastian Montecillo.”

Tumawa si Achu sa kabilang linya:

“Asawa mo chine-check mo sa akin? Bakit, takot ka bang mag-asawa ulit ang hubby mo?”

Narinig ko ang tunog ng pag-type niya sa keyboard.

Pagkalipas ng isang minuto, huminto si Achu, at naging kakaiba ang tono niya.

“Gianna, nahanap ko na. Ang status ni Sebastian Montecillo sa records… ay kasal na.”

Huminto ang mga daliri ko na may hawak na sigarilyo, pinagpag ko ang abo nito:

“Kasal? Kaninong pangalan ang nakalagay na asawa?”

Tumahimik si Achu ng sampung segundo, parang tinitiyak kung tama ang nababasa niya.

“Gianna…”

Humina ang boses niya, ingat na ingat na baka mabigla ako.

“Ang pangalan ng asawa niya ay hindi ikaw… kundi isang babaeng nagngangalang Diene.”

Diene.

Hindi ba’t ito ‘yung dalawampu’t anim na taong gulang na assistant na laging nakasunod kay Sebastian?!

Patuloy akong pinapakalma ni Achu sa kabilang linya.

“Gianna, relax ka lang, baka may maling pagkakaintindi lang dito…”

“Ayos lang ako. Hindi mo ba kilala ang ugali ko? Hindi ako ‘yung tipo ng taong gagawa ng katangahan dahil lang sa emosyon.”

Hindi ako umiyak, at hindi rin ako nag-collapse.

Pakiramdam ko lang ay napaka-absurd ng mundong ito.

“Ibaba ko na, treat na lang kita next time.”

Nakatayo ako sa gilid ng kalsada, hindi alam kung paano mag-react.

Totoo nga, minsan mas kakaiba pa ang realidad kaysa sa nobela.

Hindi ko akalain na sa loob ng isang taon, gabi-gabi akong natutulog katabi ng asawa ng ibang tao.

Ang galing.

Hindi ako umuwi sa mansyon. Sa halip, dumiretso ako sa opisina ni Sebastian sa penthouse ng Montecillo Tower. Habang naglalakad sa hallway, ramdam ko ang bawat tingin ng mga empleyado—ang mga ngiti na dati ay puno ng paggalang, ngayon ay tila may halong awa. Pero hindi ko sila pinansin.

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Sebastian na nakaharap sa bintana, habang si Diene ay nakatayo sa tabi ng mesa, may hawak na folder. Nang makita ako, biglang nag-iba ang ekspresyon ni Diene—mula sa pagiging kampante, napalitan ito ng kaba.

Hindi ako nag-aksaya ng oras. Itinapon ko ang folder ng PSA records sa ibabaw ng mesa.

“Efficiency at rules, hindi ba, Sebastian?” malamig kong tanong. “Ang galing ng pagpaplano mo. Isang engrandeng kasal para sa publiko, pero isang legal na pagtataksil sa likod ng mga dokumento.”

Tumingin si Sebastian sa mga papel, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagkabigla sa mukha niya. Pero hindi dahil nahuli ko siya, kundi dahil sa laman ng mga dokumentong ibinato ko.

“Gianna, hindi ito ang iniisip mo—”

“Oh, alam ko kung ano ito,” putol ko. “Legal na kasal kay Diene. Bakit? Para sa mana? Para sa pagkontrol sa assets ng pamilya niya? Hindi na mahalaga.”

Lumapit ako kay Diene na nanginginig na ngayon. “Akala mo ba assistant ka lang? Isa kang peke. At ikaw, Sebastian… akala mo ba wala akong ginawa sa loob ng isang taon?”

Ngumiti ako—isang ngiting hindi nila makakalimutan. “Alam mo ba kung bakit napaka-efficient ko bilang EVP? Dahil sa loob ng labindalawang buwan, lahat ng pirma mo, lahat ng kontratang ginawa mo, ay dumaan sa akin. At dahil hindi tayo legal na kasal, wala akong conjugal obligation sa mga utang o anomalya ng kumpanyang ito.”

Huminga ako nang malalim, ramdam ang gaan ng loob. “Ang totoo, Sebastian, ang mga dokumentong hawak ko ngayon ay hindi lang basta records. May kasama itong kopya ng lahat ng tax evasion at fraudulent activities ng Montecillo Group na matagal ko nang itinago bilang insurance.”

Nanginig ang mga kamay ni Sebastian. “Gianna, makipag-usap tayo—”

“Tapos na tayo, Sebastian. Ang record mo ay nagsasabing asawa mo si Diene, kaya sa kanya mo ipaliwanag kung bakit nakakulong ka na bukas ng umaga. At ang kumpanya? Iiwan ko ito sa inyo. Iwanan niyo na lang ang susi ng aking opisina sa guard.”

Tumalikod ako, hindi na lumingon. Sa paglabas ko ng gusali, naramdaman ko ang simoy ng hangin. Hindi na ako si Mrs. Montecillo. Sa wakas, malaya na ako.

At ang pinakamagandang bahagi? Ang buhay na itinayo ko ay akin lamang, at wala na akong kailangang patunayan sa kahit kanino. Ang “power couple” ay wala na, pero ang babaeng nagpatakbo ng imperyong ito ay buhay na buhay, at sa pagkakataong ito, hawak ko na ang sarili kong kapalaran.