Nanlaki ang mga mata ko. Hindi sila bumalik para bumisita. Bumalik sila dahil alam din nilang may nakatago sa loob ng cabinet na iyon. Ang kuya ko, na akala ko ay wala nang pakialam sa mga lumang gamit ni Tatay, ay may kasama pang mga taong hindi ko kilala.

Nagmamadali akong kumilos. Sa isang mabilis na pihit, nabuksan ko ang nakatagong kompartment sa ilalim ng cabinet. Hindi ito pera. Hindi ito alahas. Isang makapal na sobre at isang lumang susi ang bumagsak sa sahig.

Sa labas, narinig ko ang malakas na pagbukas ng pinto sa ibaba.

“Daniel! Nasaan ka?” sigaw ng kuya ko. Ang boses niya ay wala nang bakas ng pagiging kuya; puno na ito ng pagbabanta.

Binuksan ko ang sobre. Mabilis kong binasa ang mga nakasaad. Ang mga mata ko ay nanlaki sa gulat habang bumibilis ang tibok ng puso ko. Iyon ang Deed of Absolute Sale at Special Power of Attorney na pirmado ni Tatay noong mga huling buwan niya.

Lahat ng karapatan sa resort… sa akin ito ipinangalan. Ang resort na pinag-aagawan nila ay legal na akin. Ang kontratang pinirmahan nila kanina? Isa lamang itong kopya na walang legal na bisa dahil ang orihinal na titulo at ang lahat ng karapatan ay naisalin na sa pangalan ko bago pa man siya pumanaw.

“Nakita ko na ang mga dokumento, Daniel! Ibigay mo na sa akin ang susi!” sigaw ng kuya ko habang paakyat siya ng hagdan.

Hindi ako natakot. Sa wakas, naintindihan ko ang huling sinabi ni Tatay: “Hindi kita pinabayaan.”

Tumayo ako nang tuwid. Inilagay ko ang mga dokumento sa loob ng damit ko at hinawakan nang mahigpit ang susi. Nang bumukas ang pinto ng kuwarto, tumambad sa akin ang mukha ng kuya ko na puno ng kasakiman. Pero sa likod niya, nakita ko ang aking sarili sa salamin—hindi na ang bunsong laging nagpapasakop, kundi ang anak na naglingkod nang tapat, at ngayon, ang tunay na tagapagmana.

Hinarap ko sila nang may malamig na ngiti. “Huli na kayo,” sabi ko.

Sa sandaling iyon, narinig ko ang sirena ng mga sasakyan ng pulis sa labas—ang abogado ni Tatay ay hindi lang tumawag, nagpadala rin siya ng tulong. Ang hustisya na matagal kong hinintay sa gitna ng pagpapagod at paghihirap ay dumating din.

Hindi lang ako ang nag-alaga kay Tatay sa loob ng walong taon; inalagaan din niya ang kinabukasan ko. At ngayong gabi, ang hustisya ang magbabayad sa lahat ng gabing inilaan ko sa hospital hallway.

Tapos na ang pagdurusa ko. Nagsisimula na ang tunay na hustisya.