HUMIGA ANG GF KO SA LUPA HABANG UMUULAN DAHIL HINDI KO MUNA SIYA PINAGBIGYAN SA HILING NIYA NA MAG-SHOPPING KAMI

 

 

Akala ko simpleng tampo lang.

Isang linggo nang sinasabi ng girlfriend ko na gusto niyang mag-shopping dahil may sale raw sa mall.

Araw-araw niya akong nire-remind.

“Baby ko, sale na next week ha.”

“Baby ko, baka maubusan tayo.”

“Baby ko, minsan lang ‘to.”

Pero dahil marami akong gastusin noon, sinabi ko muna sa kanya,

“Sa susunod na sahod na lang tayo.”

Tumango naman siya.

Kaya akala ko okay na.

Hindi pala.

Isang hapon, biglang bumuhos ang malakas na ulan.

Nasa labas kami ng bahay nang muli niyang mabanggit ang shopping.

“Baby ko, punta na tayo sa mall.”

Sabi ko,

“Hindi muna. Saka na.”

Tahimik siya ng ilang segundo.

Akala ko tinanggap na niya.

Pero maya-maya…

Naglakad siya papunta sa gitna ng bakuran.

At bago ko pa maintindihan ang nangyayari…

Dahan-dahan siyang humiga sa lupa.

Habang umuulan.

Nakatitig lang siya sa langit.

Parang bida sa isang teleseryeng iniwan ng minamahal.

Napakamot ako ng ulo.

“Baby ko, ano’ng ginagawa mo?”

Wala siyang sagot.

Humiga lang siya nang mas dramatic.

Parang may background music sa isip niya.

Lumapit ako.

“Baby ko, mababasa ka.”

Sumagot siya nang malungkot ang boses.

“Basang-basa na rin naman ang pangarap kong makapag-shopping.”

Napapikit ako.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis.

Tinulungan ko siyang tumayo.

Ayaw.

Hinila ko nang konti.

Ayaw pa rin.

Sabi niya,

“Hayaan mo na ako rito. Dito na lang ako kasama ng mga pangarap kong hindi natupad.”

Mas lalo akong na-stress.

Yung kapitbahay namin nakasilip na sa bintana.

Yung isang bata sa kabilang bahay akala yata may shooting ng pelikula.

May dumaan pa ngang tricycle at bumagal para manood.

Samantalang ang girlfriend ko?

Mas lalong nag-drama.

Pinikit pa ang mga mata.

Tapos bumuntong-hininga nang napakalalim.

Parang may award na hinahabol.

Sabi ko,

“Baby ko, tumayo ka na nga.”

Sagot niya,

“Hindi. Isa na akong bahagi ng kalikasan.”

Doon na ako natawa kahit naiinis na rin ako.

Pagkatapos ng halos sampung minutong pakikipagtalo sa isang taong kusang naging dekorasyon ng bakuran habang umuulan…

Napabuntong-hininga na lang ako.

At sinabi ang mga salitang hinihintay niya.

“Sige na nga, baby ko. Mag-shopping tayo.”

Bigla siyang napabangon.

As in instant.

Parang walang nangyari.

Parang hindi limang minuto ang nakalipas ay nakahiga siya sa putikan.

Parang hindi siya ginaw na ginaw.

Parang hindi siya naging “bahagi ng kalikasan.”

Tumakbo pa papasok ng bahay.

Habang sumisigaw ng,

“Bilisan mo, baby ko! Baka maubusan tayo ng sale!”

Napatayo na lang akong mag-isa sa ulan.

Basang-basa.

Naguguluhan.

At pakiramdam ko ay natalo ako sa isang laban na hindi ko namalayang nagsimula.

Pagdating namin sa mall, sobrang saya niya.

Samantalang ako?

Hawak ang limang shopping bag at iniisip kung paano ako natalo ng isang taong humiga sa lupa para lang makapag-shopping.

At doon ko napagtanto ang isang bagay:

Minsan, hindi ka talaga mananalo sa argumento kapag ang kalaban mo ay may tiyaga, drama, at kakayahang humiga sa putikan para sa sale. Kaya sa huli, para matapos na ang palabas, nag-shopping na lang talaga kami.

Habang pinapanood ko siyang nagmamadaling pumili ng sapatos na naka-sale, napangiti na lang ako nang mapait. Ang dating basang-basa at “bahagi ng kalikasan” na girlfriend ko, ngayon ay parang nakalimutan na ang ulan at putik dahil lang sa isang 50% off na sticker.

Naisip ko, siguro ganito talaga magmahal. Minsan, kailangan mong hayaang mabasa ng ulan ang pride mo para lang hindi “mabasa” ang sayang nararamdaman ng taong mahal mo.

Nilapitan ko siya habang abala siya sa pagpili. Inabot ko ang kamay niya, at lumingon siya sa akin na may kislap sa mga mata—yung kislap na mas maliwanag pa sa mga neon lights ng mall.

“Baby ko, thank you ha!” sabi niya habang humahalik sa pisngi ko.

Sa sandaling iyon, nawala ang lahat ng stress ko. Kahit na mukha akong basang sisiw na naging personal assistant at human shopping cart niya, napagtanto ko ang isang katotohanan: Hindi ako natalo sa laban. Pinili ko lang talagang matalo, dahil mas mahalaga sa akin ang makita siyang masaya kaysa maging tama sa harap ng ulan.

Pero habang naglalakad kami pauwi, humawak siya nang mahigpit sa braso ko. “Baby ko, sa susunod na sahod naman, ha?”

Napatingin ako sa kanya, napangiti, at napabuntong-hininga na lang.

“Sige, basta sa susunod, sa carpet na lang tayo humiga ha? Huwag na sa putikan.”

Tumawa lang siya nang malakas. At sa gitna ng pagod ko sa pagbuhat ng shopping bags, alam ko sa sarili ko—kung uulit man ang eksenang iyon, sa putikan man o sa baha, alam ko na kung saan ako lulugar.

Sa tabi niya, kahit basang-basa, basta kasama siya, okay lang. Pero sana, next time, dalhan niya na rin ako ng payong.