PAGKASIRA NG ISANG PAMILYA DAHIL SA KALUNOS-LUNOS NA PAGTATRAYDOR NG ISANG KAIBIGAN
PAGKASIRA NG ISANG PAMILYA DAHIL SA KALUNOS-LUNOS NA PAGTATRAYDOR NG ISANG KAIBIGAN
Bumalik ako sa aming bahay sa Quezon City at natagpuan ko ang aking buntis na asawa na si Ana na nakahandusay at wala nang buhay. Habang ako ay wala, ang kaibigan niya na si Liza ay nilason siya hanggang sa mamatay—kasama ang aming dinadalang anak.
Matagal nang may sama ng loob si Liza mula nang pakasalan ko si Ana, na dati niyang matalik na kaibigan. Gusto niya ako para sa sarili niya, at hindi niya matanggap na hindi siya ang pinili ko.
“Siguradong mamamatay siya. Hindi ko hahayaang maging masaya kayong dalawa,” pagbabanta niya sa akin matapos ang aming kasal.
Hindi ko inakala na seseryosohin ni Liza ang kanyang mga banta. Akala ko ay galit lang ito na lilipas, ngunit sa likod nito ay may mas malalim pala siyang balak—ang sirain ang aming pagsasama at agawin ako mula kay Ana.
Hindi ko alam na gabing iyon ang isasakatuparan niya ang kanyang kasamaan.
Maulan nang mangyari ang lahat. Habang ako ay nasa trabaho, dumating si Liza sa aming bahay sa Maynila. Si Ana ay nagluluto sa kusina, masaya at walang kaalam-alam sa panganib na papalapit sa kanya. Doon, dahan-dahang nilagyan ni Liza ng lason ang pagkain ng aking asawa.
Hindi ko nasabi kay Ana ang totoo tungkol sa kanyang kaibigan—na siya ay mapanlinlang, mapanganib, at may balak sirain ang aming pamilya. Akala ko ay hindi siya aabot sa ganitong kasamaan.
Pag-uwi ko, agad kong nakita si Ana na nakahiga sa aming silid. Hindi siya gumagalaw, at tila wala na siyang buhay. Paulit-ulit ko siyang tinatawag, niyuyugyog, at sinusubukang gisingin, ngunit hindi na siya tumutugon.
Sa may pintuan, nakatayo si Liza, tumatawa nang malakas. Para bang tuwang-tuwa siya sa nangyari, at hinihintay na tuluyan nang mamatay si Ana.
Lumuhod ako sa tabi ng aking asawa, umiiyak habang yakap siya, nagmamakaawa na bumalik siya sa akin. Ngunit nanatili siyang tahimik—hindi na ako sinasagot, hindi na muling magigising pa.
PAGKILALA SA KATOTOHANAN AT ANG SIMULA NG MALUPIT NA PAGHAHIGANTI
Matapos ang gabing iyon, tila gumuho ang buong mundo ko. Hindi ko matanggap na ang aking asawang si Ana ay wala na, at mas lalong hindi ko matanggap na ang aming anak ay hindi na rin kailanman makikita ang liwanag ng mundo.
Dumating ang mga pulis at isinugod si Ana sa ospital, ngunit huli na ang lahat. Tahimik na lamang ang silid nang ideklara ng doktor na wala na siyang buhay. Parang pinunit ang puso ko sa bawat salitang narinig ko.
Ngunit isang bagay ang hindi ko mapapalampas—ang ngiti ni Liza habang nakatayo siya sa pintuan noong gabing iyon.
Sa unang imbestigasyon, sinabi ng mga pulis na may lason sa pagkain na kinain ni Ana. At doon, unti-unting lumitaw ang katotohanan na ayaw kong paniwalaan.
Si Liza ang huling taong nakita sa aming bahay bago mangyari ang lahat. Siya rin ang may matagal nang galit at pagbabanta. Lahat ng mga piraso ng ebidensya ay unti-unting bumabalik sa kanya.
Kinabukasan, inaresto si Liza sa kanyang tinitirhan sa Cavite. Hindi na niya itinanggi ang lahat sa harap ng mga imbestigador. Sa halip, ngumiti pa siya at sinabi na matagal na niyang “inaangkin” ang dapat ay para sa kanya.
Habang dinadala siya ng mga pulis, nakita ko siyang tumingin sa akin na para bang wala siyang pagsisisi.
Ngunit sa loob ko, hindi galit lamang ang nararamdaman ko—kundi isang mas mabigat na bagay: hustisya.
Nagsimula akong maghanap ng lakas upang mabuhay muli, hindi para kalimutan si Ana, kundi para siguraduhing hindi masasayang ang kanyang huling hininga.
At sa bawat pagdaloy ng ulan sa labas ng aming bahay, isang pangako ang paulit-ulit kong binubulong—hindi matatapos dito ang lahat.
INABANDONA AKO NG ASAWA KO SA OSPITAL NANG MANGANAK AKO SA EDAD NA APATNAPU’T ISA. IPINAGPALIT NIYA AKO SA ISANG DISIOTSO ANYOS NA KABIT AT TINAWAG NIYANG “BOBO” ANG BAGONG SILANG KONG ANAK. LABINLIMANG TAON ANG LUMIPAS, INIMBITAHAN NIYA KAMI SA KANILANG ENGRENDENG KASAL. NGUNIT ANG IMPERYONG IPINAGMAMALAKI NIYA AY GINUHO NG ANAK KO SA LOOB LAMANG NG TATLONG SEGUNDO.
Kakakasal pa lang namin nang bulungan ako ng asawa ko: “Mamaya gabi, pumunta ka sa kuwarto ni Papa, ha.” Akala ko nagbibiro lang siya. Pero pagsapit ng gabi, sa unang araw ko bilang bagong manugang, halos maparalisa ako sa natuklasan kong “tradisyon” ng pamilya nila…
Gumastos ako ng ₱8 milyon para sorpresahin ang asawa ko ng isang pribadong isla para sa anibersaryo namin—pero pagdating ko sa marina sa Batangas, nadatnan ko ang mga magulang niyang may bitbit na mamahaling maleta, ang ex niyang umiinom ng champagne na parang siya ang may-ari ng biyahe, at ang sarili kong asawa na malamig na nagsabing habang nage-enjoy sila sa beach, ako raw ang “bahala sa pagluluto at paglilinis” na parang katulong—kaya ngumiti lang ako, umatras sa lilim, binuksan ang laptop ko… at gumawa ng isang tahimik na desisyong iniwan silang nakatayo sa pantalan—gulat, hindi makaalis, at walang kaalam-alam na nagsisimula pa lang ang bangungot nila…
About The Author
