MAHIRAP NA ESTUDYANTE, NAKIPAGTAGPO SA ISANG BILYONARYO UPANG MAIPAGAMOT ANG KANYANG AMA—NGUNIT HINDI NIYA ALAM NA BABAGUHIN NITO ANG BUONG BUHAY NIYA

MAHIRAP NA ESTUDYANTE, NAKIPAGTAGPO SA ISANG BILYONARYO UPANG MAIPAGAMOT ANG KANYANG AMA—NGUNIT HINDI NIYA ALAM NA BABAGUHIN NITO ANG BUONG BUHAY NIYA

Itinaas ng ina ni Mara ang isang bote ng pestisidyo at isinumpang iinumin niya iyon sa mismong sala kung tatanggihan ng kanyang 20-taong-gulang na anak na pakasalan ang isang 62-anyos na mayamang negosyante na mayroon nang tatlong asawa.

Biglang natahimik ang maliit nilang bahay sa Tondo, Maynila.

Malakas ang ulan na tumatama sa lumang yero ng bubong.

Ang kanyang amang si Mang Roberto ay nakaupo nang walang magawa sa kanyang wheelchair malapit sa bintana. Nanginginig ang kanyang payat na mga kamay sa magkabilang armrest.

Samantala, ang kanyang nakababatang kapatid na si Kenneth ay nakatayo lamang sa may pintuan.

Tahimik.

Gaya ng dati.

Hindi niya kailanman ipinagtanggol ang kanyang ate.

Kahit minsan.

Nanghina ang mga tuhod ni Mara.

“Ma, pakiusap, ibaba mo iyan.”

Malamig ang tingin ni Aling Nena.

“Ibaba ko ang ano? Ang tanging bagay na makapagliligtas sa pamilyang ito? Nagbigay na si Don Arturo ng ₱300,000. Sa tingin mo ba araw-araw may lalapit na mayamang lalaki para pakasalan ang isang babae mula sa ganitong klaseng bahay?”

“Mas matanda pa siya kay Papa.”

“At ano ngayon? May edad ba ang kahirapan? May edad ba ang gutom?”

Napatingin si Mara sa kanyang ama, umaasang magsasalita ito.

Ngunit ibinaba lamang nito ang kanyang mga mata.

Mas masakit pa ang katahimikang iyon kaysa sa sigaw ng kanyang ina.

Sa loob ng maraming taon, pasan ni Mara ang buong pamilya sa kanyang maliliit na balikat.

Nag-aaral siya sa isang unibersidad sa Maynila sa umaga.

Naglalaba para sa mga kapitbahay sa hapon.

Nagtuturo ng tutorial sa mga bata sa gabi.

At madalas na nilalaktawan ang pagkain upang may pambili ng gamot ang kanyang ama.

Dating matibay na construction worker si Mang Roberto.

Ngunit nang labindalawang taong gulang si Mara, muntik na siyang masagasaan ng isang rumaragasang jeepney sa EDSA.

Naipagtulak siya ng kanyang ama palayo.

Ngunit siya mismo ang nabangga.

Mula noon, hindi na muling nakalakad si Mang Roberto.

Kamakailan lamang, sinabi ng mga doktor sa ospital na may operasyon na maaaring makatulong upang muli siyang makatayo.

Ngunit ang paunang bayad pa lamang ay aabot na sa ₱500,000.

Mula nang marinig iyon, ginawa ni Aling Nena na parang kasalanan ni Mara ang lahat ng nangyari.

“Nasa wheelchair ang tatay mo dahil sa iyo.”

“Naghihirap ang kapatid mo dahil sa malas mo.”

“Magdala ka ng pera, o huwag mo na akong tawaging ina.”

Kailangan ni Kenneth ng ₱80,000 para sa isang trabaho na ipinangako raw sa kanya.

Kailangan ng kanyang ama ang operasyon.

Kailangan ng bahay ng pagkain.

At si Mara?

Kailangan niya ng kahit kaunting paghinga.

Isang hapon sa campus, habang nagtatawanan ang kanyang mga kaklase tungkol sa kanilang mga plano sa weekend, nakatayo si Mara sa harap ng bulletin board na pagod na pagod.

Sa gitna ng mga anunsyo para sa paupahang kuwarto at mga second-hand na cellphone, may isang papel na agad nakakuha ng kanyang pansin.

KAILANGAN NG EGG DONOR. AGAD NA BAYAD: ₱700,000.

Nanginig ang kanyang mga kamay.

Narinig na niya ang mga usap-usapan tungkol dito noon.

Ngunit kapag desperado ang isang tao, ang panganib ay madaling magmukhang pag-asa.

Mabilis niyang dinial ang numero.

Ngunit dahil basag ang kanyang lumang cellphone, nagkamali siya ng isang numero.

Sa halip na pindutin ang 5, napindot niya ang 6.

May sumagot.

“Hello?”

Napalunok si Mara.

“Sir, ito po ba ang opisina para sa egg donation? Yung nagbibigay ng ₱700,000?”

Mahabang katahimikan ang sumunod.

Sa kabilang linya, natigilan si Dr. Adrian Villanueva sa kanyang pribadong klinika sa Bonifacio Global City.

Bata pa siya.

Mayaman.

At kilala bilang isa sa pinakamahusay na fertility specialist sa bansa.

Higit sa lahat, alam niya ang mga panganib na kadalasang hindi sinasabi sa mga desperadong babae.

Impeksiyon.

Pagdurugo.

Komplikasyon.

Maging posibilidad ng pagkabaog.

Alam din niyang maraming pekeng ahensiya ang nanloloko sa mga kabataang nangangailangan ng pera.

Bumaba ang kanyang boses.

“Oo. Pumunta ka sa Ocean Heights Plaza. Ikaapat na palapag. Room 6B.”

Pagkatapos ng klase, nagtungo si Mara roon.

Malakas ang tibok ng kanyang puso.

Napakalinis ng gusali.

Mga salaming pinto.

Tahimik na elevator.

Makinis na marmol na sahig na sumasalamin sa kanyang mumurahing sandalyas.

Bago pa siya makapagkatok nang dalawang beses, bumukas na ang pinto ng Room 6B.

Nakatayo roon si Adrian.

Nakasuot ng puting polo.

Matangkad.

Kalmado.

At may mga matang tila kayang basahin ang bawat lihim na nasa kanyang isip.

“Pumunta ka para sa kasunduan?” tanong niya.

Tumango si Mara.

“Opo, sir. Kailangan ko po ang pera.”

“Totoo bang wala ka pang karanasan sa lalaki?”

Napatigil siya.

“Sir?”

“Birhen ka pa ba?”

Nagsalubong ang kanyang mga kilay.

“Anong kinalaman niyan sa egg donation?”

Lumapit nang kaunti si Adrian.

Hindi mabasa ang ekspresyon nito.

“May mga kailangang suriin. Hubarin mo ang damit mo. Kailangan kong tingnan.”

Biglang nanlamig ang dugo ni Mara.

“Hindi po. Nagkamali ako. Aalis na lang po ako.”

Agad siyang lumapit sa pinto.

Ngunit hindi iyon bumukas.

Pinindot ni Adrian ang isang maliit na button sa dingding.

Malakas na nag-click ang lock.

Napaharap si Mara sa kanya, nanlalaki ang mga mata sa takot.

“Pakiusap, sir. Buksan ninyo ang pinto. Ayoko na po ng pera.”

Matagal siyang tinitigan ni Adrian.

Tahimik.

Malamig.

At pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpatigil sa kanyang paghinga.

“Huli na.”

“Nakapunta ka na rito…”

MAHIRAP NA ESTUDYANTE, NAKIPAGTAGPO SA ISANG BILYONARYO UPANG MAIPAGAMOT ANG KANYANG AMA—NGUNIT HINDI NIYA ALAM NA BABAGUHIN NITO ANG BUONG BUHAY NIYA

BAHAGI 2

“Huli na.”

“Nakapunta ka na rito.”

Parang tumigil ang tibok ng puso ni Mara.

Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakatitig sa nakasarang pinto.

Hindi niya alam kung sisigaw ba siya o tatakbo.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, huminga nang malalim si Adrian.

Pagkatapos ay bigla itong lumayo sa kanya.

At pinindot muli ang button sa dingding.

Tumunog ang lock.

Bumukas ang pinto.

Natigilan si Mara.

“Ano po?”

Umupo si Adrian sa kanyang mesa.

“Mali ang iniisip mo.”

Nanatili siyang nakatayo.

Hindi pa rin nawawala ang takot sa kanyang mga mata.

“Kung gusto kitang saktan, hindi ko bubuksan ang pinto.”

Tahimik ang silid.

Pagkatapos ay itinuro ni Adrian ang upuan sa harap niya.

“Maupo ka.”

Nag-alinlangan si Mara.

Ngunit kalaunan ay dahan-dahan siyang naupo.

Binuksan ni Adrian ang isang drawer.

Kumuha siya ng ilang dokumento.

At inilapag ang mga ito sa harap niya.

“Basahin mo.”

Sinilip ni Mara ang mga papel.

Mga ulat.

Mga larawan.

Mga reklamo.

Mga police report.

Habang binabasa niya ang mga ito, lalo siyang namutla.

Mga kababaihang niloko.

Mga estudyanteng pinangakuan ng malaking bayad.

Mga pekeng egg donation agency.

Mga babaeng naospital.

Mga nawalan ng kakayahang magkaanak.

May ilan pang nawawala hanggang ngayon.

Napahawak siya sa kanyang bibig.

“Diyos ko…”

Tumango si Adrian.

“Iyon ang dahilan kung bakit sinabi kong huli na.”

Hindi niya maintindihan.

“Huli na para saan?”

“Dahil kung umalis ka rito nang walang nakakaalam, malamang na pupunta ka sa totoong numerong nakasulat sa flyer.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.

At doon niya naunawaan.

Hindi siya ang target.

Siya ang nailigtas ng maling tawag.

Tahimik siyang napaiyak.

“Akala ko…”

“Alam ko kung ano ang inakala mo.”

Hindi itinanggi ni Adrian.

“At hindi kita masisisi.”

Ilang sandali silang parehong tahimik.

Pagkatapos ay tinanong niya ang pinakamatagal nang bumabagabag sa kanya.

“Bakit ninyo ako tinulungan?”

Matagal bago sumagot si Adrian.

Nakatitig lamang ito sa bintana.

Sa mga gusali ng BGC.

Sa mga sasakyang dumaraan sa ibaba.

Pagkatapos ay nagsalita siya.

“Dahil minsan, may tumulong din sa akin.”

Napatingin si Mara sa kanya.

At sa unang pagkakataon, hindi na siya mukhang mayamang doktor.

Mukha lamang siyang isang lalaking may sariling mga sugat.

“Lumaki akong mahirap.”

Nabigla si Mara.

“Talaga po?”

Bahagyang ngumiti si Adrian.

“Nakatira kami noon sa isang barung-barong sa Navotas.”

“Ang nanay ko ay naglalaba.”

“Ang tatay ko naman ay mangingisda.”

“Tatlong araw kaming walang pagkain minsan.”

Hindi makapaniwala si Mara.

Dahil ang lalaking nasa harap niya ngayon ay isa sa pinakamayamang doktor na nakita niya.

“Pero paano po kayo…”

“Scholarship.”

Sagot nito.

“At maraming taong naniwala sa akin bago pa ako naniwala sa sarili ko.”

Muling tumahimik ang silid.

Pagkatapos ay inilabas ni Mara ang katotohanan.

Lahat.

Ang operasyon ng kanyang ama.

Ang utang ng kanilang pamilya.

Ang pagbabanta ng kanyang ina.

Ang matandang negosyanteng gustong magpakasal sa kanya.

At ang ₱500,000 na kailangan nila.

Habang nagsasalita siya, lalo namang kumukulimlim ang mukha ni Adrian.

Nang matapos siya, wala na siyang natitirang luha.

Pakiramdam niya ay ubos na ubos na siya.

Pagkatapos ay may isinulat si Adrian sa isang tseke.

Hindi niya agad nakita ang halaga.

Hanggang sa iabot ito sa kanya.

At muntik siyang mahulog sa upuan.

₱1,000,000.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Hindi ko po puwedeng tanggapin ito.”

“Pautang.”

Mabilis na sagot ni Adrian.

“Pautang?”

Tumango siya.

“Walang interes.”

“Walang kapalit.”

“Kapag nakatapos ka ng pag-aaral at naging matagumpay, saka mo bayaran.”

Napaluha muli si Mara.

Sa pagkakataong ito, hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang maraming taon…

May naniwala sa kanya.

Ngunit hindi pa niya alam.

Na ang tsekeng hawak niya ay simula pa lamang.

Dahil sa mga susunod na buwan, muling magtatagpo ang landas nila ni Adrian.

At isang gabi…

Isang gabing magsisimula bilang simpleng pasasalamat…

Ang tuluyang magbabago sa kanilang mga buhay magpakailanman.