ARAW-ARAW NA PINAKAIN NG ISANG MAHIRAP NA TINDERA ANG ISANG BATANG WALANG TIRAHAN—HANGGANG SA ISANG ARAW, APAT NA MAMAHALING SASAKYAN ANG DUMATING UPANG HANAPIN SIYA
ARAW-ARAW NA PINAKAIN NG ISANG MAHIRAP NA TINDERA ANG ISANG BATANG WALANG TIRAHAN—HANGGANG SA ISANG ARAW, APAT NA MAMAHALING SASAKYAN ANG DUMATING UPANG HANAPIN SIYA
Ang pangalan ko ay Sonia Reyes.
Isa lamang akong simpleng babae na nagpapatakbo ng maliit na sari-sari store sa isang tahimik na barangay sa Quezon City. Karamihan sa mga araw ko ay pare-pareho lamang.
Inaayos ko ang mga paninda sa estante.
Binabati ang mga suki.
At sinisikap na kumita ng sapat upang matustusan ang pang-araw-araw naming pangangailangan ng aking ina.
Hindi naging madali ang buhay namin noon.
Kaya naman ang bawat maliit na pag-unlad ay mahalaga sa akin.
Masaya na ako basta’t may pagkain sa hapag at may maayos na bubong na masisilungan.
Isang hapon, habang mag-isa akong kumakain ng baon na inihanda ko mula sa bahay, may napansin akong batang lalaki na nakatayo malapit sa aking tindahan.
Tahimik lamang siya.
Nakatitig sa hawak kong pagkain.
Marumi ang kanyang damit.
Magulo ang buhok.
At halatang matagal nang walang laman ang kanyang tiyan.
Hindi siya agad nagsalita.
Nang tanungin ko kung ano ang kailangan niya, marahan niyang sinabi:
“Ate… puwede po bang makahingi ng pagkain?”
Napakabata niya para mamalimos.
Tila pito o walong taong gulang lamang.
May kakaibang lungkot sa kanyang mga mata na hindi dapat makita sa isang bata.
“Ano ang pangalan mo?” tanong ko.
Bahagya siyang ngumiti.
“David po.”
Mahina ang kanyang tinig.
Ngunit sapat iyon upang maramdaman ko ang matinding gutom na pilit niyang itinatago.
Hindi ko na siya pinagtanungan pa.
Inabot ko ang kalahati ng baon ko.
Tinanggap niya iyon na parang isang napakahalagang regalo.
Bawat subo ay maingat niyang nginunguya.
Hindi siya nagmamadali.
Parang natatakot siyang maubos agad ang pagkain.
Nang matapos siya, ngumiti siya sa akin.
“Salamat po, Ate Sonia.”
At saka siya umalis.
Akala ko ay iyon na ang una at huling beses na magkikita kami.
Ngunit kinabukasan…
bumalik siya.
At sa sumunod na araw.
At sa mga araw pang sumunod.
Unti-unti, naging bahagi na siya ng aking pang-araw-araw na buhay.
Tuwing tanghali, dumarating si David sa harap ng aking tindahan.
Tahimik lamang siyang uupo sa lumang bangko sa gilid.
Hindi siya nanggugulo.
Hindi siya nanghihingi ng pera.
Hindi rin siya nagnanakaw.
Naghihintay lamang siya.
At kapag may sobra akong pagkain, ibinibigay ko iyon sa kanya.
Minsan ay pandesal.
Minsan ay lugaw.
Minsan naman ay kanin at pritong isda.
Anumang mayroon ako.
Hindi ko alam kung saan siya natutulog.
Hindi ko alam kung sino ang kanyang mga magulang.
Hindi ko alam kung bakit siya nag-iisa.
Ngunit alam kong walang batang dapat magutom.
Minsan ay tinanong ko siya.
“David, nasaan ang pamilya mo?”
Tumahimik siya.
Ibinaba ang tingin.
Pagkatapos ay mahinang sumagot.
“Hinahanap nila ako.”
Napakunot ang noo ko.
“Sino?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip ay ngumiti lamang.
Ngunit ang ngiting iyon ay puno ng lungkot.
Mula noon, hindi ko na siya pinilit magsalita tungkol dito.
Nagpatuloy ang mga araw.
At hindi ko namalayang halos tatlong buwan na pala siyang dumadalaw sa aking tindahan.
Nasanay na ang mga kapitbahay na makita siya roon.
May ilan pang bumibili ng dagdag na tinapay upang maibigay sa kanya.
At para sa akin…
unti-unti ko na siyang itinuring na parang nakababatang kapatid.
Hindi ko alam na sa likod ng katahimikan ni David…
may lihim na magpapabago sa buhay naming lahat.
Isang tahimik na hapon, habang inaayos ko ang mga softdrinks sa refrigerator ng tindahan, bigla kong narinig ang kakaibang ingay sa labas.
Sunod-sunod na busina.
Pagpreno ng mga sasakyan.
Napatingin ang lahat ng tao sa kalsada.
Napahinto ang mga tricycle.
Lumabas ang mga kapitbahay mula sa kanilang bahay.
At doon ko nakita ang bagay na hindi ko kailanman inasahan.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Apat.
Apat na mamahaling itim na sasakyan ang huminto sa mismong harapan ng aking maliit na sari-sari store.
Tahimik na bumukas ang mga pinto ng mga ito.
At isa-isang bumaba ang mga lalaking nakasuot ng mamahaling amerikana.
Ang kanilang mga mukha ay seryoso.
Habang ang isa sa kanila ay may hawak na litrato.
Lumingon siya sa paligid.
At ang kanyang tingin ay tuluyang huminto kay David.
Biglang namutla ang bata.
Mahigpit niyang hinawakan ang laylayan ng aking damit.
At sa nanginginig na tinig, bumulong siya:
“Ate Sonia… natagpuan na nila ako.”
Pinili niyang paniwalaan ang “kabit” at sinampal ang asawa niya sa harap ng maraming tao. Karga ang anak, umalis siya ng Manila sa mismong gabing iyon. Pagbalik niya… nayanig ang buong mundo ng pananalapi sa Pilipinas.
PINAGTAWANAN NILA AKO DAHIL NAGPAKASAL AKO SA ISANG “TAONG-GRASA” — PERO NANG HAWAKAN NIYA ANG MIKROPONO AT MAGSALITA, NATAHIMIK ANG BUONG SIMBAHAN AT NAIYAK ANG LAHAT
Ang Porsche na nagkakahalaga ng 12 Milyong Piso Ang 12 milyong pisong Porsche na iyon ay pag-aari ko bago pa ako ikasal, regalo ng mga magulang ko.
About The Author
