ANG AKING BIYENAN AY TINAWAG NA “SIPON LANG IYAN” ANG PAGKULAY-ASUL NG AKING TATLONG-ARAW-NA-GULANG NA SANGGOL AT PINANIWALA ANG AKING ASAWA NA NAG-IIMBENTO LANG AKO PARA MAKAKUHA NG ATENSYON—PERO NANG UMUWI SILA MULA SA MAMAHALING BAKASYON SA HAWAII NA AKO ANG NAGBAYAD, NAGLAHO ANG NGITI NG AKING ASAWA NANG MALAMAN NIYA ANG TUNAY NA KAPALIT NITO

ANG AKING BIYENAN AY TINAWAG NA “SIPON LANG IYAN” ANG PAGKULAY-ASUL NG AKING TATLONG-ARAW-NA-GULANG NA SANGGOL AT PINANIWALA ANG AKING ASAWA NA NAG-IIMBENTO LANG AKO PARA MAKAKUHA NG ATENSYON—PERO NANG UMUWI SILA MULA SA MAMAHALING BAKASYON SA HAWAII NA AKO ANG NAGBAYAD, NAGLAHO ANG NGITI NG AKING ASAWA NANG MALAMAN NIYA ANG TUNAY NA KAPALIT NITO

Nangulubot sa takot ang puso ko habang unti-unting nagkukulay asul ang aking sanggol sa aking mga bisig, samantalang ang aking biyenan ay tahimik na humihigop ng tsaa at sinasabihan akong tumigil sa pagiging madrama.

Tatlong araw pa lamang mula nang manganak ako nang matuklasan kong may mga taong kayang tumingin sa isang sanggol na naghihingalo at isipin pa rin na isa lamang itong abala.

“Marco,” mahina kong bulong habang ginigising ang aking asawa. “Hindi normal ang paghinga niya.”

Ang aming bagong silang na anak na si Nathan ay nakadikit sa aking dibdib. Mabilis at hirap ang kanyang paghinga. Ang kanyang mga labi ay may nakakatakot na kulay abo at asul.

Pitong taon akong naging pediatric intensive care nurse sa isang ospital sa Maynila bago ako napilitang huminto dahil sa mga komplikasyon sa pagbubuntis.

Alam ko ang hitsura ng respiratory distress.

Alam ko ang tunog ng isang sanggol na nakikipaglaban para makahinga.

Bahagyang dumilat si Marco.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, biglang pumasok sa nursery ang kanyang ina na si Lourdes, suot ang mamahaling roba na seda.

“Naku naman,” sabi niya. “Ganyan talaga ang mga sanggol. Kung anu-anong tunog ang ginagawa nila.”

“Kailangan na natin siyang dalhin sa emergency room,” sabi ko habang inaabot ang aking cellphone.

Ngunit mabilis na dinampot ni Lourdes ang telepono mula sa ibabaw ng mesa.

Natigilan ako.

“Ibalik mo iyan.”

Hindi siya natinag.

“Ilang araw ka nang walang tulog,” mahinahon niyang sagot. “Nag-iimbento ka na para mapansin.”

Napaupo si Marco sa kama.

Mukha siyang nalilito at naiirita.

“Angela,” sabi niya, “sabi ni Mama ilang araw ka na raw hindi mapakali.”

“Namumutla at nagkukulay asul si Nathan!” sigaw ko. “Tingnan mo siya!”

Ngunit agad na humarang si Lourdes sa pagitan namin.

“Palagi niyang ginagamit ang mga medikal na salita kapag gusto niyang masunod.”

Napatingin ako sa aking asawa.

Naghintay akong maalala niya kung sino ako.

Ang babaeng nagbayad ng kanyang matrikula sa law school.

Ang babaeng gumamit ng sariling trust fund upang mabili ang bahay na tinitirhan namin sa Ayala Alabang.

Ang babaeng mas maraming alam tungkol sa mga maysakit na sanggol kaysa sa nalalaman ng kanyang ina tungkol sa habag at malasakit.

Ngunit sa halip, hinimas lamang niya ang kanyang mukha at nagsabing:

“Siguro kailangan mo lang magpahinga.”

May kung anong namatay sa loob ko nang sandaling iyon.

Ngumiti si Lourdes na para bang nanalo siya.

Pagkatapos ay binuksan niya ang aking pitaka na nakapatong sa dresser.

At kinuha niya ang aking itim na credit card.

“Ano ang ginagawa mo?” tanong ko.

“Bukas na ang kasal sa Hawaii,” sagot niya. “Kailangan ni Marco ng pahinga mula sa kaguluhang ginagawa mo. Ako na ang bahala sa mga gastusin.”

“Gamit ang credit card ko?”

“Gamit ang yaman ng pamilya,” malamig niyang itinama.

Hindi man lang ako matingnan ni Marco.

Bago sumikat ang araw kinabukasan, umalis silang dalawa.

Hinalikan ni Lourdes ang noo ni Nathan.

Tinawag niya itong “medyo sinisipon lang.”

At sinabihan akong huwag daw sirain ang kanilang biyahe gamit ang mga “nakakabaliw” kong mensahe.

Nang sumara ang pinto ng bahay, biglang humingal nang malakas si Nathan.

Agad kong dinampot ang telepono sa bahay.

Patay.

Walang linya.

Hinagilap ko ang cellphone ko.

Wala na.

Pati ang security tablet ng bahay ay nawawala.

Ngunit may isang bagay na nakalimutang alisin ni Lourdes.

Ang nursery camera.

Patuloy pa rin itong nagre-record ng lahat.