AKALA NG DATING BIYENAN KO NA AKO ANG PALALAYASIN NILA MATAPOS ANG DIBORSYO—PERO NANG ILABAS KO ANG MGA PAPEL NG BAHAY SA TAGUIG, SIYA ANG NAPATIGIL SA PAGHINGA AT ANG KABIT NG ANAK NIYA ANG NAIWANG NAKATAYO SA LABAS NG PINTO

AKALA NG DATING BIYENAN KO AKO ANG PALALAYASIN MATAPOS ANG DIBORSYO—PERO NANG ILABAS KO ANG TITULO NG CONDO SA MAKATI, SILA ANG NANGINIG AT NAWALAN NG MASABI

PART 2

Tumunog muli ang doorbell.

Isang beses.

Dalawang beses.

Tatlong beses.

Parang walang balak tumigil ang taong nasa labas.

Namumutla si Marco.

Si Corazon naman ay parang hindi na makahinga.

Ngumiti ako.

“Ba’t hindi mo pagbuksan ang future mong asawa?” tanong ko.

“Leah, please…” bulong ni Marco.

Pero huli na.

Naglakad ako papunta sa pinto at binuksan iyon.

Tumambad si Rica sa harapan ko.

Naka-beige trench coat siya, may hawak na designer handbag, at may malaking ngiti sa mukha.

Ngiting agad ding naglaho nang makita niya akong nakatayo roon.

“Ikaw?” natigilan niyang sabi.

Tumabi ako.

“Pumasok ka.”

Pagpasok niya, agad niyang nakita si Marco at si Corazon.

Pagkatapos ay napansin niya ang mga maleta sa sala.

At ang titulo sa ibabaw ng mesa.

Unti-unting nagbago ang ekspresyon niya.

“Marco… anong nangyayari?”

Walang sumagot.

Kaya kinuha ko ang cellphone mula sa mesa at ipinakita sa kanya ang mensaheng siya mismo ang nagpadala.

“Babe, nakaalis na ba siya? Pupunta na ako diyan. Excited na akong lumipat sa condo natin.”

Namula siya.

Pagkatapos ay namutla.

At sa wakas ay tumingin sa akin.

“Ako… hindi ko alam na—”

“Na hindi pala condo ni Marco ito?” putol ko.

Tahimik.

Napakabigat ng katahimikan.

Pagkatapos ay dahan-dahang tumingin si Rica kay Marco.

“Marco…”

Hindi sumagot ang lalaki.

“Marco, sinabi mo sa akin na sa’yo ang condo.”

Mas lalo itong natahimik.

“Sinabi mong sa’yo ang sasakyan.”

Tahimik pa rin.

“Sinabi mong may investment properties ka.”

Nagsimula nang mamula ang leeg ni Marco.

“Rica, hayaan mong ipaliwanag ko.”

“Paano?”

Tumaas ang boses ni Rica.

“Paano mo ipapaliwanag?”

Wala nang makuhang sagot si Marco.

Dahil alam naming lahat ang totoo.

Ang condo?

Akin.

Ang kotse?

Ako ang naghulog.

Ang investment account?

Ako ang nagbukas.

Maging ang membership niya sa golf club?

Ako ang nagbayad.

Tatlong taon akong naging asawa niya.

At sa loob ng tatlong taon, maingat kong itinayo ang buhay na ipinagyabang niya sa ibang tao.

Habang siya ay abala sa pagpapanggap na matagumpay.

Biglang nagsalita si Corazon.

“Rica, huwag kang magpaloko.”

Lumingon si Rica.

“Mahal ka ng anak ko.”

Napatawa ako.

Tahimik muna.

Pagkatapos ay tuluyang natawa.

“Mahal?”

Napatingin silang lahat sa akin.

Kinuha ko ang isa pang folder mula sa drawer ng coffee table.

Isang folder na hindi nila alam na mayroon ako.

Ibinagsak ko iyon sa mesa.

“Kung pag-ibig ang pinag-uusapan natin…”

Binuksan ko ang folder.

Nakalagay roon ang mga bank statement.

Mga transfer.

Mga resibo.

Mga screenshot.

At dose-dosenang bayad sa hotel.

Mula pa noong dalawang taon ang nakalipas.

Dalawang taon.

Ibig sabihin, halos buong panahon ng kasal namin.

Namutla si Rica.

“Diyos ko…”

Dahil hindi lang siya ang babae.

May iba pa.

Marami pa.

Sunod-sunod niyang binuklat ang mga dokumento.

At sa bawat pahina, mas lalo siyang nawawalan ng kulay.

“Marco…” nanginginig niyang sabi.

“Hindi ito ang iniisip mo.”

“Talaga?”

Itinaas niya ang isang resibo.

“Sinong Angela?”

Isa pa.

“Sinong Melissa?”

Isa pa.

“Sinong Vanessa?”

Walang masagot si Marco.

Biglang umatras si Rica.

Parang ngayon lang niya nakilala ang lalaking minahal niya.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang hinubad ang engagement ring na suot niya.

Tahimik ang buong sala.

Maging si Corazon ay hindi makapagsalita.

Inilapag ni Rica ang singsing sa ibabaw ng coffee table.

Eksakto sa tabi ng titulo ng condo.

“Natapos na tayo.”

Parang binaril sa dibdib si Marco.

“Rica—”

“Huwag mo akong sundan.”

Tumalikod siya.

Pagdating sa pinto, sandali siyang huminto.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang hiya sa mukha niya.

“Pasensya ka na.”

Tumango lang ako.

Pagkatapos ay umalis siya.

At tuluyang nagsara ang pinto.

Naiwan kaming tatlo sa loob.

Si Marco.

Si Corazon.

At ako.

Wala nang maitatago.

Wala nang kasinungalingan.

Wala nang condo na maaangkin.

Wala nang babaeng sasalo sa mga pagkakamali nila.

Makalipas ang ilang segundo, kinuha ko ang mga maleta.

Inilapit sa pintuan.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Pagkatapos ay itinuro ko ang labas.

“Oras na.”

Nanginginig si Corazon.

“Hindi mo puwedeng gawin ito.”

“Nagawa ko na.”

“Taga-rito ang anak ko!”

Umiling ako.

“Hindi.”

Tinapik ko ang titulo.

“Ako ang taga-rito.”

Napaupo si Marco sa sofa at napahawak sa ulo.

Parang ngayon lang bumagsak ang lahat sa kanya.

Ang asawa niyang niloko niya.

Ang condo na hindi kanya.

Ang babaeng iniwan siya.

Ang nanay niyang hindi na siya maililigtas.

Lumapit ako sa pintuan at binuksan iyon.

Malamig ang hangin mula sa hallway.

“Labas.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon…

Hindi ako ang umalis.

Sila.