Nanigas si Ethan sa kinatatayuan niya. Ang kanyang mukha, na kanina ay puno ng kayabangan, ay unti-unting namutla hanggang sa maging kasing-puti na ito ng kanyang tuxedo. Si Rachel naman ay napaawang ang labi, ang kanyang image consultant na poise ay biglang naglaho.

Naglakad si Clarissa patungo sa entablado, hindi bilang isang “fiancée” na gustong magmakaawa, kundi bilang isang arkitekto na may hawak ng kanyang tadhana. Hinawakan ni Samir ang mikropono.

—Magandang gabi sa inyong lahat —wika ni Samir sa harap ng mga elite ng lipunan. —Marahil ay nagtataka kayo kung bakit ang Arrieta Developments ang nakapaskil sa inyong mga paanyaya. Ngunit ang proyektong ito, ang ‘Barangay Buhay,’ ay hindi bunga ng komersyal na interes. Ito ay bunga ng malasakit at talino ng isang tao.

Tumingin si Samir kay Clarissa nang may paggalang.

—Ang lahat ng blueprint, ang pag-aaral sa komunidad, at ang makabagong teknolohiya na gagamitin para ma-restore ang mga lumang gusali nang hindi pinalalayas ang mga mahihirap… lahat iyan ay gawa ni Binibining Clarissa Mendoza.

Nagbulungan ang buong ballroom. Ang mga mamumuhunan, na dati ay nakatingin kay Ethan, ay bumaling ngayon kay Clarissa.

—Ginoong Arrieta —patuloy ni Samir, habang ang mga camera ay nakatutok sa kanila —sinubukan mong ibenta sa akin ang isang ideyang hindi mo man lang maipaliwanag ang mekanismo. Ngunit nang suriin ko ang mga dokumentong ipinadala ni Binibining Mendoza sa aking opisina, doon ko nakita ang tunay na utak sa likod ng proyektong ito. Ang Arrieta Developments ay mawawalan na ng kontrata sa amin, dahil ang aming pamumuhunan ay nakalaan lamang sa mga taong may integridad at totoong layunin.

Napasinghap si Rachel. Sa isang iglap, ang kanyang corporate image na iningatan ni Ethan ay gumuho na parang baraha.

Humarap si Clarissa kay Ethan. Ang bawat salita niya ay kalmado, matalim, at walang bahid ng pag-aalinlangan.

—Ethan, sinabi mo na ang negosyo ay para sa “ikabubuti ng lahat.” Pero nakalimutan mo na ang pundasyon ng gusali ay hindi lang bakal at semento. Ito ay ang tiwala. At ang tiwala, kapag winasak mo, ay hindi na mabubuo ng kahit anong dami ng salapi.

Inalis ni Clarissa ang singsing sa kanyang daliri—ang singsing na sagisag ng apat na taon ng pagsasakripisyo at pagpapanggap—at inilagay ito sa mesa sa tabi ng mikropono.

—Ang Barangay Buhay ay hindi na isang pangarap na nakatago sa iyong mga drawer. Ito ay akin na. At ngayon, ipagpapatuloy ko ito nang wala ang iyong “proteksyon.”

Habang naglalakad palabas si Clarissa mula sa entablado, hindi siya lumingon. Hindi niya nakita ang pagbagsak ni Ethan, ang mga press na dinudumog siya ng tanong, at ang pag-alis ng mga investor sa kanyang panig.

Paglabas ni Clarissa sa Shangri-La, sinalubong siya ng malamig na hangin ng BGC. Tinanggal niya ang kanyang mataas na takong at huminga nang malalim. Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng apat na taon, ang hangin ay hindi lasang pilit na pagpapanggap. Lasang kalayaan.

Ang mga lumang gusali sa Tondo at Quiapo ay naghihintay na sa kanya—hindi para samantalahin, kundi para bigyan ng bagong buhay. At sa pagkakataong ito, walang ibang magmamay-ari ng kanyang gawa kundi siya lamang.

Si Clarissa Mendoza ay hindi na lang isang “fiancée.” Siya na ang arkitekto ng kanyang sariling tagumpay.