“Tinuturukan ako ng asawa ko ng lason sa inumin ko gabi-gabi ‘para mas gumaling akong matuto,’ pero isang gabi, nagpanggap akong nalunok ko ang tableta at humiga nang hindi gumagalaw. Akala niya tulog na ako. Alas-2:47 ng madaling araw, pumasok siya na may suot na guwantes, may dalang kamera at isang itim na kuwaderno. Hindi niya ako hinawakan nang may lambing. Itinaas niya ang talukap ng mata ko at bumulong: ‘Hindi pa bumabalik ang alaala niya.’” 

AKALA KO ANG PINAKAMAPANGANIB NA TAO SA BUHAY KO AY MGA HINDI KO KILALA… HANGGANG SA NAPAGTANTO KONG ANG LALAKING KATABI KO MATULOG GABI-GABI ANG SIYANG DUMODOKTOR SA UTAK KO HABANG AKO’Y WALANG MALAY.

Hindi ko kailanman naisip na ang unang taong magpaparamdam sa akin ng takot sa sarili kong bahay… ay ang asawa ko.

Ang pangalan niya ay Adrian.

Halos perpekto siya sa paningin ng lahat.

Magalang.

Kalmado.

Masyadong matalino para hindi katakutan.

Isa siyang propesor ng neuroscience sa isang malaking unibersidad sa Maynila, iyong tipo ng taong kayang tumitig sa screen ng computer nang ilang oras nang walang sinasabi.

At ako?

At ako? Ako lang ang kaniyang pinakamahalagang eksperimento.

Habang nakapikit, naramdaman ko ang lamig ng kaniyang mga daliri sa aking sentido. Hinaplos niya ito nang dahan-dahan, na tila sinusuri ang isang mamahaling artifact na unti-unti niyang binabago. Narinig ko ang pagbuklat niya ng kaniyang itim na kuwaderno.

“Ika-apat na raan at labindalawang gabi,” bulong niya, ang boses ay puno ng malamig na paghanga. “Ang neural pathways na binuo ko ay matatag na. Konti na lang, mabubura na ang lahat ng bakas ng ‘dating ako’. Magiging blankong canvass ka na ulit, at sa pagkakataong ito, ako na ang pipinta ng bawat alaala mo.”

Hindi ko idinilat ang aking mga mata. Hindi ako gumalaw. Pinigil ko ang aking paghinga kahit nais ko nang sumigaw.

Sa sandaling iyon, napagtanto ko ang malupit na katotohanan: Hindi niya ako pinapatay. Ginagawa niya akong bagong tao—isang taong walang nakaraan, walang hinanakit, at walang ibang kilalang mundo kundi ang mundong kaniyang nilikha.

Bigla siyang tumayo at lumakad patungo sa kabilang panig ng silid. Narinig ko ang tunog ng pagbukas ng isang drawer. Kinuha niya ang isang baso ng tubig at ang maliit na bote ng tableta.

“Buksan mo ang iyong bibig, mahal ko,” mahinang sabi niya habang papalapit. “Alam kong gising ka.”

Tumigil ang tibok ng puso ko.

Dahan-dahan, idinilat ko ang aking mga mata. Sinalubong ako ng kaniyang mga titig—hindi puno ng pag-ibig, kundi ng isang siyentipikong nakakita ng tamang resulta sa kaniyang mikroskopyo.

Ngumiti siya. Isang ngiting hindi umaabot sa kaniyang mga mata.

“Gising ka na pala,” aniya, sabay abot sa akin ng lason. “Handa ka na bang kalimutan ang babaeng kinatatakutan mo nang mamatay?”

Sa gabing iyon, kinuha ko ang tableta. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa isang determinasyong hindi niya inaasahan. Ininom ko ang lason.

Ngumiti rin ako. Dahil sa loob ng ilang linggong pagpapanggap, natutunan ko na rin ang isa sa mga itinuro niya: Ang pinakamahusay na paghihiganti ay hindi ang paglayas, kundi ang pagpapanggap na sumusunod ka… habang unti-unti mong binubura ang sarili mong utak para hindi na niya mahanap ang tunay na ikaw.

Sa susunod na gabi, kapag tinanong niya ako kung sino ako, wala na siyang makukuha pang sagot. Dahil sa mundong ito, ang tanging paraan para hindi tayo kontrolin ng mga halimaw… ay ang maging mas nakakatakot na misteryo kaysa sa kanila.