AGKATAPOS NG HULING PAALAM SA TATAY KO, NAABUTAN KO ANG HIPAG KO SA OPISINA NIYA NA INAAGAW ANG LAHAT

“Alisin ninyo ang lumang portrait na ’yan. Hindi na bagay dito.”

Tumigil ako sa tapat ng bukas na pinto ng opisina ng tatay ko.

Boses iyon ni Denise.

Hipag ko.

“Ma’am, hindi po puwedeng galawin ang gamit ni Don Ernesto nang walang pahintulot ng board,” mahina ang sabi ni Aling Cora, ang secretary ni Papa sa loob ng dalawampu’t dalawang taon.

“Board?” tumawa si Denise. “Ako na ang papalit dito. Matuto kayong sumunod.”

Pumasok ako.

Nakita ko siya sa leather chair ni Papa. Nakataas ang isang paa sa gilid ng mesa. Pulang dress. Makapal ang makeup. Parang hindi kami galing sa huling paalam sa sementeryo kahapon.

Sa tabi niya, nakatayo ang kuya kong si Mark. Tahimik. Nakapamulsa. Hindi man lang tumingin kay Aling Cora na nanginginig habang hawak ang kahon ng mga gamit niya.

“Denise,” sabi ko.

Lumingon siya. Hindi siya nagulat. Ngumiti pa siya.

“Rafael. Buti dumating ka. Pakisabi nga sa mga taong ’to na huwag nang magpahirap. May bagong sistema na.”

“Bumangon ka sa upuan ng tatay ko.”

Nawala ang ngiti niya, pero isang segundo lang.

“Hindi mo pa rin ba gets? Wala na si Papa mo. Si Mark ang panganay. Ako ang asawa niya. Natural lang na kami ang mag-aayos dito.”

Tumingin ako kay Mark.

“Kuya, ikaw ba ang nag-utos nito?”

Umubo siya. Iniwas ang tingin.

“Rafa, huwag na nating palakihin. Kailangan may mamahala habang inaayos ang papeles.”

“Papeles?” tanong ko. “O habang sinusubukan ninyong unahan ang board?”

Lumapit si Denise sa akin.

“Alam mo kung ano ang problema mo? Akala mo dahil lagi kang nasa tabi ni Papa, ikaw na ang tagapagmana ng lahat.”

Hindi ako agad sumagot.

Pagod pa rin ako. Isang linggo akong halos walang tulog. Ako ang nag-asikaso sa ospital, sa bahay, sa burol, sa empleyado, sa mga kliyente. Si Mark? Dumating lang kapag may camera. Si Denise? Mas busy pa sa pag-check kung sino ang kausap ng family lawyer.

Pero hindi ko iyon sinabi.

Tumingin ako kay Aling Cora.

“Hindi ka aalis. Ilagay mo ulit ang gamit mo sa desk mo.”

Napatingin sa akin ang mga empleyado.

Nanigas ang mukha ni Denise.

“Excuse me? Wala kang authority dito.”

“Meron.”

Kinuha ko ang phone ko at tumawag.

“Attorney Javier, nandito na po ako sa executive floor. Pakidala na ang envelope ni Papa.”

Namuti ang labi ni Mark.

“Anong envelope?”

Hindi ko siya sinagot.

Biglang lumapit si Denise sa mesa at hinatak ang drawer ni Papa. Naka-lock.

“Nasaan ang susi nito?” sigaw niya kay Aling Cora.

“Wala po sa akin, ma’am.”

“Sinungaling ka.”

Humakbang ako palapit.

“Tama na.”

Pero bago pa ako makarating, bumukas ang pinto.

Pumasok si Attorney Javier. May dalang itim na folder at maliit na USB drive.

Diretso siyang tumingin sa akin.

“Rafael, iniwan ito ng Papa mo. Sabi niya, bubuksan lang sa araw na may unang taong uupo sa upuan niya nang walang pahintulot.”

Tahimik ang buong opisina.

At doon ko narinig ang mahinang bulong ni Denise.

“Hindi puwede.”

At doon nagsimula ang lahat.

BAHAGI 2 ..

Binuksan ni Attorney Javier ang folder. Sa loob nito ay may isang legal na dokumento at isang kopya ng huling video message ni Papa. Inilagay niya ang USB sa computer na nasa mesa, at sa isang pindot, lumitaw ang mukha ni Papa sa malaking screen sa dingding.

Hindi siya mukhang mahina. Nakatingin siya nang diretso sa camera, tila alam na alam niyang darating ang sandaling ito.

“Kung pinapanood ninyo ito, ibig sabihin, may sumubok nang umupo sa trono ko nang hindi pa ako malamig sa hukay,” panimula ni Papa. Boses niya iyon—matatag, matalim, at walang halong biro.

Namutla si Denise. Nagsimulang manginig ang tuhod ni Mark.

“Mark, anak,” pagpapatuloy ni Papa. “Alam ko ang mga pagkukulang mo. Alam ko ang mga sugal mo at ang mga utang na pilit mong itinatago sa akin. Akala ninyo ni Denise ay hindi ko alam ang mga pinaplano ninyo. Binigyan ko kayo ng pagkakataon, pero mas pinili ninyo ang ganid kaysa sa dangal.”

Bumaling si Papa sa camera, tila nakatingin mismo sa akin. “Rafael, ikaw ang nag-alaga sa akin hanggang sa huling sandali. At ikaw ang tanging nagmalasakit sa kompanya habang ang iba ay naghihintay lang ng mamanahin. Ang lahat ng pag-aari ko, ang kontrol sa board, at ang lahat ng shares ng pamilya ay inilipat ko na sa ilalim ng pangalan mo, anim na buwan pa ang nakalilipas. Mula sa sandaling ito, ikaw na ang may hawak ng susi.”

Tumingin si Attorney Javier kay Mark at Denise. “Ayon sa probisyon sa testamento, dahil sa pagtatangkang pakialaman ang ari-arian bago ang tamang panahon, awtomatikong mawawalan ng karapatan ang mga tagapagmana na sangkot sa anumang fraud. Mark, Denise… labas na kayo sa kompanya.”

Gumuho ang mundo nina Denise. Sinubukan niyang magreklamo, sumigaw, at manisi, pero huli na ang lahat. Sa isang senyas ko, pumasok ang mga security at marahang inalalayan silang palabas ng opisina.

Tumayo si Mark sa pintuan, lumingon sa akin nang may halong pagsisisi at galit, pero wala na siyang magagawa. Ang dating matapang na Denise ay tila basang sisiw na lang na kinaladkad palabas ng gusali.

Nang tumahimik ang paligid, tumingin ako kay Aling Cora na hanggang ngayon ay hindi makapaniwala.

“Ibalik mo ang portrait ni Papa sa dati niyang pwesto, Cora,” malumanay kong sabi.

Lumapit ako sa leather chair na kinalalagyan nila kanina. Hinaplos ko ang sandalan nito. Wala akong naramdamang tuwa o tagumpay; ang naramdaman ko lang ay ang mabigat na responsibilidad na iniwan ni Papa.

Tumingin ako sa labas ng bintana—sa siyudad na pinaghirapan ni Papa itayo. Ngayon, sa mga kamay ko na nakasalalay ang lahat.

Hindi ito panalo. Ito ay bagong simula ng isang laban na hindi ko inaasahan, ngunit handa akong harapin para sa kanya.

“Simulan na natin ang trabaho, Attorney,” sabi ko.

At sa wakas, naupo na ako sa upuan.