Ilang taon na ang nakakaraan ng mangyari ito, pero malinaw parin sa isip ko, at nais ko po itong i share, hindi para gayahin, gusto ko lang din po na ipunto na mas maigi pala na itago ang isang lihim kasya malaman, para sa ikaka ayos ng lahat,, hindi lahat ng pagsisingungaling ay nakakasama,

Ganito nag umpisa ang lahat, itago nyo na lang po ako sa nickname na melody ng balanga, bataan.,
Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano titingnan nang diretso sa mga mata ang boyfriend kong si Justin. Ang akala ko, ang gabing iyon ang magpapatatag sa relasyon namin, pero iyon pala ang sisira sa pagkatao ko at sa pamilya niya.

Magdadalawang taon na kami ni Justin. Dahil seryoso na kami, niyaya niya akong matulog sa bahay nila sa probinsya noong piyesta. Doon ko unang nakilala ang kanyang tatay, si Mang Dante. Matikas si Mang Dante, seryoso ang mukha,

Dahil sa piyesta, nagkaroon ng inuman. Hindi ako sanay uminom, pero dahil sa katuwaan, naparami ang tagay ko. Nahilo ako kaya maaga akong pumasok sa kwarto ni Justin para magpahinga. Patay ang ilaw at ramdam ko ang bigat ng katawan ko dahil sa alak.

Makalipas ang ilang oras, naramdaman kong bumukas ang pinto at may tumabi sa akin sa kama. Sa isip ko, si Justin na iyon na kakatapos lang makipag-inuman sa labas. Hindi siya nagsasalita, pero naramdaman ko ang init ng kanyang katawan.
Doon nagsimula ang lahat. Dahil sa tama ng alak at sa dilim, naging mapangahas ako. Akala ko ay si Justin ang kasama ko kaya ibinigay ko ang lahat. Ang akala ko, ang mga haplos at ‘bigay-todong’ aksyon na iyon ay para sa boyfriend ko.
Sa isip ko, ‘Ibang-iba si Justin ngayon, mas agresibo, mas bihasa.’ Lalo pa akong nadala nang maramdaman ko ang husay ng kanyang bawat kilos, isang karanasang hindi ko pa naranasan kay Justin noon.
Kinaumagahan, dahan-dahan akong nagising dahil sa sinag ng araw na tumatagos sa bintana. Paglingon ko sa kaliwa, halos tumigil ang mundo ko. Hindi si Justin ang katabi ko.

Ang nakahiga sa tabi ko, mahimbing pang natutulog, ay si Mang Dante.
Napatakip ako sa aking bibig upang hindi makasigaw. Nagmamadali akong bumangon, nanginginig ang buong katawan habang pinupulot ang aking mga damit. Doon ko lang naalala na sa sobrang kalasingan ni Justin, nakatulog pala siya sa sofa sa sala kasama ang mga pinsan niya. At si Mang Dante, na lasing din, ay pumasok sa sarili niyang kwarto, na iyon pala ang pinagtulugan ko dahil inalok nila sa akin ang pinakamalaking kwarto para maging komportable ako.

Humingi ako ng pasensya kay Justin na kailangan ko nang umuwi agad dahil sa isang ’emergency’ sa bahay. Hindi ko kayang tumagal doon. Hindi ko kayang makita si Mang Dante na bumangon at marealize ang nangyari.
“Hindi ko alam kung anong mas nakakabaliw, ang gabing iyon sa bahay ni Justin, o ang mga sumunod na linggo na puno ng pagdududa at takot. Matapos akong umuwi, hindi ko na kinausap si Mang Dante. Hindi na rin ako bumalik sa probinsya. Si Justin, lalo lang siyang nagtataka sa bigla kong paglayo. Ang sabi ko, may dinaranas akong matinding stress sa trabaho.
Pero ang totoo, may mas malalim akong pinagdadaanan.
Ilang linggo matapos ang piyesta, nagsimula akong makaramdam ng kakaiba. Pagkahilo tuwing umaga, pagkasuka, at ang pagkaantala ng aking regla. Tinangka kong balewalain, sinabi ko sa sarili ko na baka epekto lang ito ng stress at ng gabing iyon. Pero habang lumilipas ang mga araw, lalong lumalakas ang kutob ko.

Isang araw, hindi ko na kinaya.
Bumili ako ng pregnancy test. Nanginginig ang mga kamay ko habang ginagawa iyon sa banyo. Hinintay ko ang resulta nang may pinaghalong takot at pag-asa.
Lumabas ang dalawang linya.
Nabitawan ko ang pregnancy test sa sahig. Napaupo ako sa banyo, umiiyak nang walang tunog. Isang beses lang. Isang beses lang nangyari ang lahat, at ngayon, may bunga ito. Isang bunga na anak ng tatay ng boyfriend ko. Isang buhay na nagtatago sa aking sinapupunan na magiging dahilan ng pagkasira ng lahat.
Paano ko ipapaliwanag kay Justin? Hindi ko siya pwedeng saktan. Hindi ko pwedeng sabihin sa kanya na ang anak na ito, ang pinakahihintay naming ‘una’ sa aming relasyon, ay sa kanyang ama. Ang isipin pa lang na malalaman niya ang katotohanan ay parang pinapatay na ako nang paunti-unti.

Sa aking pagkabigla, napagpasyahan kong kailangan kong harapin si Mang Dante. Naglakas-loob ako at pumunta sa probinsya, nang walang paalam kay Justin.
Nadatnan ko si Mang Dante sa bukid. Lalong naging mabigat ang aking paghinga habang papalapit ako. Nang makita niya ako, nabakas ang gulat sa kanyang mukha.

“Melody? Anong ginagawa mo rito? Bakit hindi mo kasama si Justin?” tanong niya, halatang nagtataka.
Hindi ako nakasagot agad. Ipinakita ko sa kanya ang pregnancy test na hawak ko. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang dalawang linya.
“Positive po,” bulong ko, halos hindi makarinig ang boses ko. “Buntis po ako.”
Nanahimik si Mang Dante. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata, ang pagkabigla na tila ba hindi niya inaasahan.

Tumingin si Mang Dante sa malayo, ang kanyang mga kamay na dati’y matikas at matatag ay nagsimulang manginig. Sa isang iglap, ang imahe ng isang ama na hinahangaan ng buong baryo ay gumuho sa harap ko. Alam naming pareho: kung lalabas ang katotohanang ito, hindi lang relasyon namin ni Justin ang mawawasak—kundi ang mismong pundasyon ng pamilyang ito.

“Hindi ito pwedeng malaman ni Justin,” ang mahinang boses niya, puno ng pagsusumamo. “Melody, pakiusap… ituring mong walang nangyari. Ituring mong anak mo ito kay Justin. Ako ang gagawa ng paraan para masuportahan kayo, pero kailangan nating panindigan ang kasinungalingang ito habambuhay.”

Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang pagbigat ng mundo. Nakipagkasundo ako sa demonyo, at ang kapalit ay ang katahimikan ng aking konsensya.

Lumipas ang mga buwan, at ngayon, habang nakatingin ako kay Justin na masayang humahalik sa aking umbok na tiyan, ramdam ko ang pait sa bawat ngiti ko. Mahal na mahal ako ni Justin. Excited na siya sa pagdating ng aming “unang anak.” At si Mang Dante? Sa tuwing nagkikita kami, isang sulyap lang ang namamagitan sa amin—isang sulyap na puno ng pangamba at lihim na habambuhay naming pagbabayaran.

Madalas nilang sabihin na ang katotohanan ang magpapalaya sa iyo. Pero sa sitwasyon ko, ang katotohanan ang magpapakulong sa aming lahat sa habambuhay na kapahamakan. Pinili kong magsinungaling, hindi dahil gusto kong manloko, kundi dahil sa pagmamahal ko kay Justin, pinili kong lunukin ang nakakarinding sikreto—kahit pa alam kong sa bawat paglipas ng panahon, ang batang ito ay magiging paalala ng gabing hindi ko kailanman matatakasan.

Minsan, mas maigi ngang manahimik na lang. Dahil ang malaman ang totoo ay hindi laging nagdadala ng liwanag; minsan, ito ang apoy na susunog sa lahat ng pinahahalagahan mo.