NANDIRI AKO NANG BIGLA AKONG PINAHIRAM NG TOOTHBRUSH NG LOLA NI GF, NANG MAG SLEEP OVER AKO SA KANILA DAHIL NAIWAN KO ANG TOOTHBRUSH KO. SABI NG LOLA NIYA “IHO, GAMITIN MO TONG TOOTHBRUSH KO, TATLONG DEKADA NA SAKIN YAN, MATIBAY. DALAWA KAMING GUMAGAMIT NIYAN NG GF MO ANG APO KO.” KAYA NAGULAT AKO AT UMUWI NA LANG AKO, HINDI NA AKO NAG SLEEP OVER DUN. KASI PARANG NA TRUAMA AKO SA TOOTHBRUSH NILA

​Everything was perfect. Masaya ang hapunan, nakikipag-tawanan ako sa pamilya ng girlfriend kong si Joy, at tanggap na tanggap ako ng parents niya.

Noong oras na para matulog, pumasok ako sa banyo para mag-toothbrush. Doon ko napagtanto ang mortal sin ng bawat bumabiyahe… Naiwan ko ang toothbrush ko.

​Lumabas ako at lumapit kay Lola ang cute at mapagmahal na matriarch ng pamilya na noong oras na ‘yon ay nanonood ng teleserye habang nag-ngangatngat ng mani.

​”Lola… tanong ko lang po, may extra new toothbrush po ba kayo rito? Nakalimutan ko po kasi yung akin,” magalang kong tanong, sabay kamot sa batok.

​”Ah, iho! Sandali lang,” nakangiting sabi ni Lola.

Tumayo siya nang may determinasyon sa kanyang mga hakbang. Sabi ko sa sarili ko, ‘Ang bait talaga ng lola ni Joy.’

​Bumalik si Lola mula sa kwarto niya hawak ang isang toothbrush. Kulay kupas na berde. Ang mga bristles? Sabog-sabog na, parang dinaanan ng super typhoon. Kulang na lang ay may tumubong lumot sa hawakan.

​Inabot niya sa akin ‘yon na parang nagpapasa ng isang sagradong espada.

​”Iho, gamitin mo ‘tong toothbrush ko. Tatlong dekada na sa akin ‘yan, matibay!”

​Nanlaki ang mata ko. Tatlong dekada?! Trentang taon?! Mas matanda pa sa akin ang toothbrush na ‘to! Nabuhay ‘tong toothbrush na ‘to noong panahon ng 90s! Bago pa magka-internet, nagtatanggal na ‘to ng tinga!

​Pero hindi pa doon nagtapos ang horror film ko. Banayad na ngumiti si Lola at dinagdag ang katagang tuluyang nagpat!gil sa pagtibok ng puso ko.

​”Dalawa kaming gumagamit niyan ng girlfriend mo, ang apo ko.”

​Boom.

​Para akong tin@maan ng kidlat. Ang utak ko, nag-compute agad ng calculus. Si Joy? At si Lola? Sharing? Sa ISANG toothbrush? For how long?! Kaya ba kapag nagki-k!ss kami ni Joy, may lasang… history at wisdom?!
​
​Tiningnan ko ang toothbrush. Tiningnan ko si Lola. Tiningnan ko ulit ang toothbrush. Mukha na siyang biological weapon. Pakiramdam ko, kapag idinikit ko ‘yon sa ngipin ko, automatic na magkakaroon ako ng senior citizen discount card sa tindi ng germs.

​Nandiri ako sa antas na hindi pa naabot ng sangkatauhan. Na-trauma ang buong pagkatao ko.

​”Ah… Lola…” Nanginginig ang boses ko. “Ano po kasi… may bigla po akong naalala.”

​”Ano ‘yon, iho?” tanong ni Lola, habang iwinawagayway pa rin sa hangin ang 30-year-old toothbrush.

​”Yung… yung kalan po namin sa bahay! Nakalimutan ko pong pat@yin! Baka masunog po ang buong barangay namin!”

​Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Kumaripas ako ng takbo papunta sa sala, binuhat ko ang backpack ko na parang may sunog, at sumigaw kay Joy na nagulat sa couch.

“Joy, una na ‘ko! Emergency! I love you bye!”

​”Ha? Babe?! Sandali—” sigaw ni Joy, pero nasa gate na ako.

​Sumakay ako ng tricycle, pagkatapos ay jeep, habang tulala at yakap ang bag ko. Paggising ko kinabukasan, may limang missed calls at sandamakmak na text si Joy:

• ​”Babe, anong nangyari sa kalan niyo?”
• ​”Sabi ni Lola pinahiram ka lang daw niya ng toothbrush, bigla ka na lang naging flash?”
• ​”Babe, sagot naman, nag-aalala lang ako.”

​Huminga ako ng malalim at tumingin sa salamin habang hawak ang bago at selyadong toothbrush ko.

Mahal ko si Joy, pramis. Pero sa ngayon, kailangan ko muna ng space. Space para mag-reflect kung paano ko siya kakausapin tungkol sa personal hygiene… at space para mag-toothbrush ng limang beses gamit ang mouthwash na may kasamang dasal.

Hindi pa roon natatapos ang gulo. Pagkalipas ng isang oras, nakatanggap ako ng huling text mula kay Joy na nagpatigil sa mundo ko:

• “Babe, naiwan mo raw yung phone mo sa tricycle? Sinukli ko na lang daw kay Lola kasi nakita niya sa gate nung hinabol ka niya. Sabi ni Lola, okay lang daw na hindi ka na bumalik, sanay naman daw siya na palaging may nakikipag-share sa toothbrush niya—binili niya raw yung bago para sa’yo, kaya lang ‘yung nabili niya, kaparehong-kapareho rin ng design nung sa kanya, 1995 edition pa rin!”

Napatingin ako sa toothbrush ko sa banyo. Napatingin ako sa malayo. Sa puntong ito, hindi na lang basta hygiene ang problema ko. Isa na itong labanan para sa survival ng oral health ko.

Agad kong in-off ang cellphone ko at nag-book ng flight paalis ng bansa. Hindi dahil takot ako sa commitment, kundi dahil sa takot na baka isang araw, paggising ko, maging “heirloom” na rin ako ng toothbrush na ‘yon.

Sorry, Joy. Mahal kita, pero mas mahal ko ang mga ngipin ko.

Tip para sa iyong susunod na episode: Kung gagawa ka ng visual para dito, siguraduhing ipakita ang “horror” sa mukha ng bida habang nakatingin sa lumang toothbrush, at ang inosenteng ngiti ni Lola na walang kamalay-malay sa pinsalang naidulot niya!