Sa unang araw ko bilang freshman sa Maynila, ninakaw na agad ng roommate ko ang black card na regalo ni Papa.

Hindi niya alam, supplementary card iyon sa pangalan ko.

At lalong hindi niya alam, isang text ko lang sa kuya ko, ang “unlimited” na perang ipinagyayabang niya sa buong block ay magiging isang daang piso na lang.

Ang mas nakakatawa?

Pinilit pa niyang ipaputol ang tags ng lahat ng designer items bago siya magbayad.

Katapusan pa lang ng freshman orientation sa San Lorenzo University nang biglang pumalakpak si Bianca Soriano sa harap ng classroom.

“Guys, good mood ako today,” sabi niya habang nakataas ang baba, parang artista sa teleserye. “Punta tayong Greenbelt. Kahit anong gusto n’yong bag, damit, sapatos, accessories—ako na bahala.”

Sandaling natahimik ang buong room.

Si Mia, ang class beadle namin, ang unang napasigaw.

“Bianca, seryoso ka? Greenbelt ’yon ha. Kahit scarf lang doon, halos kalahati na ng allowance ng iba!”

Ngumiti si Bianca.

Mula sa maliit niyang pink handbag, dahan-dahan niyang inilabas ang isang itim na card. Pinitik niya iyon sa pagitan ng mga daliri, sapat para makita ng lahat ang kinang nito.

Nang makita ko ang gilid ng card, parang may malamig na kamay na pumisil sa sikmura ko.

Iyon ang card ko.

Kagabi lang, sa loob ng kotse ni Papa, iniabot niya iyon sa akin.

“Lia,” sabi niya noon, “freshman ka na. Huwag mong tipirin ang sarili mo. PIN mo, birthday mo. Kapag malaking purchase, sa phone mo pupunta ang OTP. Kung sobrang mahal, kailangan face confirmation at signature mo.”

Hindi ko pa nga iyon nagagamit.

Tinamad lang akong ayusin ang wallet ko, kaya isinuksok ko muna sa maliit na compartment ng canvas tote bag ko.

Kaninang umaga, hiniram ni Bianca ang registration form ko. Siya mismo ang dumukot sa loob ng bag ko, kunwari naghahanap ng papel.

Ngayon, hawak na niya ang card.

At sa harap ng buong block, sinasabi niyang kanya iyon.

“Bigay ni Daddy,” sabi ni Bianca, nakangiti nang matamis. “Sabi niya, reward ko raw kasi nakapasok ako sa San Lorenzo. Swipe lang daw ako nang swipe.”

Biglang nagbago ang tingin ng lahat sa kanya.

“Grabe, Bianca! Ang lowkey mo naman!”

“Akala ko rich kid ka lang, elite pala talaga!”

“Princess, ampunin mo na kami!”

May nag-abot ng bottled water. May kumuha ng bag niya. May tumulong pa sa pag-ayos ng palda niya habang siya ay nakaupo sa teacher’s chair na parang trono.

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Lia,” tawag niya, malambing pero may talim. “Sama ka na. Roommates tayo, diba? Baka isipin nila ina-outcast kita.”

Tahimik kong hinawakan ang bag ko.

Binuksan ko ang maliit na compartment.

Wala na ang card.

Tumingin ako kay Bianca.

“Hindi ako sasama.”

Napangiwi si Mia, saka biglang tumawa.

“Bakit? Nahihiya ka bang pumasok sa designer store? O baka matakot kang ma-spot ng saleslady na fake ang bag mo?”

May ilang tumawa nang mahina.

Hinablot ni Mia ang canvas tote ko sa gilid ng desk at pinagmasdan ang tahi.

“Alam mo, Lia, may difference ang simple at pulubi vibes. Iyong suot mo ngayon, umabot ba ng five hundred pesos?”

Nagkunwari si Bianca na pinipigilan siya.

“Mia, don’t say that. Baka practical lang talaga si Lia.”

“Practical?” singhal ni Mia. “Girl, practical ang tawag kapag may pera ka pero hindi ka magastos. Iba ang walang choice.”

Mas malakas ang tawa sa paligid.

Kinuha ko pabalik ang bag ko. Isa-isa kong isinara ang zipper.

“Hindi ako sasama,” ulit ko.

Bahagyang nanigas ang ngiti ni Bianca.

“Sure ka? Baka magsisi ka.”

Itinaas niya ulit ang black card.

“Today, kahit ano, libre. Basta huwag lang tayong papakj sa energy ng ibang taong bitter.”

Tumayo ako at lumabas ng classroom.

Sa dulo ng hallway, tinawagan ko ang kuya ko.

Hindi pa man nagri-ring nang matagal, sinagot na niya.

“Lia? First day mo pa lang, may problema na?”

“Kuya Rafi,” sabi ko. “I-lock mo ang malaking transactions ng supplementary card ko. Iwan mo lang one hundred pesos. Huwag mong tanggalin ang OTP.”

Saglit siyang natahimik.

“Nawala ang card?”

“Nasa kamay ng ibang tao.”

“Sino?”

“Taga-roommate. Kakakilala ko lang kahapon.”

Narinig ko ang maikling tawa niya, iyong tawang hindi masaya.

“Matapang ah.”

“Gusto niyang ilibre ang buong block sa Greenbelt.”

“Good,” sabi ni Kuya Rafi. “Huwag mong pigilan. Hintayin mong paputol nila ang tags.”

Napatingin ako sa classroom. Sa loob, nakapalibot na ang lahat kay Bianca, para siyang bagong reyna ng section.

“Kuya.”

“Hmm?”

“Sabihin mo kay Papa.”

“Alam na niya.”

Napapikit ako.

Gusto ko lang sanang maging normal na estudyante. Tahimik. Walang special treatment. Walang mga taong lalapit dahil sa apelyido o pera.

Pero may mga taong hindi kuntento sa pagnanakaw.

Kailangan pa nilang ipahiya ang ninakawan para magmukhang sila ang tunay na may-ari.

Fine.

Kung gusto ni Bianca ng entablado, ibibigay ko sa kanya ang pinakamaliwanag na spotlight.

Makalipas ang isang oras, nasa Greenbelt na sila.

Hindi ako sumama sa grupo, pero dumating ako sa kabilang entrance. Sa labas ng isang kilalang luxury boutique, sinalubong ako ni Tita Elena, ang store manager.

Matagal na siyang kaibigan ni Mama.

“Lia,” bulong niya, seryoso ang mukha. “Nasa loob na sila. Siya ba iyong naka-pink dress?”

Tumango ako.

Sa loob, nakaupo si Bianca sa gitna ng cream sofa. Nasa tabi niya si Mia, hawak ang isang puting handbag na halos may luha sa saya. Ang mga lalaki sa block, sukat nang sukat ng belt at wallet. Ang iba, nagli-live pa sa private stories nila.

Si Carla, isa naming quiet roommate, nakatayo lang sa gilid. Hindi siya humahawak ng kahit ano. Hawak niya ang phone niya, bahagyang nakatutok sa grupo.

Nag-text siya sa akin.

“Lia, pinapaputol ni Bianca ang tags. Sabi niya, kapag hindi raw pinutol, ibig sabihin hindi kami naniniwala sa kanya.”

Nag-reply ako.

“Record mo.”

Sa loob, narinig ko si Mia.

“Bianca, okay lang talaga itong bag? Ninety-eight thousand pesos ’to.”

Tumawa si Bianca.

“Ninety-eight thousand lang? Please. Huwag n’yo naman akong tratuhin na parang first time makakita ng price tag.”

May sumigaw, “Bianca, ang yaman mo!”

May isa pa, “Lia should’ve come. Sayang siya.”

Ngumisi si Mia habang nakaharap sa salamin.

“Hindi sayang. Hindi bagay sa kanya rito.”

Bianca, nakataas ang kilay, nagsuot ng hair clip.

“Hayaan n’yo na siya. Baka nasanay lang talaga siya sa divisoria style.”

Tumawa ang lahat.

Ilang sandali pa, lumapit ang sales associate dala ang maliit na tray.

“Ma’am, ito po ang total for the first batch.”

Sinulyapan ni Bianca ang resibo, pero hindi nagbago ang ngiti.

“Swipe.”

Itinulak niya ang black card ko.

Pumasok sa phone ko ang notification.

Transaction approved: ₱100.00.

Bumili siya ng hair clip para i-test ang card.

Nang makita niyang approved, mas lalo siyang lumakas ang loob.

“See?” sabi niya, halos iparinig sa lahat. “Told you. Daddy doesn’t give me cards that decline.”

Pagkatapos noon, mas naging wild ang buong block.

Pinutol ang tags ng bags.

Isinuot ang sapatos.

Tinanggal sa packaging ang scarves.

May nagpa-spray ng imported perfume sa damit.

May nag-picture hawak ang leather wallet at caption na:
Thank you, Queen Bianca!

Pagkalipas ng halos dalawang oras, ipinatong sa counter ang lahat ng items.

Tita Elena tahimik na lumapit sa akin sa VIP room.

“Lia,” sabi niya. “Total nila, ₱1,386,450.”

Huminga ako nang malalim.

Sa labas, itinaas ni Bianca ang card.

“Go ahead,” sabi niya sa cashier. “Full payment.”

Isinwipe ang card.

Tumunog ang terminal.

Isang malamig na beep.

Pagkatapos, lumabas sa screen ang mensaheng nagpatahimik sa buong boutique.

TRANSACTION DECLINED. CARDHOLDER VERIFICATION REQUIRED.

Nawala ang ngiti ni Bianca.

At sa mismong sandaling iyon, tumunog ang phone ko.

OTP mula sa bangko.

Tumayo ako mula sa VIP room, binuksan ang pinto, at naglakad palabas.

Lahat ng mata ay napunta sa akin.

Hawak ko ang phone.

Nakatingin ako kay Bianca.

At dahan-dahan kong sinabi,

“Hinahanap mo ba ’to?…..

Tumayo ako mula sa VIP room, binuksan ang pinto, at naglakad palabas.

Lahat ng mata ay napunta sa akin. Si Mia, na nakasuot pa ng mamahaling sapatos, ay napaatras. Si Bianca, namumutla, ay nakatingin sa akin na parang nakakita ng multo.

Hawak ko ang phone ko, nakabukas ang banking app kung saan nakapaskil ang pangalan ko bilang primary account holder.

Tiningnan ko siya nang diretso sa mata, ramdam ko ang bawat tibok ng puso ng buong block na nakatitig sa amin.

“Hinahanap mo ba ‘to?” tanong ko, sabay pakita ng screen kung saan nakalagay ang ‘Transaction Declined’ at ang ‘Transaction History’ ng card—na puro pangalan ko ang nakarehistro.

“Bianca, salamat sa pag-volunteer na magbayad para sa lahat,” sabi ko sa boses na kalmado pero tumatagos sa bawat sulok ng boutique. “Pero mukhang nakalimutan mo: hindi ka ang may-ari ng card na iyan. Ninakaw mo iyan sa bag ko kaninang umaga.”

Nanlaki ang mga mata ni Mia. “Ano?! Lia, seryoso ka?”

“Check your messages, guys,” dagdag ko. “Dahil sa bawat item na ipinaputol niyo ng tags, nag-reflect ang charge sa account ko. At dahil ‘supplementary’ lang ang card na hawak niya, real-time na pumasok ang lahat ng notification sa phone ko.”

Biglang nagkagulo sa loob. Ang mga taong kanina lang ay sumasamba kay Bianca, ngayon ay nakatingin na sa kanya nang may halong pandidiri at pagkataranta. Ang mga sales associate ay dahan-dahang lumapit para bawiin ang mga items na naputulan na ng tags.

“Ma’am,” sabi ng store manager kay Bianca, “dahil naputol na ang tags at nagamit na ang mga item, kailangan niyo pong bayaran ang total na isang milyong piso. Kung hindi, mapipilitan kaming tumawag ng security.”

Nanginginig na ang mga kamay ni Bianca. Tumingin siya sa akin, nagmamakaawa. “Lia… please. Nagkamali lang ako. Akala ko sa’yo… akala ko…”

“Akala mo mapagpanggap ako?” putol ko sa kanya habang nilalakpitan siya. “Ang pinaka-malaking pagkakamali mo, Bianca, ay inisip mong ang pagiging ‘rich kid’ ay nasusukat sa card na ninanakaw mo. Pero ang totoong mayaman, hindi kailangang mag-flex ng card para maging mabuting tao.”

Inabot ko ang card mula sa kamay niyang malamig at nanginginig.

“I-void niyo lahat ng transaction,” utos ko kay Tita Elena. “At paki-escort na palabas ang babaeng ito. Wala na siyang lugar sa dorm ko, at lalong wala na siyang lugar sa buhay ko.”

Habang hinahatak ng security si Bianca, nakita ko ang pagbagsak ng kaniyang “reyna” status. Ang mga classmates namin na kanina lang ay nakapaligid sa kanya, kanya-kanya nang iwas.

Sa gitna ng kaguluhan, lumapit sa akin si Carla, ang tahimik na roommate na nag-record ng lahat. Inabot niya sa akin ang phone niya.

“Lia,” bulong niya. “Naka-live ang buong pangyayari sa official block group chat.”

Ngumiti ako. Ang freshman year ko sa Maynila ay hindi nagsimula nang tahimik gaya ng gusto ko, pero sigurado akong simula ngayong araw, alam na nila kung sino ang dapat nilang respetuhin.

At para kay Bianca? Well, welcome to reality—kung saan ang bawat “swipe” ay may katapat na resibo.