PINAGTAWANAN AKO NG LAHAT NANG MALAMAN NILANG AKO ANG PINAKABOBO SA BUONG BATCH MATAPOS AKONG MABAWI NG MAYAMANG PAMILYA

Pero sa unang araw ko sa bagong paaralan, aksidente akong naupo sa tabi ng estudyanteng kinatatakutan ng buong campus…

At doon nagsimulang mabunyag ang tunay kong pagkatao.

Pagkatapos akong sunduin pabalik ng tunay kong pamilya, ang unang ginawa ng kuya ko ay hindi ang kamustahin ako.

Sa halip, malamig niyang ibinagsak ang report card ko sa mesa.

“Pinakahuli sa buong batch?”

Mababa at mapanuyang natawa siya habang nakahalukipkip sa sofa.

“Bukas lilipat ka ng school. Tingnan natin kung gaano ka katagal mabubuhay sa kakapetiks mo.”

Agad kong pinulot ang report card at maingat na pinantay ang mga gusot nito bago seryosong tumango.

“Kung gano’n, dapat masaya ka pa nga.”

Napakunot-noo ang kuya kong si Rafael Montenegro.

“Anong ikakasaya ko?”

Sumandal ako sa upuan habang inosenteng nakatingin sa kanya.

“Eh di dahil may bobo kang kapatid na gaya ko, mas lalong magmumukhang henyo ang IQ mong pang-legend.”

“At saka hindi naman ako makikipag-agawan sa mana. Ikaw na bahala sa negosyo, ako hihiga na lang habang buhay at gagastos ng pera.”

“Isipin mo na lang — lahat ng spotlight nasa’yo na.”

Biglang kumibot ang gilid ng labi niya.

“……”

01

Ako si Luna Reyes.

Labimpitong taong gulang.

Lumaki ako sa isang maliit na ampunan malapit sa pantalan kung saan tuwing tag-ulan ay binabaha hanggang bukung-bukong.

Tatlong buwan pa lang ang nakakalipas mula nang matagpuan ako ng tunay kong pamilya.

Ayon sa kanila, kinidnap daw ako noong bata pa ako.

Ang pamilyang Montenegro ay isa sa pinakamayaman at pinaka-maimpluwensyang pamilya sa siyudad.

Mansion.

Luxury cars.

Mga katulong na mas marami pa kaysa sa mga batang kasama ko noon sa ampunan.

Akala ko talaga pagkatapos kong makauwi rito, magiging prinsesa na ako ng buhay ko.

Pero sa unang araw ko pa lang sa mansion, report card agad ang hiningi ng kuya ko.

At nang makita niya ang grades ko, para siyang aatakihin sa high blood.

“Sa grades mong ‘to balak mo pang pumasok sa Saint Augustine Academy?”

“Gusto mo bang pagtawanan ang pamilya natin?”

Napakunot-noo rin si Papa habang umiinom ng tsaa sa tabi.

Tumigas agad ang atmosphere.

Pero mabilis akong kumilos.

Agad akong tumayo at itinaas ang mango juice ko na parang nasa debut speech.

“Dapat nga matuwa kayo.”

Sabay silang napatingin sa akin.

Ngumiti ako nang sobrang liwanag.

“Sa mga mayayamang pamilya sa teleserye, nag-aaway ang magkakapatid para sa mana.”

“Pero tayo hindi.”

“Si Kuya Rafael ang kikita ng pera.”

“Ako ang gagastos.”

“Perfect balance.”

“Isa ang worker, isa ang consumer.”

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Tinitigan ako ni Papa na parang alien ako.

Samantalang si Kuya Rafael naman ay pumikit at huminga nang malalim na parang pinipigilan ang sarili na sakalin ako.

Makalipas ang ilang segundo, malamig siyang tumayo.

“Bukas ihahatid kita sa school.”

“Special class.”

“Huwag kang iiyak.”

Pagkasabi no’n, dire-diretso siyang umakyat.

Napalingon ako sa head butler.

“Ano bang klaseng special class ‘yan?”

Tahimik muna ito bago mahinang sumagot.

“Mga estudyanteng hindi makontrol.”

“Mayayamang pasaway.”

“Puro away, rebelde, at sakit sa ulo ng teachers.”

“May isa pa ngang teacher na tatlong araw lang tumagal.”

Bigla akong napatayo.

“Ha?”

“Parang heaven ng future connections ah.”

02

Kinabukasan, personal akong hinatid ni Kuya Rafael sa school.

Ang academy ay nasa tuktok ng burol at mukhang mas mamahalin pa kaysa resort.

Bago ako bumaba ng sasakyan, malamig niya akong binalaan.

“Mga tao sa class na ‘yan sobrang mapanghusga.”

“Bawasan mo ang kadaldalan mo.”

“At huwag mong isipin na madadala mo sila sa mga kalokohan mo.”

Mabait akong tumango.

“Relax.”

“Magaling akong makisama.”

Kumibot na naman ang sentido niya.

“Sana makatawa ka pa mamaya.”

Sabay malakas niyang isinara ang pinto ng sasakyan bago umalis.

Masaya akong naglakad papasok ng campus.

Matapos sundan ang directions nang halos sampung minuto, nahanap ko rin ang classroom sa pinakadulong building malapit sa basketball court.

Hindi pa ako nakakalapit—

BANG!

May upuang lumipad diretso sa blackboard.

Napahinto ako.

Ang adviser sa loob ay mukhang sukong-suko na sa buhay.

Pagkakita sa akin, para siyang nakakita ng anghel.

“Ah! Ikaw ‘yung transferee?”

Magalang akong yumuko.

“Opo.”

“Humanap ka na lang ng mauupuan.”

Pagpasok ko pa lang, lahat ng mata nasa akin na agad.

May nagkukulay ng buhok sa likod.

May naglalaro ng online games habang nakapatong ang paa sa mesa.

May mag-jowang magkayakap pang natutulog sa isang upuan.

Mas mukha itong headquarters ng gang kaysa classroom.

Tumingin ako sa paligid.

Isa lang ang bakanteng upuan.

Sa tabi ng bintana sa pinakadulo.

May lalaking estudyanteng nakayuko roon habang natutulog.

Halos natatakpan ng mahabang buhok ang mukha niya.

May mga peklat din sa kamay.

At kakaiba ang aura niya.

Malamig.

Nakakatakot.

Humila ako ng upuan at ngumiti.

“Hi, ako si Luna.”

Hindi siya sumagot.

At eksaktong sandaling iyon—

BANG!

May malakas na sipa sa mesa ko.

Dumulas ang mesa paatras.

Pagtingala ko, isang babaeng maikli ang buhok ang nakatingin sa akin nang matalim.

“New girl.”

“Sino’ng nagsabing pwede kang umupo diyan?”

Biglang tumahimik ang buong classroom.

Halatang naghihintay silang mapahiya ako.

Tinitigan ko siya sandali bago inosenteng nagtanong.

“May reservation fee ba ‘tong seat?”

Natigilan ang buong klase.

Napakunot-noo ang babae.

Ngumiti ako nang mas maliwanag.

“Galing kasi akong mahirap na lugar.”

“Hindi pa ako updated sa presyo ng upuan ng mayayaman.”

May isang lalaking estudyante sa likod na napatawa.

Biglang dumilim ang mukha ng babae.

Tumayo siya at malakas na sinipa ang upuan bago lumapit sa akin.

“Gusto mo bang mamatay?”

Biglang bumigat ang atmosphere.

Kahit ang adviser ay dahan-dahang umatras palapit sa pintuan.

Pero kalmado pa rin akong nakaupo.

Hinila ko pa ang katabing upuan para sa kanya.

“Upo ka muna.”

“Masama sa ugat ang matagal na pagtayo.”

“……”

Para siyang nakakita ng baliw habang nakatitig sa akin.

At bigla—

Gumalaw ang lalaking katabi ko.

Dahan-dahan siyang umangat.

Sa mismong sandaling makita ng buong klase ang mukha niya, sabay-sabay silang namutla.

Kahit ang babaeng maangas kanina ay napaatras.

Narinig ko ang mahinang bulungan mula sa likod.

“Patay…”

“Katabi niya si Demon King…”

Napakurap ako.

Demon King?

Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang lalaking katabi ko.

Madilim at napakalamig ng mga mata niya.

Diretso siyang tumitig sa kamay ng babaeng nakapatong sa mesa ko.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita.

“Ikaw…”

“Maingay ka.”

Sa isang salita lang, naging yelo ang buong classroom. Ang babaeng maangas kanina ay tila nakakita ng multo at mabilis na bumalik sa sarili niyang upuan. Ang lahat ng estudyante ay nagkunwaring busy sa kanilang mga gadget—sobrang tahimik, na parang hindi sila ang mga pasaway na nabanggit ng butler.

Lumingon sa akin ang lalaki. Ang mga mata niya, bagama’t malamig, ay may halong pagkagulat.

“Hindi ka ba natatakot?” tanong niya sa boses na halos pabulong lang pero ramdam ang awtoridad.

Ngumiti lang ako at inilabas ang isang piraso ng kendi mula sa bulsa ko. Iniabot ko ito sa kanya. “Bakit ako matatakot? Sa mundong pinanggalingan ko, mas nakakatakot ang gutom kaysa sa tao. At saka… sa tingin ko, hindi ka ‘Demon King.’ Mukha ka lang taong hindi pa nakakatikim ng masarap na kendi.”

Bahagyang kumislap ang mga mata niya. Kinuha niya ang kendi, at sa unang pagkakataon, ang buong klase ay nakakita ng isang himala: ngumiti ang Demon King.

Pagkalipas ng isang buwan, nagbago ang takbo ng buhay ko sa Saint Augustine. Hindi ako naging “bobo” sa paningin nila. Dahil sa pagiging direkta ko at ang pagiging “bodyguard” ko (na pilit na sumusunod sa akin) na si Kael—ang kinatatakutang Demon King—naging untouchable ako.

Nang dumating ang araw ng exam, ang buong batch ay nagulat. Ang “pinakabobong” transferee, ang siyang nanguna sa ranking.

Pag-uwi ko sa mansion, sinalubong ako ni Kuya Rafael na may hawak na wine. Inilapag ko ang report card ko sa harap niya.

“Oh, ayan. Top 1.”

Tiningnan niya ang card, pagkatapos ay tiningnan niya ako nang matagal. Unti-unting lumabas ang isang mapait na ngiti sa labi niya.

“Mukhang mali ang pagkakakilala ko sa’yo, Luna.”

Naupo ako sa harap niya at kinuha ang baso niya. “Sabi ko naman sa’yo, Kuya. Sa pamilyang ‘to, balanse tayo. Ikaw ang magaling sa business, ako ang magaling sa ‘survival’.”

Ngayon, wala na silang mapintas sa akin. Pero sa totoo lang, wala naman akong pakialam sa yaman nila. Ang mahalaga, natutunan ko ang pinakamahalagang leksyon: Minsan, kailangan mo lang magmukhang tanga sa simula para malaman mo kung sino ang tunay na kaaway at kung sino ang karapat-dapat na maging kakampi.

At habang nasa bintana ako, nakita ko si Kael na naghihintay sa labas ng gate, may dalang tumpok ng mga kendi.

Ngumiti ako. Ang buhay ay parang drama sa TV—hindi mo alam kung kailan magbabago ang script, pero siguradong maganda ang ending kung ikaw ang bida.