NAGSISI NA AKO NA NAG LIVE IN KAMI NG GF KO DAHIL HINDI SIYA MARUNONG MAG LUTO, SUNOG LAHAT NG NILULUTO NIYA. AT ANG MGA PINAPLANTSA NIYANG DAMIT AY PURO SUNOG DIN PATI UNIFORM KO SA WORK SUNOG, HINDI KO NA MATIIS KAYA NAKIPAG BREAK NA LANG AKO AT SINAULI KO SIYA SA NANAY NIYA

Sabi nila, “The way to a man’s heart is through his stomach.” Dagdag ko na rin: ang daan patungo sa poging hitsura sa opisina ay ang maayos na plantsadong uniporme.

​Pero mukhang iba ang binasa ng ex-girlfriend kong si Marites hindi niya tunay na pangalan, pero itago na lang natin sa pangalang bagay sa ugali niya. Para sa kanya, ang literal na kahulugan ng pag-ibig ay apoy. Sobrang nag-uumapaw na apoy.

​Nagsimula ang lahat nung nagpasya kaming mag-live in. Akala ko, simula na ng mala-telenobelang buhay-mag-asawa. Yung paggising ko sa umaga, may kape, may masarap na almusal, at may naghihintay na plantsadong polo. Sobrang excited ako. Umabot ng eksaktong tatlong araw ang excitement na yun.
​
​Unang umaga namin bilang live-in partners, nagising ako sa amoy na akala ko ay may nasusunog na gulong sa labas. Pagbaba ko sa kusina, may makapal na usok na parang may nagaganap na halalan sa Vatican.

​”Babe! Good morning! Nagluto ako ng sinangag at hotdog!” masayang bati ni Marites, habang may uling sa pisngi.

​Tiningnan ko yung plato. Kung hindi ko alam na hotdog yun, aakalain kong mga labi ng charcoal briquettes mula sa pre-historic era. Yung sinangag naman, kulay itim. Hindi dahil sa toyo, kundi dahil sa carbonized na bawang at kanin.

​”Babe… bakit medyo… maitim?” tanong ko, sinusubukang maging supportive partner.

​”Ah, crispy tawag diyan! Para may crunch!” proud niyang sagot.

​Kinagat ko yung hotdog. Guys, sumumpong ang wisdom tooth ko sa tigas. Literal na parang kumagat ako ng bato. Yung sinangag, kapag nginuya mo, may tunog na creeeeech. Sabi ko na lang, baka naninibago lang sa kalan.

​Pero hindi. Kinabukasan, nagluto siya ng tinola. Paano mo pasusunugin ang may sabaw?! Hindi ko alam kung anong salamangka ang ginawa niya, pero nung hinain niya, tuyo ang tinola at ang manok ay may tustang mala-BBQ, pero lasang gasul.
​
​Dahil bawal na akong kumain sa bahay kung gusto ko pang mabuhay nang matagal, nag-focus na lang ako sa trabaho. Isang gabi, nakiusap siya. “Babe, ako na magplantsa ng uniform mo para bukas, bumawi ako.”

​Nantig naman ang puso ko. Sabi ko, “Sige babe, salamat.” Medyo nakampante ako. Safe naman ang plantsa, ‘di ba? May regulator naman yun.

​Kinabukasan, excited akong magbihis. Kinuha ko ang puting polo ko sa sampayan. Pagbaligtad ko…

​Ang Hatol: May malaking hugis-tatsulok na kulay brown sa mismong gitna ng dibdib ko. Tamang-tama sa pwesto ng puso.

​”Marites… ano ‘to?” tanong ko, nanginginig ang boses.

​”Ay babe! Iniwan ko kasi saglit para tingnan yung niluluto kong ulam na nasunog din, by the way. Pero okay lang yan! Sabihin mo na lang sa boss mo, bagong design ng bumbero!”

​Bambero?! Puti ang polo ko, mukha akong nas@bug4n ng paputok sa d!bdib! Ang malala, pati yung slacks ko, may flatiron mark sa may pw3tan. Mukha akong naupuan ng mainit na kawali. Pumasok ako sa trabaho na mukhang survivor ng sunog sa palengke. Pinagtinginan ako ng mga tao sa LRT. Ang hiyang-hiya ko.

​Umabot ng dalawang buwan. Sa loob ng dalawang buwang yun, ang natutunan ko lang ay kung paano gumamit ng fire extinguisher at kung paano mag-survive sa pagkain ng de-lata.

Ang kutis ko, imbis na mag-glow dahil may kasama sa buhay, naging maputla dahil sa malnutrition. Ang mga damit ko, lahat may “signature burn” ni Marites.

Kulang na lang sunug!n niya pati ang mismong bahay.
​Isang araw, pag-uwi ko, nakita kong pinaplantsa niya ang paborito kong jacket habang nanonood ng T!kTok. At doon na naman, umuusok na.

​”Babe, nasusunog na naman!” sigaw ko.

​”Ay, hala! Akala ko part ng kanta!” sagot niya.

​Doon na napuno ang salop. Hindi ko na kaya. Mam4mat@y akong maaga rito kung hindi sa gutom, sa high blood, o sa sunog.

​Agad kong kinuha ang maleta niya. Inimpake ko lahat ng natitira niyang gamit yung mga hindi pa nasusunog. Hinawakan ko siya sa kamay, sumakay kami ng Grab, at dinala ko siya diretso sa bahay ng nanay niya.

​Tok! Tok! Tok!

​Pagbukas ng pinto, tumambad ang nanay niya.

​”O, Junjun, napasugod kayo? May problema ba?” tanong ng biyenan ko sana.

​Ipinatong ko ang maleta sa sahig, huminga nang malalim, at buong igting na nagsalita.

​”Nariyan na po ang anak ninyo, tita. Isinasauli ko na po. Maraming salamat po sa dalawang buwan, pero hindi ko na po kaya. Kung hindi po uling ang pinapakain niya sa akin, ginagawa naman niyang uling ang mga damit ko. Kulang na lang po, ako ang sunugin niya. Nagsisisi na po ako. Maraming salamat po, factory settings na po ulit siya!”

​Bago pa man makasagot ang nanay niya, tumalikod na ako at mabilis na nag-lakad palayo. Rinig ko pa ang sigaw ni Marites sa likod ko “Junjun! Ipinagluto pa naman kita ng adobo! May crunch din yun!”

​Salamat na lang, Marites. Mula ngayon, gusto ko na ng pagkaing luto, at damit na walang shade ng brown. Nabuhay ako sa sunog, at handa na akong maging single… na may maayos na uniporme.

Pagtalikod ko, ramdam ko ang gaan ng aking loob—parang bagahe na tinanggalan ng pasanin. Habang naglalakad ako palayo sa bahay nila, napansin ko ang isang karinderya sa kanto. Huminto ako sandali at huminga ng malalim; amoy sabaw na hindi sunog, amoy kanin na puti, at amoy payapang buhay.

Pag-uwi ko sa apartment, sinalubong ako ng tahimik at fire-free na paligid. Binuksan ko ang cabinet at tiningnan ang mga natitirang damit ko na hindi pa naging “abstract art” ni Marites. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang buwan, hindi ako natatakot matulog dahil alam kong hindi ako magigising sa amoy ng nasusunog na tela o sa banta ng arson sa kusina.

Kinuha ko ang cellphone ko at nag-order ng paborito kong ulam sa delivery app. Habang naghihintay, kinuha ko ang aking steamer—oo, nag-invest na ako sa steamer dahil sa takot ko sa plantsa. Dahan-dahan kong inayos ang polo ko. Walang sunog, walang tatak ng iron, at higit sa lahat, walang “crunch.”

Habang ngumunguya ako ng masarap at malambot na kanin, napangiti ako nang mapait. Ang “way to a man’s heart” ay hindi pala sa sikmura; ang way to a man’s heart ay ang taong hindi susunugin ang buong pagkatao mo—at ang mga mamahaling polo mo.

Nagsimula ang lahat sa isang maling akala, pero nagtapos ito sa isang mahalagang aral: Sa susunod, ang hahanapin ko ay ‘yung marunong mag-adjust ng temperature… hindi lang sa plantsa, kundi pati na rin sa buhay.

Goodbye, Marites. Sana sa susunod mong pag-ibig, wag mo nang gawing BBQ ang puso ng lalaki, dahil hindi lahat ay mahilig sa “extra crispy.”