Dalawampung segundo akong binugahan ng fire extinguisher sa mismong araw ng kasal ko.
Nang imulat ko ang mga mata ko, puting ulap lang ang nakikita ko. Hindi ko na maaninag ang lalaking dapat sana ay pakakasalan ko.
Pero sa halip na dalhin ako agad sa ospital, tumawa ang nobyo ko sa harap ng mahigit tatlong daang bisita.
“Pasensiya na kayo,” sabi niya. “Hindi lang talaga marunong makisakay sa biro ang bride ko.”
Doon ko hinubad ang singsing.
At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, tumigil akong maging maunawain.
Umaga pa lamang ay puno na ng bulaklak ang grand ballroom ng isang five-star hotel sa Makati.
Sa labas ng bridal suite, naririnig ko ang mahinang tunog ng violin at ang abalang yabag ng coordinators. Sa loob naman, tahimik akong nakaupo sa harap ng malaking salamin habang inaayos ang huling pahid ng lipstick ko.
Nakasuot ako ng puting mermaid-cut gown na ilang buwan kong pinag-ipunan at pinagawa sa isang lokal na designer. Ang mahabang belo ay nakakabit sa buhok kong maingat na inayos. Ang palad ko ay malamig at bahagyang nanginginig.
Apat na taon mula nang makilala ko si Gabriel Montero sa maliit na coffee shop kung saan pareho kaming nagtatrabaho habang nagsisimula pa lamang sa kani-kaniyang karera.
Kasama ko siya noong wala pa siyang sariling sasakyan. Noong nagtitipid kami sa isang order ng pasta. Noong magdamag siyang naghahanda para sa unang malaking presentation niya at ako ang nagpi-print ng slides habang natutulog siya sa sofa.
Kaya nang sabihin niyang handa na siyang pakasalan ako, naniwala akong ang araw na iyon ang simula ng pinakamasayang yugto ng buhay namin.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Bianca Alvarado, ang childhood best friend ni Gabriel.
Suot niya ang fitted champagne-colored bridesmaid dress na siya mismo ang pumili. Mataas ang takong niya at perpektong nakaayos ang kulot niyang buhok. Sa isang kamay ay may hawak siyang baso ng sparkling wine.
Ang isa naman ay nakatago sa likod niya.
“Kinakabahan ka ba?” tanong niya habang nakangiti sa repleksiyon ko sa salamin.
Matagal ko nang kilala si Bianca.
Siya iyong babaeng palaging unang tinatawagan ni Gabriel kapag may magandang balita. Siya rin ang laging may espesyal na puwesto sa mga family gathering ng mga Montero.
Noong minsang sinabi kong hindi ako komportable na siya ang maging maid of honor, agad akong pinagsabihan ni Gabriel.
“Parang kapatid ko na si Bianca,” sabi niya. “Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano.”
Ngayon, nakangiti si Bianca sa likod ko na para bang walang bahid ng sama ng loob sa pagitan namin.
“May maliit akong surprise para sa bride,” sabi niya.
Inilabas niya ang bagay na hawak sa likod niya.
Isang puting fire extinguisher.
At bago pa ako makatayo, pinindot niya ang hawakan.
Bumuga ang makapal na puting pulbos nang diretso sa mukha ko.
Napapikit ako at napasigaw.
Pumasok ang pulbos sa ilong ko. Kumapit sa labi ko. Masakit itong tumama sa mga mata ko na para bang pinupunasan ng pinong buhangin ang mismong loob ng talukap ko.
Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang dalawang kamay.
Patuloy ang pagsirit ng pulbos.
Napaatras ako hanggang tumama ang likod ko sa vanity table. Nahulog ang ilang bote ng pabango. Nabagsak ang upuan. Nabasag ang isang sulok ng salamin.
Hindi ko na alam kung gaano katagal ang lumipas bago tuluyang natahimik ang fire extinguisher.
Sa labas, may mga taong nagtakbuhan papasok.
Lumuhod ako sa sahig habang patuloy na umaagos ang luha ko. Hindi ko maidilat nang maayos ang mga mata ko. Kapag sinusubukan ko, lalo lamang sumasakit.
May nagbuhos ng bottled water sa mukha ko. May humawak sa balikat ko. May nagsabing tumawag ng ambulansiya.
Sa gitna ng gulo, narinig ko ang boses ni Bianca.
O nagpapanggap na umiiyak.
“Akala ko snow spray! Gusto ko lang sana siyang sorpresahin. Nakita ko kasi iyon sa storage room. Hindi ko alam na fire extinguisher pala!”
Pagkatapos ay dumating si Gabriel.
Narinig ko ang mabilis niyang mga yabag sa ibabaw ng bubog.
Lumapit siya at hinawakan ang braso ko.
“Hindi kita makita,” sabi ko.
“Binugahan niya ako ng fire extinguisher,” dagdag ko. “Hindi lang isang segundo. Hindi aksidente iyon. Hindi siya tumigil kahit sumisigaw na ako.”
Huminga nang malalim si Gabriel.
Akala ko sisigawan niya si Bianca.
Akala ko tatawag siya agad ng ambulansiya.
Akala ko yayakapin niya ako at sasabihing wala nang ibang mahalaga kundi ang kaligtasan ko.
Ngunit lumapit lamang siya kay Bianca.
“Bakit mo ginawa iyon?” tanong niya.
“Hindi ko sinasadya, Gab,” hikbi ni Bianca. “Akala ko spray lang. Sobrang tanga ko. Sorry. Sorry talaga.”
Ilang segundo siyang tahimik.
Pagkatapos ay narinig ko ang boses ni Gabriel, mahina at mahinahon.
“Okay na. Huwag ka nang umiyak.”
Parang may malamig na bagay na humiwa sa dibdib ko.
“Lara,” sabi niya, “maghilamos ka muna. May make-up artists pa naman. Maaari nating ayusin ito.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Naghihintay na ang lahat sa ballroom. Narito ang mga kliyente ng tatay ko, mga kaibigan ng pamilya, pati senior executives ng kompanya. Kapag kinansela natin ngayon—”
“Hindi ko makita ang mukha mo, Gabriel.”
“Baka dahil sa panic lang. Pulbos lang naman iyan, hindi acid.”
“Hindi ko makita ang mukha mo.”
Sa pagkakataong iyon, hindi na ako sumigaw.
Biglang naging malinaw sa akin ang lahat.
Hindi niya ako pinoprotektahan.
Mas mahalaga sa kaniya ang reputasyon ng pamilya niya, ang mga bisita, at ang pag-iyak ni Bianca kaysa sa babaeng nakasuot ng wedding gown sa harap niya.
Tumayo ako kahit nanginginig ang tuhod ko.
Hinila niya ang kamay ko.
“Lara, huwag kang gumawa ng eksena.”
Hindi ko siya pinakinggan.
Kumapit ako sa dingding habang naglalakad palabas ng bridal suite. Puting anino lamang ang nakikita ko. Basa ang pisngi ko. Puno ng pulbos ang buhok ko at wasak na ang make-up ko.
Nang marinig kong tumigil ang tugtog sa ballroom, alam kong naroon na ako sa gitna ng entablado.
Hinawakan ko ang malamig na microphone.
“Magandang hapon po,” sabi ko, pilit pinatatatag ang boses ko. “Humihingi ako ng paumanhin sa inyong lahat. Hindi na po matutuloy ang kasal.”
Nag-ingay ang mga bisita.
“Ano ang nangyari sa mukha niya?”
“Ilang minuto ang nakalipas, binugahan po ako ng fire extinguisher sa mukha ng maid of honor. Halos wala po akong makita. Pupunta po ako sa ospital. Ibabalik namin nang buo ang lahat ng regalong natanggap.”
Mabilis na lumapit si Gabriel at hinawakan ang pulsuhan ko.
“Lara, tama na,” bulong niya. “Huwag mo kaming ipahiya.”
“Maraming mahalagang tao rito.”
Kaya hinubad ko ang engagement ring at inilagay iyon sa palad niya.
“Hindi na kita pakakasalan.”
Napatahimik ang buong ballroom.
Pagkatapos ay tumawa si Gabriel nang pilit at humarap sa mga bisita.
“Pasensiya na po kayo,” sabi niya. “Medyo emotional lang si Lara. Alam n’yo naman, hindi talaga siya marunong makisakay sa biro.”
May ilang bisitang natawa nang alanganin.
Hindi dahil nakakatawa ang sinabi niya.
Kundi dahil may namatay na bahagi sa loob ko—ang babaeng laging nagpapatawad, laging umiintindi, at laging nananahimik.
Mula sa unahang hanay, mabilis na tumayo ang matalik kong kaibigan.
“Narito ako,” sagot niya.
“Dalhin mo ako sa ospital.”
Hinawakan niya ang kamay ko at dahan-dahan akong inalalayan pababa sa entablado.
Bago tuluyang magsara ang pinto ng ballroom sa likod namin, narinig ko pa ang boses ni Gabriel.
Sa emergency room ng Makati Medical Center, agad akong dinala sa ophthalmology unit.
Makalipas ang ilang pagsusuri, tahimik na inilapag ng doktor ang flashlight na ginamit niya.
“Ms. de Leon,” sabi niya, “may chemical irritation at mga gasgas sa cornea. Hindi ko pa masasabi kung gaano kalaki ang permanenteng epekto.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Hinawakan ni Camille ang balikat ko.
Ngunit hindi pa tapos ang doktor.
“Kailangan nating obserbahan ang paningin mo. May posibilidad na hindi agad bumalik ang linaw nito.”
Sa mismong sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto ng consultation room.
Hindi siya may dalang bulaklak.
Hindi rin siya mukhang nag-aalala.
At sa likod niya, nakasunod si Bianca—malinis na ang mukha, maayos ang buhok, at hawak ang braso niya na para bang siya ang kailangang alalayan.
Inilapag ni Gabriel ang folder sa kama ko.
“Lara,” sabi niya, “pirmahan mo lang ito para hindi na lumaki ang problema.”
Si Camille ang kumuha ng folder.
Ilang segundo siyang natahimik habang binabasa ang laman.
Pagkatapos ay bigla siyang napamura.
“Lara,” sabi niya, nanginginig sa galit ang boses, “gusto nilang pirmahan mo na aksidente lang ang lahat at wala kang isasampang kaso.”
At saka niya hinawakan ang kamay ko.
“Pero may hindi alam si Gabriel.”
Huminga siya nang malalim.
“Nakakuha ako ng kopya ng CCTV mula sa bridal suite.”
Paano basahin ang kwento (garantisadong mababasa):
Hakbang 1: I-LIKE ang post
Hakbang 2: Mag-iwan ng KOMENTO, pagkatapos ay hanapin ang lahat ng komento para mahanap ang link ng kwento.
“CCTV?” muling tanong ni Gabriel, bahagyang nagbago ang tono ng boses. Pero agad din siyang bumalik sa pagiging mapagmataas. “Anong gagawin mo sa CCTV, Camille? Ebidensiya ng isang ‘biro’ na nagkamali?”
Ngumiti ako sa direksyon ni Gabriel—isang ngiting wala nang bahid ng takot o pag-asa.
“Hindi lang iyon ang nakuha ni Camille, Gabriel,” mahina ngunit mariin kong sabi. “Noong nakaraang buwan, habang nag-aayos ako ng mga gamit natin sa bahay, may narinig akong usapan niyo ni Bianca sa balcony. Hindi ko lang sinabi dahil ayaw kong maniwala sa kutob ko.”
Napansin ko ang bahagyang paggalaw ni Bianca sa tabi niya. Ang dating matapang na aura nito ay biglang napalitan ng pag-aalala.
“Ang totoo,” pagpapatuloy ko, “naka-record din sa phone ko ang usapan niyo tungkol sa kung paano niyo ako ‘aalisin’ sa buhay ni Gabriel bago pa man tayo magpalitan ng sumpa. Hindi lang pala fire extinguisher ang bala niyo. Plano niyo ring ilipat ang pera ng pamilya niyo sa account ni Bianca, hindi ba? Money laundering at attempted murder—iyan ang mga kasong haharapin niyo, hindi lang isang simpleng demandahan dahil sa aksidente.”
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. “Lara, baliw ka na! Walang ganiyang usapan!”
“Hindi,” sagot ko habang dahan-dahang tumatayo. “Ang totoo, ikaw ang baliw na nag-akalang habambuhay kitang papatawarin. Pero sa araw na ito, ang ‘biro’ na ginawa niyo ang magiging mitsa ng pagbagsak niyo.”
Tiningnan ko si Camille. “Camille, tawagan mo na ang mga abogado ng kumpanya at ang pulisya. Ipakita mo ang video. Ipakita mo rin ang dokumentong hawak ko na nagpapatunay na ninanakaw nila ang ari-arian ng pamilya Montero.”
Pagkarinig nito, narinig ko ang pagbagsak ng folder sa sahig. Tumakbo si Bianca palabas, pero agad siyang hinarang ng dalawang guard na dala ni Camille. Si Gabriel naman, nakatayo lang na parang estatwa. Ang kaninangabang mapagmataas na groom ay unti-unting lumiliit sa harap ng katotohanang walang paraan para makatakas.
Hindi ko na kailangang makakita para maramdaman ang tagumpay.
Habang inaalalayan ako ni Camille palabas ng ospital para maghain ng opisyal na reklamo, narinig ko ang pag-iyak ni Gabriel—hindi na dahil sa “biro,” kundi dahil sa takot.
Sa araw na iyon, nawala ang paningin ko sa aking mga mata, pero sa wakas, naging malinaw na sa akin ang lahat. Hindi ko kailangan ng lalaking hindi marunong humalaga. Hindi ko kailangan ng “best friend” na traydor.
Ang kasalang hindi natuloy ang siyang naging pinakamagandang regalo ko sa sarili ko: ang kalayaan mula sa isang buhay na puro kasinungalingan.
