ANG GABI-GABING PAMAMALAGI NG BAYAW KO SA AMING KAMA—AT ANG KATAKOT-TAKOT NA KATOTOHANANG UNTI-UNTI NAGWASAK SA AMING PAMILYA

ANG GABI-GABING PAMAMALAGI NG BAYAW KO SA AMING KAMA—AT ANG KATAKOT-TAKOT NA KATOTOHANANG UNTI-UNTI NAGWASAK SA AMING PAMILYA

Tuwing gabi, dinadala ng bagong asawa ng aking kapatid ang kanyang unan papunta sa aming silid-tulugan at nagmamakaawang matulog sa gitna ng kama—sa pagitan ko at ng aking asawa.

Sinabihan ako ng aking asawa na huwag na lamang itong pansinin. Sa simula, inisip kong may hindi siya maayos sa pag-iisip. Pagkatapos, naisip ko na baka may gusto siya sa asawa ko.

Ngunit sa ikalabing-pitong gabi, nagising ako sa isang malamig at matalim na tunog sa dilim.

Hinawakan ni Liza Cruz, ang asawa ng aking kapatid na si Miguel Santos, ang aking kamay sa ilalim ng kumot—isang tahimik na babala na huwag akong gagalaw.

Doon ko unang naunawaan ang nakakatakot na katotohanang sisira sa aming pamilya.

Mula nang lumipat sa aming bahay sa Quezon City si Miguel kasama ang kanyang bagong asawa na si Liza, may kakaibang nangyayari gabi-gabi.

Laging dumarating si Liza sa pintuan ng aming silid na may dalang nakatuping kumot at unan. Pagkatapos ay papasok siya at hihiling na matulog kasama namin.

Hindi sa sahig.

Hindi sa sofa.

Kundi sa gitna mismo.

Sa pagitan ko at ng aking asawa na si Rafael Reyes.

Sa mga unang gabi, sinubukan kong maging maunawain. Ang pamilya ay nangangailangan ng panahon para mag-adjust. Ang bagong kasal ay maaaring maging hindi komportable. Ang bagong bahay ay maaaring pakiramdam ay hindi ka ligtas.

“Kung saan ka komportable, doon ka matulog,” sabi ko sa kanya minsan. “Okay lang iyon.”

Ngunit hindi iyon naging maayos.

Pagsapit ng ikalimang gabi, nagsimula na akong mainis.

“Bakit lagi sa gitna?” tanong ko.

Natigilan si Liza. Namumula ang kanyang mga mata na parang kakaiyak lang.

“Sa gitna po, mas mainit pakiramdam,” mahina niyang sabi. “Sa probinsya namin sa Batangas, kapag bagong lipat ang babae sa pamilya ng asawa, natatakot siya sa gabi. Kapag nasa pagitan ng pamilya, nawawala ang bangungot.”

Napakakakaibang paliwanag na hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

Pagsapit ng ikasampung gabi, nagsimula nang magbulungan ang mga kapitbahay. Tuwing gabi, ang tunog ng kumot ni Liza na dumidikit sa hagdanan ay parang isang paulit-ulit na ritwal.

Isang gabi, tinanong ko siya, “Bakit hindi ka na lang matulog sa kwarto ng mama ko?”

Umiling siya agad.

“Malakas po akong humilik. Baka maistorbo ko siya.”

Gusto kong sabihin, Ikaw na nga ang istorbo sa akin.

Ngunit tiningnan ako ni Rafael at mahinahong sinabi, “Hayaan mo na. Mas mabuti na ang may kasama kaysa natatakot siya mag-isa.”

Dapat sana ay nagpalambot sa akin ang kanyang sinabi.

Ngunit lalo lamang akong nakaramdam ng pag-iisa.

Ang problema ay hindi lang ang sikip ng kama.

Kundi ang paraan ng kilos ni Liza kapag nasa loob na siya.

Bawat gabi, maingat niyang inilalagay ang kanyang unan, nakahiga nang hindi gumagalaw, at nakatitig sa dilim.

Parang may hinihintay.

O may binabantayan.

Sa araw, halos imposibleng magalit sa kanya. Nagluluto siya, naglilinis, nag-aasikaso ng bahay, at tumutulong sa lahat. Mabait siya, maalalahanin, at labis na magalang.

At iyon ang mas lalong nagpapakaba sa akin tuwing gabi.

Dahil walang kabaitan ang makakapagpaliwanag kung bakit niya patuloy na inilalagay ang sarili sa pagitan ko at ng asawa ko—parang hadlang sa isang bagay na ayaw naming aminin.

Pagsapit ng ikalabing-pitong gabi, hindi ko na kayang magkunwaring normal ang lahat.

Hanggang sa narinig ko iyon.

Click.

Agad na dumilat ang mga mata ko.

Hindi iyon galing sa bintana.

Sumunod ang katahimikan na sobrang bigat, na naririnig ko ang tik-tak ng orasan.

Dahan-dahan akong umangat.

Sa tabi ko, gumalaw si Liza.

Ang kamay niya ay dahan-dahang pumasok sa ilalim ng kumot at hinawakan ang kamay ko.

Isang pisil.

Mahina.

Hindi iyon lambing.

Babala iyon.

Huwag kang gagalaw.

Nangilabot ako.

Gusto kong gisingin si Rafael, ngunit parang nanigas ang aking lalamunan.

At pagkatapos, nakita ko iyon.

May manipis na sinag ng ilaw na pumasok sa ilalim ng pintuan ng kwarto, parang kutsilyong humahati sa dilim. Dahan-dahan itong gumapang sa sahig, umakyat sa dingding, at tumigil.

Pinigil ko ang aking hininga.

May isa pang tunog.

Tac.

Mahina.

Maingat.

Parang kuko na dahan-dahang kumakatok sa kahoy.

Tiningnan ko si Rafael. Nakatalikod siya, mahinahon ang paghinga.

O nagpapanggap lang na mahinahon.

At pagkatapos, ginawa ni Liza ang isang bagay na nagpalamig ng dugo ko.

Walang sinasabi, umusog siya pataas sa kama.

Ilang pulgada lamang.

Ngunit sapat iyon.

Sapat para harangan niya ang sinag ng ilaw.

At sa sandaling iyon, tuluyan kong naunawaan ang katotohanan.

Hindi kailanman natutulog si Liza sa gitna namin dahil natatakot siya sa dilim.

Ginagamit niya ang presensya ko bilang proteksyon.

At ang kinatatakutan niya…

ay hindi nasa labas ng bahay.

Nasa tabi ko mismo nakahiga.