MGA GAMIT NILA PALABAS NG BAHAY

Ako si Clarissa. CEO ako ng sarili kong kumpanya. Dahil sa sipag ko, naipatayo ko ang pangarap naming mansyon ng asawa kong si Mike. Si Mike ay house husband—siya ang naiiwan sa bahay habang ako ang nagpapakahirap magtrabaho.
Akala ko, masaya kami. Akala ko, inaasikaso niya ang bahay.
Isang hapon, nakansela ang board meeting ko. Nagpasya akong umuwi nang maaga, bandang alas-dos ng hapon. Hindi ako tumawag kay Mike dahil gusto ko siyang sorpresahin.
Pagpasok ko sa bahay, tahimik. Naka-full blast ang aircon sa sala.
Paglingon ko sa sofa, nanlaki ang mata ko.
May isang babae—siguro nasa 20s lang, naka-crop top at pekpek shorts—na nakahilata sa mamahalin kong Italian Leather Sofa. Nakataas ang paa niya sa center table. Nagpapakintab siya ng kuko.
Napansin niya ako. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Dahil galing ako sa site inspection, naka-jeans lang ako at medyo magulo ang buhok. Hindi ako mukhang CEO sa oras na ‘yun.
“Sino ka?” mataray na tanong ng babae, hindi man lang binababa ang paa.
“A-ako?” gulat kong sagot.

“Ah! Alam ko na!” irap niya. “Ikaw siguro ‘yung reliever na katulong na tinawagan ni Mike? Ang tagal mo ha! Kanina pa ako naghihintay.”
Kumulo ang dugo ko. Katulong? Sa sarili kong bahay? At sino ang babaeng ‘to na tinatawag ang asawa ko sa pangalan lang?
Pero sa halip na magwala, kumalma ako. Ngumiti ako ng isang ngiting may halong lason…

Ngumiti ako ng isang ngiting may halong lason. Hindi ako sumagot. Sa halip, hinubad ko ang suot kong shades at dahan-dahang lumapit sa kanya.

“Pasensya na,” mahinahon kong sagot, habang ang mga mata ko ay nananatiling matalim. “Ang tagal ko nga. Pero mukhang marami ka nang nagawa sa bahay ko, ah?”

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Lumabas si Mike, naka-bathrobe, at nang makita ako, halos mahulog ang panga niya. “C-Clarissa? Maaga ka…”

Hindi ko siya pinansin. Lumingon ako sa babaeng nakahilata pa rin sa sofa. “Miss, dahil sa bilis mong mag-assume na katulong ako, heto ang kapalit ng serbisyo mo.”

Inilabas ko ang phone ko at tinawagan ang security head ng subdivision namin. “Kuya Bert, paki-escort palabas ng village ang babaeng ito. At pakitawag na rin ang mga kasama mo sa loob. I-pack niyo lahat ng gamit ni Mike—’yung mga damit niya, relo, pati ‘yung mamahaling sapatos na pinaghirapan ko pang bilhin para sa kanya.”

“Ano?! Clarissa, teka lang!” sigaw ni Mike, bakas ang matinding kaba.

Hinarap ko siya, ang boses ko ay kalmado pero may diin na hindi niya matatakasan. “Mike, ang bahay na ito ay pinatayo ko gamit ang pawis ko. Ang Italian leather na ‘yan na ginamit mong tambayan ng babaeng ‘yan? Pinagpuyatan ko ‘yan. Hindi ko kailangan ng ‘house husband’ na ang inaatupag ay magdala ng basura sa loob ng tahanan natin.”

Lumapit ako sa kanya at ibinagsak ang susi ng mansyon sa mesa. “Lahat ng gamit mo, ilalabas. At pagkatapos, labas ka na rin. Hindi mo na kailangang mag-alala kung sino ang maglilinis ng bahay na ‘to… dahil mag-isa na lang akong magpapatakbo ng buhay ko nang wala ang isang pabigat na katulad mo.”

Habang pinalalabas sila ng mga security, nanatili akong nakatayo sa gitna ng sala. Walang luha, walang pagsisisi. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, ang bahay ko—na dating puno ng panlilinlang—ay akin na ulit.

Masarap pala sa pakiramdam ang maglinis… hindi lang ng bahay, kundi pati na rin ng buhay.