PINALAYAS KO ANG AKING BUNTIS NA ASAWA PARA MAPAKASALAN ANG UNA KONG PAG-IBIG NA NGAYON AY ISANG BYUDA NA MAY DALAWANG ANAK.

PERO ANG AKALA KO’Y MAHIHIRAPAN SIYA—HINDI KO INAASAHAN NA GAGAWIN NIYA ITO…
“Mula ngayon, hinihiwalayan na kita, Luna Marquez. Tapos na tayo. Hindi na kita asawa.”
“Arman…” nanginginig ang boses ni Luna. “Buntis ako. Siyam na buwan na ang dinadala ko. Ayon sa doktor, isang linggo na lang at manganganak na ako. Pero nagawa mo pa ring iuwi ang babaeng ‘yan?”
Napatawa si Arman.
“Si Bianca ang una kong pag-ibig. Siya ang pinakamagandang alaala ko noong high school. Hindi mo siya matutumbasan,” mayabang niyang sabi.
Tinitigan ni Luna ang dalawang taong walang puso sa harap niya.
“Dalawang linggo kang nagpaalam dahil sa business trip. Pero tatlong buwan kang nawala dahil nagpakasal ka sa iba?!”
Walang bakas ng pagsisisi sa mukha ni Arman—isang manager sa kilalang real estate company.
Sa tabi niya ay nakatayo ang isang babaeng naka-kremang bestida, maayos ang ayos ng buhok, at may bahagyang ngiting tila nagwagi.
Siya si Bianca.

Dating kasintahan ni Arman noong high school.
Byuda na may dalawang anak.
At ngayon, bagong asawa ni Arman.
“Desidido na ako,” malamig na sabi ni Arman. “Kasal na kami ni Bianca. Siya ang babaeng nararapat sa kinabukasan ko. Maganda siya, mayaman ang pamilya, may negosyo pa. Hindi tulad mo na umaasa lang sa pera ng asawa.”
Bumaling si Luna kay Bianca. Walang awa sa mga mata nito—tanging kayabangan.

“Kailanman ay pagsisisihan mo ito, Arman,” matatag na sabi ni Luna kahit sugatan ang puso.
Mula sa sulok ng sala, suminghal si Doña Teresa, ina ni Arman.
“Ang kapal ng mukha mo,” sarkastiko nitong sabi. “Si Bianca mayaman at may kinabukasan. Ikaw? Lumaki lang sa ampunan.”
Dumiretso ang tingin ni Luna, walang takot.
“Maaaring lumaki ako sa ampunan,” malinaw niyang sagot, “pero hindi ako nang-aagaw ng kaligayahan ng iba.”
“Nada—este, Luna! Lumayas ka sa bahay ko. Ngayon din!” sigaw ni Arman.
Walang luha. Walang sigaw.

“Arman,” mahinahon niyang sabi habang naglalakad palabas, “sana ang pinili mo ay kasing halaga ng sinira mo.”
Sa labas, ambon ang ulan. Umorder si Luna ng Grab. Ang destinasyon: Hope Children’s Home—ang ampunang kumupkop at nagpalaki sa kanya.
Dumating ang sasakyan. Umupo siya sa likod.
Ngunit hindi pa sila nakakalayo nang biglang sumakit nang matindi ang kanyang tiyan. May mainit na likidong dumaloy sa kanyang mga binti.
Pumutok ang kanyang panubigan.

“Kuya,” pigil ang sakit na sabi niya kahit namumutla na,
“Sa pinakamalapit na ospital po tayo. Manganganak na ako.”
Agad na umikot ang driver. “Kapit lang, Ma’am. Papunta na tayo sa ospital.”
Sa loob ng sasakyan, tinawagan niya ang numerong kabisado niya.
“Nanay Sari…” mahina ngunit matatag ang boses niya.
“Nasa Medika Hospital ako. Pumutok na ang panubigan ko. Kailangan ko po kayo.”

“Naku, anak! Papunta na kami diyan!” sagot ng tinig na puno ng pag-aalala.
Huminto ang sasakyan sa harap ng Emergency Room ng Medika Hospital. Tinulungan siya ng mga nurse papasok.
Wala pang kalahating oras, isang babaeng nakasuot ng simpleng hijab ang nagmamadaling pumasok.

Si Nanay Sari—ang tagapangalaga ng ampunan na naging ina niya.
“Luna…” naiiyak nitong tawag. “Anak ko…”
Ngumiti si Luna nang bahagya. “Pasensya na po, Nay…”
“Huwag mong sasabihin ‘yan,” mahigpit nitong hawak ang kamay niya. “Matatag ka. Noon pa man.”
Habang itinutulak ang wheelchair ni Luna papunta sa delivery room, may isa pang wheelchair na papalapit mula sa kabilang direksyon.
Sa tabi nito ay isang lalaking naka-unipormeng militar.
“Konti na lang, Ate. Kaya mo ‘yan,” mahinahong sabi nito.
Ang pangalan niya ay Captain Elias Reyes.
Inaalalayan niya ang kanyang nakatatandang kapatid na manganganak din.
Nang magkasalubong ang dalawang wheelchair sa harap ng pinto ng delivery room, napatingin si Elias sa mukha ng isa pang buntis na babae—maputla, ngunit matatag ang mga mata.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Luna? Luna Marquez? Ikaw ba ‘yan?”

Natigilan si Luna. Mula sa likod ng hapdi at pagod, pilit niyang inalala ang mukha ng lalaking nasa harap niya. Ang mga mata nito—pamilyar, matapang, at puno ng pagkabalisa.

“Elias?” bulong niya.

Si Elias Reyes. Ang kababata niya sa ampunan. Ang batang pinangakuan niya ng proteksyon noong wala pa silang kinalakihan. Hindi niya inakalang pagkalipas ng maraming taon, sa ganitong sitwasyon sila muling magtatagpo.

“Ako nga, Luna. Ako ito,” mabilis na lumapit si Elias, hindi inalintana ang mga nurse. Hinawakan nito ang kamay ni Luna na nanginginig sa sakit. “Hindi kita pababayaan. Hindi na muli.”

Sa loob ng delivery room, habang nilalabanan ni Luna ang bawat kontraksyon, narinig niya ang boses ni Elias sa labas, nagbibigay ng matitinding bilin sa mga doktor na asikasuhin ang “pinakaimportante” sa buhay niya.

Pagkalipas ng ilang oras, isang malakas na iyak ang pumuno sa buong silid.

Lumabas ang doktor na may ngiti. “It’s a healthy baby girl. Congratulations, Ms. Marquez.”

Paglipas ng tatlong araw, maayos na ang kalagayan ni Luna. Nakaupo siya sa kama habang karga ang kanyang anak nang bumukas ang pinto. Hindi si Arman ang pumasok, kundi si Elias, bitbit ang mga bulaklak at sari-saring gamit para sa sanggol.

“Luna, kailangan nating mag-usap,” seryosong wika ni Elias. “Nabalitaan ko ang nangyari. Alam ko ang ginawa ng lalaking ‘yon.”

Bago pa makasagot si Luna, biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Arman na mukhang haggard at galit na galit. Sa likod niya ay si Bianca na bakas ang pagtataka sa mukha.

“Luna! Akala mo ba makakatakas ka? Ang bata—akin ang batang ‘yan!” sigaw ni Arman, hindi pinapansin ang presensya ni Elias.

Tumayo si Elias, ang tindig niya ay puno ng awtoridad ng isang sundalo. Hinarang niya si Arman. “Umalis ka rito, Arman. Wala kang karapatan sa kanila.”

“Sino ka para pagsabihan ako?! Asawa ko siya!”

Tumawa nang mapakla si Luna. Inayos niya ang pagkarga sa bata bago tumingin nang diretso kay Arman. “Asawa? Hindi ba’t pinatalsik mo na ako? Hindi ba’t may asawa ka na? Si Bianca?”

Tiningnan ni Bianca si Arman nang may pagdududa. “Arman, sinabi mong wala na kayong ugnayan? Bakit may anak siya?”

“Hindi sa kanya ang batang ito!” sigaw ni Arman, pero ang kanyang mga mata ay nagtataksil sa kanyang kinatatakutan.

“Arman,” malamig na sambit ni Luna. “Noong ipinagpalit mo ako, akala ko ay mawawalan ako ng halaga. Pero nagkamali ka. Ang batang ito ay hindi mo kailanman makikilala. Ang batas ang magpapatunay na wala kang karapatan dahil sa pag-abandona sa amin at sa pagpapakasal mo sa iba habang kasal pa tayo.”

Doon lang napagtanto ni Arman ang lahat. Dahil sa pagpapakasal niya kay Bianca habang kasal pa siya kay Luna, nahaharap siya sa kasong bigamy. At si Elias? Hindi lang basta sundalo ang lalaking nasa harap niya. Si Elias ang tagapagmana ng isa sa pinakamalaking kumpanya ng seguridad sa bansa na matagal nang naghahanap ng pagkakataong makabawi sa mga taong nang-api sa kanyang kababata.

“Wala na ang lahat, Arman,” patuloy ni Luna. “Si Bianca, ang yaman niya, ang pamilya niya—lahat sila ay sisirain ng iskandalong ito na ikaw mismo ang gumawa. Ang akala mong ‘panalo’ na buhay, iyon pala ang magiging kulungan mo.”

Tumalikod si Arman, bakas ang matinding pagsisisi sa kanyang mukha habang hinihila siya palabas ng mga security ng ospital na tinawag ni Elias. Naiwan si Bianca na tulala, unti-unting napagtatanto na ang asawang pinaglaban niya ay siya ring magdadala ng kanyang kapahamakan.

Humarap si Elias kay Luna. “Luna, hindi ko hahayaang masaktan ka pa ulit. Ako ang tatayong ama ng batang ito. Hindi dahil sa utang na loob, kundi dahil sa pagmamahal na itinanim mo sa puso ko mula pa noon.”

Tumingin si Luna sa kanyang anak, pagkatapos ay kay Elias. Sa wakas, ang ambon sa kanyang buhay ay napalitan na ng maliwanag na sikat ng araw.

“Salamat, Elias,” aniya. “Sa wakas, natagpuan ko na ang tunay na tahanan.”

Hindi kailangang maghiganti ni Luna. Ang tadhana mismo ang nagsilbing hukom, at ang mga taong walang puso ay naiwan sa dilim ng sarili nilang kasakiman, habang si Luna ay nagsisimula ng bagong buhay—hindi bilang isang babaeng iniwan, kundi bilang isang babaeng naging ganap na malaya.

Ito ay isang matinding pagtatapos para sa iyong kuwento, ngunit kung nais mong mas palalimin pa ang motibasyon ni Luna o ang magiging kapalaran nina Arman at Bianca, aling bahagi ang gusto mong mas bigyan natin ng pokus sa susunod?