“ANG ISANG INA AY BINIGYAN NG LEGAL NA KAPANGYARIHAN NA PATAYIN ANG ISANG ITIM NA KABAYO NA TINUTURING NA MAPANGANIB NG LAHAT—NGUNIT ANG KATOTOHANANG NASAKSIHAN NIYA KASAMA ANG KANYANG PIPING ANAK AY BIGLANG YUMANIG SA KANYANG BUONG MUNDO”

“ANG ISANG INA AY BINIGYAN NG LEGAL NA KAPANGYARIHAN NA PATAYIN ANG ISANG ITIM NA KABAYO NA TINUTURING NA MAPANGANIB NG LAHAT—NGUNIT ANG KATOTOHANANG NASAKSIHAN NIYA KASAMA ANG KANYANG PIPING ANAK AY BIGLANG YUMANIG SA KANYANG BUONG MUNDO”

Sa isang liblib na bayan sa Nueva Ecija, si Mateo Cruz ay isang ama na matagal nang nabubuhay sa katahimikan at pangamba.

Ang kanyang sampung taong gulang na anak na si Lucia Cruz ay hindi na nagsalita sa loob ng walong buwan.

Walong buwan mula nang mamatay ang kanyang ina sa isang aksidente na tuluyang nagbago sa kanilang buhay.

Lumipat sila sa isang lumang farmhouse sa gilid ng bukirin, umaasang ang katahimikan ng probinsya ay makakatulong sa paggaling ng sugat ng kanilang pamilya.

Ngunit sa halip, mas lalong lumalim ang katahimikan.

Isang umagang Martes, 6:18 a.m., nakatayo si Mateo sa labas ng kanilang bahay, may hawak na ripleng legal na pinahintulutan ng mga awtoridad.

Sa loob ng drawer sa kusina, nakatago ang dokumento mula sa pulisya na nagsasabing maaari niyang barilin ang itim na kabayo na matagal nang kinatatakutan ng buong barangay.

Tinatawag nila itong “itim na halimaw.”

Ayon sa mga tao, mapanganib ito. May mga sugat na raw itong idinulot sa iba.

Ngunit nang lumitaw ito mula sa kakahuyan, hindi ito mukhang halimaw.

Mukha itong sugatang nilalang.

Payat. Marumi. May mga peklat sa katawan.

Ngunit ang mga mata nito ang nagpahinto kay Mateo.

Hindi ito galit.

Hindi ito agresibo.

Kundi takot.

Parang isang nilalang na sanay nang saktan.

Unti-unting ibinaba ni Mateo ang baril.

At sa sandaling iyon, tumakbo ang kabayo papasok sa gubat.

Sa mga sumunod na araw, bumabalik ito sa dulo ng kanilang lupa.

Tahimik lang.

Hindi nananakot.

Hindi lumalapit.

Hanggang isang araw, napansin ni Mateo na laging nakatayo si Lucia sa bintana, nakatingin sa direksyon ng kakahuyan.

Tahimik pa rin siya.

Ngunit hindi na siya ganap na wala.

Nagsimulang mag-iwan si Mateo ng pagkain sa bakod—mais, tubig, at prutas.

Hindi kumakain ang kabayo habang siya ay nakatingin.

Tila naghihintay na ligtas ang paligid bago ito lumapit.

Lumipas ang mga araw, naging routine ang lahat.

Hanggang sa isang Martes ng umaga, nawala si Lucia sa loob ng bahay.

Nanlamig si Mateo.

Hinanap niya ang bawat sulok ng bahay.

Hanggang sa marinig niya ang katahimikan sa likod ng bakod.

At doon niya nakita ang hindi niya inaasahan.

Si Lucia ay nakatayo sa tabi ng lumang kulungan.

At sa harap niya, nakaluhod ang itim na kabayo.

Ang kabayong kinatatakutan ng buong bayan.

Ang kabayong sinabihan siyang patayin.

Dahan-dahang humakbang si Lucia palapit.

Hindi siya natatakot.

At sa unang pagkakataon matapos ang walong buwan…

gumalaw ang kanyang labi.