NANG AKUSAHAN AKO NG AKING BIYENAN NA NILASON KO RAW SIYA, AGAD AKONG HINATULAN NG AKING ASAWA NANG WALANG EBIDENSIYA—AT HABANG DINADALA KO ANG KANYANG ANAK SA AKING SINAPUPUNAN, IPINASOK NIYA AKO SA KULUNGAN SA HALIP NA ILIGTAS. EP 02

ANG AKING ASAWA AY IPINAKULONG AKO BAGO KO MAISILANG ANG AMING ANAK MATAPOS SIYANG LOKOHIN NG KANYANG INA NA NILASON KO RAW ITO—SA SOBRANG GALIT NIYA, SINAMPAL NIYA AKO HABANG BUNTIS, AT SA HALIP NA DALHIN SA OSPITAL, DINALA NIYA AKO SA KULUNGAN. EP 03

“Tumawag kayo ng doktor!”

“Buntis siya!”

“Hindi siya gumagalaw!”

Nag-uunahang sumigaw ang mga bilanggo habang nakahandusay ako sa malamig na sahig.

Ilang segundo pa lamang ang lumilipas nang dumating ang mga guwardiya.

Nang makita nila ang aking kalagayan, agad nila akong binuhat.

“May mataas siyang lagnat!” sigaw ng isa.

“Dalhin siya sa infirmary!”

Nagsimulang magdilim ang lahat sa aking paligid.

Paminsan-minsan ay nakakarinig ako ng mga boses, ngunit hindi ko na maintindihan ang kanilang mga sinasabi.

Pakiramdam ko ay lumulubog ako sa napakalalim na kadiliman.

Sa gitna ng aking kawalan ng malay, isang bagay lamang ang nasa isip ko.

Ang aking anak.

Pakiusap…

Mabuhay ka.

Ilang oras ang lumipas bago ako nagising.

Nang iminulat ko ang aking mga mata, nakita ko ang puting kisame ng maliit na infirmary sa loob ng kulungan.

May nakakabit na suwero sa aking kamay.

Masakit ang buong katawan ko.

Ngunit ang una kong ginawa ay ilagay ang aking kamay sa aking tiyan.

Napaiyak ako nang maramdaman ko ang bahagyang paggalaw ng aking sanggol.

Buhay pa siya.

“Salamat…” bulong ko habang umaagos ang luha sa aking pisngi.

Lumapit ang isang matandang nars.

“Maswerte ka,” sabi niya habang tinitingnan ang aking rekord.

“Kaunti na lang at baka hindi mo na kinaya.”

“N-nasaan po ang asawa ko?” mahina kong tanong.

Napatingin siya sa akin bago dahan-dahang umiling.

“Wala siyang balita rito.”

Parang may matalim na kutsilyong tumarak sa aking dibdib.

Kahit nasa bingit na ako ng kamatayan, hindi man lang siya nagtanong tungkol sa akin.

Hindi man lang niya inalam kung buhay pa ako.

Pagkalipas ng dalawang araw, bumalik ako sa aking selda.

Mas mahina pa rin ako, ngunit wala akong pagpipilian.

Habang nakaupo ako sa isang sulok, may isang babaeng bilanggo na lumapit sa akin.

Tahimik niya akong inabutan ng isang pirasong tinapay.

“Para sa iyo,” sabi niya.

Napatingin ako sa kanya.

“Salamat.”

“Hindi mo kailangang magpasalamat,” sagot niya. “May anak din ako sa labas. Hindi ko kayang panoorin kang mamatay rito.”

Halos maiyak ako.

Sa loob ng kulungang iyon, mas nakatagpo pa ako ng kabutihan mula sa mga estranghero kaysa sa sarili kong asawa.

Lumipas ang mga linggo.

Patuloy na lumalaki ang aking tiyan.

Patuloy ring lumalala ang pagtrato sa akin ng biyenan kong si Doña Estrella sa pamamagitan ng mga maling paratang laban sa akin.

Ayon sa mga balitang naririnig ko, madalas pa rin daw siyang umiyak sa harap ni Marco at magkunwaring biktima.

At si Marco?

Patuloy pa rin siyang naniniwala sa bawat kasinungalingang lumalabas sa bibig ng kanyang ina.

Ngunit isang gabi, may nangyari na hindi inaasahan.

Biglang dumating ang isa sa mga guwardiya sa aking selda.

“Narito ka ba si Sofia Reyes?” tanong niya.

“Opo.”

May hawak siyang makapal na sobre.

“May nagpadala nito para sa iyo.”

Nagtaka ako.

Wala na akong pamilya.

Wala na ring kaibigan na nakaaalam kung nasaan ako.

Nang buksan ko ang sobre, agad akong natigilan.

Sa loob nito ay mga litrato.

At nang makita ko ang mga larawan, biglang nanlamig ang buo kong katawan.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makapaniwala sa aking nakikita.

Dahil ang nasa mga litrato ay si Doña Estrella…

At malinaw na malinaw na ipinapakita ng mga ito na may itinatago siyang napakalaking lihim.

Isang lihim na kayang sirain ang kanyang buong buhay.

At sa unang pagkakataon mula nang ako’y ipakulong, naramdaman kong baka… baka may pagkakataon pa akong mapatunayan ang aking pagiging inosente.